August Voice: Το Beach Volley των παιδικών μας καλοκαιριών

Το καλοκαίρι του ’82 (ή μήπως του ’81;) ήταν ερασιτεχνικό. Ο Λευτέρης έφερε δυο τενεκέδες με νωπό μπετόν, δυο μεταλλικούς δοκούς και ένα φιλέ, και όλα αυτά τα τοποθέτησε, ύστερα από πολλούς υπολογισμούς, στην άμμο. Την επομένη, όλη η παρέα (φίλοι, συμμαθητές, συμφοιτητές, κολλητοί, καμιά δεκαπενταριά παιδιά συνολικά) κατεβήκαμε στην καντίνα του Νίκου και πήραμε θέσεις για να παρακολουθήσουμε τον πρώτο αγώνα beach-volley ανάμεσα στους ντόπιους και τους φίλους που είχαν κατέβει από την Αθήνα. Το Σοφάκι με ένα Fiorucci μπικίνι, που ήταν γαλάζιο και είχε πάνω αγγελάκια, ένα ζευγάρι μαύρα Rayban και μια γυαλιστερή σφυρίχτρα που της αγόρασε, με έρανο, η θρυλική ομάδα από το βιβλιοπωλείο της κυρίας Πετράκη, ανακηρύχθηκε ομοφώνως ισόβιος διαιτητής! Ανέβαινε πάνω σε δυο τσουβάλια γεμισμένα με άμμο και διηύθυνε τον αγώνα από ψηλά με στιλ. Εμείς, η κερκίδα, ξαπλώναμε στην άμμο και βλέπαμε τα παιδιά ανάποδα να παίζουν πάνω από το κεφάλι μας. Ανοίγαμε τα μάτια και, καθώς ο ήλιος μας τύφλωνε, όλα γύρω μας γίνονταν ασπρόμαυρα σαν καρέ από ταινία του Αντονιόνι. Το βλέμμα έπιανε μόνο την μπάλα που έκανε γκελ στο φιλέ, τα χέρια και τα κεφάλια των παιδιών, και πίσω φόντο ο άσπρος ουρανός.

Για πολλά χρόνια, αυτή η εικόνα τριγυρίζει στο κεφάλι μου. Και σκέφτομαι ότι το beach-volley δεν ήταν για μας ένα παιχνίδι στην άμμο. Ήταν το ραντεβού μιας παρέας που έκανε πλάκα στη ζωή, το σημείο αναφοράς της, τα γέλια και τα άγρια πειράγματά της, τα πάθη της, τα καλοκαίρια της. Ο Λέφτερ, ο Τζέρι, ο Κούκλος, ο Τσαφ, ο Κουμπάρος, ο Φουρής… Μια αναμνηστική πόζα κάτω από τα φιλέ της εφηβικής μας ηλικίας, στα Χανιά.