Αύγουστος στη Θεσσαλονίκη: Η μακαριότητα της άδειας πόλης

Η Θεσσαλονίκη τον Αύγουστο, τα τελευταία χρόνια, δεν αδειάζει τελείως. Ή μάλλον, είναι τελείως άδεια το πρωί και το βράδυ των σαββατοκύριακων. Το κλισέ θα χρησιμοποιούσε λέξεις όπως ghost city ή σκηνικό μεταποκαλυπτικής ταινίας, για να μη μιλήσουμε για lockdown και ξύσουμε πρόσφατες πληγές. Κι όμως, η έρημη Θεσσαλονίκη δεν αναδύει κανένα δυσάρεστο συναίσθημα, Μόνο μακαριότητα και επιζητούμενη μοναξιά.

Τις καθημερινές, όλα δουλεύουν. Όχι στο τούρμπο, αλλά δουλεύουν. Την επίφαση της κανονικής ζωής τη δημιουργούν κυρίως οι τουρίστες και όσοι Θεσσαλονικείς παραμένουν transit στο άστυ αναμένοντας το φευγιό του Δεκαπενταύγουστου. Που σημαίνει πως, ακόμα κι αν δεν απουσιάζουν οι άνθρωποι, απουσιάζουν τα νεύρα.

Η έλλειψη ανθρώπινης παρουσίας, ειδικά το ξημέρωμα, δημιουργεί ευχάριστες οφθαλμαπάτες. Δίπλα από το extra large μπετόν νομίζεις πως απλώνεται η καλύτερη θάλασσα. Ονειρεύεσαι την Παλιά Παραλία σαν μια ωραιότατη αμμουδιά. Κάποιοι ήδη ψαρεύουν. Ακόμα και στη στενάχωρη Δραγούμη, τώρα που λείπουν τα διπλοπαρκαρισμένα, βλέπεις πρασινάδες. Κι όχι, η μόνη και έρημη Τσιμισκή δεν είναι οφθαλμαπάτη. Είναι μόνη και έρημη.