Η Σαμοθράκη της Βάσιας Τζανακάρη

Τις λίγες μέρες που έμεινα στη Σαμοθράκη τις πέρασα διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας το «Άνθρωποι και Ποντίκια» σε μια φτηνή έκδοση τσέπης. Δεν είχα πάρει άλλο βιβλίο μαζί μου κι έτσι πρέπει να το διάβασα τρεις ή τέσσερις φορές, συνδέοντάς το αναπόφευκτα με το νησί. Από τότε ο ποταμός Σαλίνας στο μυαλό μου κυλάει παρόμοια με τον Φονιά, η λίμνη απ’ όπου πίνει αχόρταγα ο Λένι μοιάζει με τις Βάθρες, το δάσος όπου βρίσκει καταφύγιο είναι απαράλλαχτο με το δάσος που κυκλώνει τον Φονιά και τους καταρράκτες.

Η αβάσταχτη καλιφορνέζικη μοναξιά στις σελίδες του βιβλίου συνταιριάστηκε παράξενα με ένα νησί χαμένο στο χρόνο, μακριά από πρόσκαιρα τουριστικά ήθη και αφόρητη πολυκοσμία. Ένα νησί παράξενο, σχεδόν κλειστοφοβικό, με το όρος Σάος, ψηλό, να στηρίζει ένα εξωφρενικά τεράστιο φεγγάρι, το Ιερό των Μεγάλων Θεών να προβάλλει επιβλητικό μέσα από τις πικροδάφνες και τη φύση να οργιάζει σε κάθε ιερή και ανίερη σπιθαμή. Δέκα χρόνια μετά, ο Τζορτζ κι ο Λένι της Μεγάλης Ύφεσης και των μικρών ονείρων έρχονται από το πουθενά και με ξαναβρίσκουν. «Για μας είναι διαφορετικά. Εμείς έχουμε μπροστά μας ένα μέλλον».

Αναρωτιέμαι αν το νησί είναι ακόμα εκεί.

* Η Βάσια Τζανακάρη είναι συγγραφέας-μεταφράστρια. Το τελευταίο της βιβλίο «Τζόνι και Λούλου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.