Νυχτερινή περιπλάνηση στην πόλη. Άσκοπη περιπλάνηση στη βραδινή μακαριότητα ή μήπως μοναξιά; Μπα, μάλλον η ιδανικότερη στιγμή για να την περπατήσεις, να τη δεις πραγματικά και να σου δοθεί σχεδόν αποκλειστικά. Πόλη και θάλασσα σε μακάρια αταραξία. Ο Θερμαϊκός καθρεφτίζει τα λιγοστά φώτα. Στους δρόμους ούτε καν η τελευταία εργασιακή βάρδια· μόνος εσύ κι αυτή. Καμία δόνηση. Κανένα σημάδι ζωής. Κανένα κυνήγι χρόνου.
Ηρεμία, λίγο πριν την προθέρμανση στις μηχανές μιας αγουροξυπνημένης πόλης. Τα γκάζια θα έρθουν αργότερα. Για λίγο ακόμα οι σκιές και το ημίφως από τις λάμπες στους δρόμους επιβάλλουν έναν ρυθμό ήρεμο, γαλήνιο. Η Εγνατία, η Τσιμισκή, άδειες πια, γίνονται διάδρομοι που σε προσκαλούν να τους ακολουθήσεις χωρίς προορισμό. Ίσως το «χαλαρά» ειπώθηκε για τη νυχτερινή Θεσσαλονίκη. Μια βόλτα ακόμα, πριν το χάραμα λύσει τα μάγια.
Χωρίς το σκληρό φως του ήλιου, όλα είναι αλλιώς. Τα κτήρια με τις βαθιές σκιές γύρω τους, σαν να απομονώνονται από το περιβάλλον και τους ανθρώπους που τα κατοικούν, σαν να υπάρχουν αυτόνομα και να συνθέτουν μια αστική φαντασμαγορία, ένα σιωπηλό κάδρο που σε κάνει να νιώθεις πρωταγωνιστής σε κινηματογραφική ταινία, απλά και μόνο επειδή περπατάς στους δρόμους της.