Ηλέκτρα Ρώμη Δόχτση: «Η Αλόννησος και ο θησαυρός μου»

Είναι εκείνο το μεθυστικό είδος ελευθερίας που ανήκει αποκλειστικά στο πρώτο ταξίδι της ενήλικης ζωής σου. Για μένα η ελευθερία αυτή είχε τα απίστευτα βαθιά πράσινα και μπλε χρώματα της Αλοννήσου.

Δεν έφτασα εκεί μόνη· ήμασταν εγώ (ένα άτομο που εκείνη την εποχή έμοιαζε με νεαρό αγόρι) και η πρώτη μου κοπέλα. Μόλις είχαμε τελειώσει το σχολείο, απαλλαγμένες από το άγχος των Πανελληνίων, και θέλαμε επιτέλους να ταξιδέψουμε. Σε αντίθεση με τους ηλιοκαμένους, ξερούς βράχους των Κυκλάδων, είχαμε επιλέξει την Αλόννησο επειδή μας φαινόταν εντελώς εξωτική. Ένα μέρος όπου τα πυκνά πευκοδάση κατρακυλούν ορμητικά, βουτώντας σχεδόν μέσα στο Αιγαίο. Και, αντίθετα με τους φίλους μας, εμείς θέλαμε να πάμε κάπου ήσυχα για να εκτιμήσουμε τη φύση και, φυσικά, η μία την άλλη, αντί να παρτάρουμε.

Χωρίς νοικιασμένο όχημα και με την ενέργεια της νιότης, εξερευνήσαμε το νησί με τα πόδια. Η βάση μας ήταν το Πατητήρι, το μικρό χωριό που είναι η είσοδος στο νησί. Μπάνιο κοντά στο λιμάνι, κατευθείαν φαγητό στις ταβέρνες και κοκτέιλ δίπλα στο κύμα. Την επομένη κατευθυνθήκαμε προς το Βύθισμα, φορώντας μόνο τις σαγιονάρες μας. Ύστερα από 3 χιλιόμετρα περπάτημα κι έναν γλίτσα σε μηχανάκι που μας κόρναρε για να μας ενοχλήσει, φτάσαμε σε μια από τις πιο μαγευτικές παραλίες που υπάρχουν στην Ελλάδα. Βλέπαμε με τα ίδια μας τα μάτια την εξωτική ομορφιά των Σποράδων!

Μετά, πήγαμε στο Παλιό Χωριό με οτοστόπ, κι εκεί είναι που άρχισε πραγματικά η πιο μοιραία ανακάλυψη. Αφού φάγαμε τον καθιερωμένο λευκό τόνο, είχα έναν συγκεκριμένο προορισμό που ανυπομονούσα να επισκεφτώ. Το βιβλιοκαφέ στη μέση της πλατείας. Δίπλα στο τζιν με γλυκό βύσσινο που έπινα, βρήκα ένα μικρό, ταπεινό βιβλίο που κόστιζε μόλις έξι ευρώ. Ήταν μια έκδοση του 1901 των «Ιστοριών» του Τάκιτου. Στην αρχή δεν κατάλαβα απόλυτα τι κρατούσα στα χέρια μου, μόνο ότι ήταν παλιό και έφερε μια κάποια βαρύτητα. Υπήρχε κι ένα ακόμα παλιό βιβλίο, αν θυμάμαι καλά, του 1903. Επέλεξα το πιο παλιό. Άνοιξα το εξώφυλλο. Το μελάνι στη λευκή σελίδα ήταν ακόμα έντονο: «David Cuthbert Thomas, Christ College Brecon, October 2nd 1913». Ήταν απλώς το όνομα ενός μαθητή, γραμμένο μήνες προτού ο κόσμος αλλάξει για πάντα.

Χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός για να συνειδητοποιήσω ποιο ήταν το αγόρι του βιβλίου. Ο ανθυπολοχαγός Τόμας δεν τα κατάφερε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο· έχασε τη ζωή του στις λάσπες της Γαλλίας το 1916. Επιβίωσε όμως στην ιστορία μέσα από την έντονη, ολοκληρωτική αγάπη του φίλου του, του διάσημου γκέι ποιητή του πολέμου, Ζίγκφριντ Σασούν. Ο Τόμας ήταν ο ήλιος γύρω απ’ τον οποίο περιστρεφόταν η καρδιά του Σασούν. Οι ιστορικοί συχνά διαφωνούν με ακαδημαϊκή ευγένεια για την «πλατωνική» φύση των ανδρικών φιλιών στα χαρακώματα, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς… Όταν ένας συντετριμμένος γκέι ποιητής σε απαθανατίζει στα απομνημονεύματά του κάτω από το απίστευτα queer ψευδώνυμο Dick Tiltwood, το υπονοούμενο πρακτικά ουρλιάζει.

Υπάρχει μια βαθιά, ποιητική ισορροπία σε όλο αυτό. Ένα νεαρό αγόρι το 1913, η τραγική, εξιδανικευμένη μούσα ενός κρυφού γκέι ειδώλου, άφησε το όνομά του σ’ ένα βιβλίο που έναν αιώνα αργότερα, στην άλλη άκρη της Ευρώπης, το βρήκε μια τρανς γυναίκα, ακόμα στην ντουλάπα τότε, σε ένα ελληνικό νησί. Στο αγαπημένο μου ελληνικό νησί, την Αλόννησο, με τους κρυφούς θησαυρούς της.

*Η Ηλέκτρα Ρώμη Δόχτση είναι συμπρόεδρος του πολιτικού κόμματος Βολτ. Αυτόν τον καιρό συντονίζεται για τις εθνικές εκλογές, μετά και τα θετικά αποτελέσματα του Βολτ στην Κύπρο.