Η Σκόπελος του Χρήστου Βολικάκη

Η Σκόπελος μπορεί να μην είναι η πατρίδα μου, ωστόσο ανήκει στον ίδιο νομό με τη γενέτειρά μου, το ήσυχο και γαλήνιο χωριό του Πηλίου, τις Αφέτες, απ’ όπου σύμφωνα με τη μυθολογία ξεκίνησε το δεύτερο ταξίδι των Αργοναυτών από την παραλία του Αμποβού.

Έφτασα στη Σκόπελο ακολουθώντας τις επιλογές της καρδιάς μου και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στα καταπράσινα δάση της, στις ατελείωτες ανηφόρες και κατηφόρες, που λατρεύω να διανύω με τη μεγάλη μου αγάπη, το ποδήλατο, πραγματικά μαγεύτηκα. Ερωτεύτηκα αυτό τον τόπο και τον ενέταξα σαν πρώτη προτεραιότητα στις όποιες ελεύθερες στιγμές έχω. Το απαράμιλλο δε περιβάλλον της τη μετέτρεψε αμέσως στον αγαπημένο μου προορισμό. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, όταν κάθε φορά μου προσφέρει νέες συγκινήσεις;

Στη Σκόπελο δεν πλήττεις ποτέ, γιατί κάθε γωνιά της σου δίνει τη δυνατότητα να τη δεις με διαφορετική οπτική. Πραγματικά δυσκολεύτηκα να καταγράψω τα αγαπημένα μου μέρη στο νησί κι αυτό γιατί είναι πάρα πολλά. Ξεκινώντας από τον οικισμό της Χώρας, με τις εκκλησίες και τα μνημεία της, φτάνεις μέχρι το σπίτι του λογοτέχνη Παύλου Νιρβάνα. Παράλληλα, εάν βρεθεί κανείς τη Σκόπελο, δεν έχει παρά να επισκεφθεί τον Αϊ-Γιάννη στο Καστρί, ένα μαγευτικό μοναστήρι που βρίσκεται σε έναν ψηλό βράχο, πάνω στη θάλασσα.

Όσον αφορά τις παραλίες της, αυτές είναι ατέλειωτες, τόσο από τη βόρεια και άγρια πλευρά της Σκοπέλου όσο και από τη νότια. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς κάποια συγκεκριμένη ως την ομορφότερη και γι’ αυτό θα παραθέσω μερικές από τις παραλίες εκείνες που πρέπει να επισκεφθεί οπωσδήποτε κάποιος που έρχεται πρώτη φορά στο νησί. Η Καστάνη με τα κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά της, η απέραντη Μηλιά, η Στάφυλος και το Γλυστέρι είναι αναμφίβολα μερικές από τις πρώτες που μου έρχονται στο μυαλό. Όμως, δεν μπορώ να παραβλέψω και τον Πάνορμο με τις όμορφες ψαροταβέρνες του.

Τα κάλλη της Σκοπέλου είναι αναρίθμητα και οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να τα περιγράψω. Ειδικά εκείνο το συναίσθημα κάθε φορά που την αποχωρίζομαι και απλά περιμένω για να έρθει η στιγμή που θα βρεθώ πίσω, στο γαλαζοπράσινο τοπίο της, είναι αδύνατο να το αποδώσω.

* Ο Χρήστος Βολικάκης είναι Παγκόσμιος Πρωταθλητής Ποδηλασίας.