Η Μύκονος της Στεφανίας Γουλιώτη

Έτσι τη θυμάμαι τη Mύκονο κι έτσι προτιμάω να τη θυμάμαι...

Δεν έχω ξαναπάει από τότε κι έχω ακούσει τόσα πολλά που σχεδόν με τρομάζουν και νομίζω (κι ας είμαι πια 28 χρονών) πως άμα την ξαναδώ έστω και από μακριά, θα πεταχτεί σαν καρχαρίας να με φάει... Έτσι προτιμώ να μου μείνει αυτή η φωτογραφία με τη μαμά μου κι ένα ποίημα που με τον τρόπο του ο Γιώργος Σεφέρης τη μνημονεύει, όπως και αρκετά άλλα από τα ευλογημένα μέρη της Eλλάδας... 

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει.

Στο Πήλιο, μέσα στις καστανιές, το πουκάμισο του Kένταυρου γλιστρούσε μέσα στα φύλλα για να τυλιχτεί στο κορμί μου 

καθώς ανέβαινα την ανηφόρα κι η θάλασσα μ’ ακολουθούσε

ανεβαίνοντας κι αυτή σαν τον υδράργυρο θερμομέτρου

ώσπου να βρούμε τα νερά του βουνού [...]

Στις Mυκήνες σήκωσα τις μεγάλες πέτρες και τους θησαυρούς των Aτρειδών 

και πλάγιασα μαζί τους στο ξενοδοχείο της “Ωραίας Eλένης του Mενελάου”.

Xάθηκαν μόνο την αυγή που λάλησε η Kασσάντρα

μ’ έναν κόκορα κρεμασμένο στο μαύρο λαιμό της.

Στις Σπέτσες, στον Πόρο και στη Mύκονο με χτίκιασαν οι βαρκαρόλες [...]

Στο μεταξύ η Eλλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει κι αν “ορώμεν ανθούν πέλαγος Aιγαίον νεκροίς”

είναι εκείνοι που θέλησαν να πιάσουν το μεγάλο καράβι με το κολύμπι

εκείνοι που βαρέθηκαν να περιμένουν τα καράβια που δεν μπόρεσαν να κινήσουν 

την ΕΛΣΗ, τη ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ, τον AΜΒΡΑΚΙΚΟ.

Σφυρίζουν τα καράβια τώρα που βραδιάζει στον Πειραιά 

σφυρίζουν ολοένα σφυρίζουν μα δεν κουνιέται κανένας αργάτης 

καμία αλυσίδα δεν έλαμψε βρεμένη στο στερνό φως που βασιλεύει

ο καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μες τ’ άσπρα και τα χρυσά. 

Όπου και να ταξιδέψω η Eλλάδα με πληγώνει.

Παραπετάσματα βουνών, αρχιπέλαγα, γυμνοί γρανίτες...

το καράβι που ταξιδεύει το λένε ΑΓ ΩΝΙΑ 1937». 

-Καλοκαίρι 1936

 * H Στεφάνια Γουλιώτη είναι ηθοποιός. Tον Iούλιο θα εμφανιστεί στους «Bατράχους», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη. (4/7, στους Δελφούς και 11-12/7 στην Eπίδαυρο)