Η Ελαφόνησος του Νίκου Μίχαλου

Πήγα πρώτη φορά το 1998 και από τότε κάθε καλοκαίρι… το περνάμε μαζί. Από την Αθήνα σε 4 ώρες με το αυτοκίνητο είμαι στο λιμάνι της Πούντας για να πάρω το καραβάκι που θα με περάσει απέναντι. Με το που πατάς το πόδι σου στο νησί αντικρίζεις τα γραφικά ταβερνάκια και τους ψαράδες να «απλώνονται» κατά μήκος του δρόμου. Αυτός ο δρόμος είναι το σημείο συνάντησης του νησιού όλες τις ώρες… 

Την Ελαφόνησο την ερωτεύεσαι όταν φτάσεις στη λεύκη αμμουδιά του Σίμου… είτε του μικρού είτε του μεγάλου. Το νησί σε «υποχρεώνει» στην απλότητα, ‒ μένεις μέχρι αργά το βράδυ στις παραλίες του. Γι’ αυτό οι στιλιστικές ανησυχίες των επισκεπτών είναι σχεδόν ανύπαρκτες και φτάνουν μέχρι τα μαγιό και τα τζιν σορτσάκια. 

Όταν βραδιάζει, ο παραλιακός δρόμος γίνεται μια μεγάλη παρέα, αφοσιωμένη στους μεζέδες και το ουζάκι… Τα παιδάκια που τρέχουν ή κάνουν το μαγαζάκι τους, σε παραπέμπουν στην ανέμελη δική σου παιδική ηλικία. Μέχρι τη στιγμή βέβαια που θα πας στην «Άκρη» ή αλλιώς στο μαγαζί της Πάτρας και του Κώστα. Εδώ και μια δεκαετία, το ζευγάρι με τα 4 κορίτσια, έχει καταφέρει να δώσει στο νησί έναν αέρα κοσμοπολίτικο και να συμπληρώσει αρμονικά την απλότητά του.

Μου αρέσει εδώ πολύ. Έχω χωρίσει, έχω γνωρίσει…, έχω γελάσει πολύ, έχω κλάψει (και όμως) και γενικά έχω περάσει ωραία και έχω να θυμάμαι πολλά και πολλούς.

Κάθε χρόνο θέλω να κάνω την πρώτη μου βουτιά στον Σίμο, να φάω το πρώτο μου φρέσκο ψάρι στον Σπύρο και στη Σπυριδούλα, να ξυπνήσω στο σπίτι της Πάτρας, να φτιάξω πρωινό στην «Άκρη», αλλά πιο πολύ από όλα να απαντώ στα τηλέφωνα όταν με παίρνουν και να λέω όταν με ρωτάνε πού είσαι; «Στην Ελαφόνησο και θα γυρίσω την άλλη εβδομάδα. Μιλάμε τότε...»

 *Ο Νίκος Μίχαλος είναι μπασκετμπολίστας, ιδιοκτήτης της εταιρείας επικοινωνίας Follow me και συνιδιοκτήτης του nou-pou.gr και του blog MyTasteGram, manager του Varkiza Resort και του Kiku Japanese Restaurant.