Η Κύθνος, αγαπημένη της Βίβιαν Φίλιππα

Χαµηλή, ωχροκίτρινη, υποµονετική και άγρια. Η Κύθνος είναι ήπια, έχει απαλά βουνά, µπορείς να την περπατήσεις όλη, πάνω-κάτω. Ο δρόµος στη ραχοκοκκαλιά του νησιού όσο ήταν χωµάτινος ήταν το ιδανικό κινούµενο στρατηγείο µου, έβλεπες όλο το νότιο νησί και αποφάσιζες ποιο µονοπάτι θα πάρεις, για ποια παραλία. Σήµερα µε την άσφαλτο συµβαίνει ακόµα, αλλά όλες οι λεπτοµέρειες έχουν χαθεί.

Τα µονοπάτια της Κύθνου είναι υπέροχα, ένα έµπειρο µάτι µπορεί να τα διακρίνει σε όλα τα βουνά, ανάµεσα στις ξερολιθιές. Χαίροµαι που τα έχω περπατήσει, όλα σχεδόν, πολλά καλοκαίρια τα απολάµβανα χωρίς να γνωρίζω τότε το λόγο. Έχω ανακαλύψει υπέροχα κελιά και µάντρες, συγκλονιστικά, πολυτελή παρατηρητήρια του Αιγαίου. Μαντριά µε αλώνια σαν ακροπόλεις στις κορφές των λόφων. Λεπτόπλοκες ξερολιθιές, που στέκονται µε απαράµιλλη δεξιοτεχνία. Βρύσες µαρµάρινες στη σειρά, όλο νερά. Το υπαίθριο «µουσείο» στην παραλία της Απόκρουσης µε διάσπαρτα κιονόκρανα στην άµµο. Το εκκλησάκι µε τα ένθετα αρχαία µέλη στο δρόµο για τη Χώρα. Βυζαντινά γυαλωµένα θραύσµατα στον ανήφορο για το Kάστρο της Ωριάς.

Το «Πόδι της Παναγίας» σφραγισµένο στο µονοπάτι πάνω από τα Φλαµπούρια. Το δεύτερο ρέµα της Επισκοπής, ένα απίστευτο ποτάµι από πικροδάφνες. Ολόκληρα βουνά µoβ από τα θυµάρια και µέλισσες όλο ορµή, φασκόµηλα, αράχνες-φύλακες, πυγολαµπίδες, σαύρες όλο περιέργεια. Μόνο ο ήχος από τα βήµατα και κρυφή αφθονία.