- ΑΡΧΙΚΗ
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
-
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
-
LIFE
-
LOOK
-
YOUR VOICE
-
επιστροφη
- ΣΕ ΕΙΔΑ
- ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΒΡΟΜΙΚΑ
- ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ
-
-
VIRAL
-
επιστροφη
- QUIZ
- POLLS
- YOLO
- TRENDING NOW
-
-
ΖΩΔΙΑ
-
επιστροφη
- ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
- ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ
- ΓΛΩΣΣΑΡΙ
-
- PODCAST
- VOICE RADIO
- CITY GUIDE
- ENGLISH GUIDE
Γιατί μας ενοχλεί μια ρόδα στο Πεδίον του Άρεως;
Μήπως τελικά φοβόμαστε υπερβολικά ακόμη και τις μικρές καθημερινές χαρές;
Η ρόδα στο Πεδίον του Άρεως προκαλεί αντιδράσεις αλλά πέρα από τους κινδύνους, μήπως να δούμε και τη χαρά που μπορεί να προσφέρει στα παιδιά;
Κάνοντας σήμερα μια βόλτα στο Πεδίον του Άρεως, στάθηκα μπροστά στη μεγάλη ρόδα που έχει στηθεί για το χριστουγεννιάτικο χωριό. Μια ρόδα ύψους 33 μέτρων, κοντά στην είσοδο της Μαυροματαίων, η οποία έχει ήδη προκαλέσει αντιδράσεις. Την κοίταξα αρκετή ώρα. Δεν αισθάνθηκα ότι προσβάλλει την αισθητική του πάρκου ούτε ότι αλλοιώνει τον χαρακτήρα της πόλης. Αντιθέτως, σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να τη δω γεμάτη παιδιά.
Αναρωτιέμαι γιατί μας ενοχλεί τόσο μια ρόδα. Είναι ζήτημα κλίμακας; Αισθητικής; Ασφάλειας; Ή έχουμε αποκτήσει μια σχεδόν αντανακλαστική δυσπιστία απέναντι σε οτιδήποτε ξεφεύγει από τη συνηθισμένη εικόνα του δημόσιου χώρου;
Ας θυμηθούμε ότι, όταν η Βρετανία ετοιμαζόταν να υποδεχτεί τη νέα χιλιετία, στο Λονδίνο στήθηκε μια τεράστια ρόδα, το London Eye. Μια κατασκευή που αρχικά προοριζόταν να αποτελέσει μέρος των εορτασμών για το Millennium και κατέληξε να γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τοπόσημα της βρετανικής πρωτεύουσας. Άλλαξε τον ορίζοντα της πόλης, πρόσθεσε μια καινούργια εμπειρία στη σχέση των ανθρώπων με το αστικό τοπίο. Το παράδειγμα δεν σημαίνει ότι κάθε ρόδα ταιριάζει παντού. Μας θυμίζει όμως ότι η αισθητική μιας πόλης δεν είναι κάτι ακίνητο, παγιωμένο για πάντα.
Ο Δάντης κλείνει την Κόλαση της Θείας Κωμωδίας με έναν από τους ωραιότερους στίχους της παγκόσμιας λογοτεχνίας: «Και τότε βγήκαμε ξανά να δούμε τ’ αστέρια». Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στην ανάγκη μας να σηκώνουμε το βλέμμα προς τον ουρανό. Στη σύγχρονη πόλη, όμως, υπάρχει και μια άλλη ομορφιά: η πανοραμική θέα. Η δυνατότητα να κοιτάξεις από ψηλά όσα καθημερινά βλέπεις μόνο στο ύψος των ματιών σου.
Σκεφτείτε ένα παιδί που μεγαλώνει στην Κυψέλη ή στους Αμπελοκήπους. Ένα παιδί που η καθημερινή του θέα είναι πολυκατοικίες, μπαλκόνια, αυτοκίνητα, φωτεινοί σηματοδότες και στενά πεζοδρόμια. Ξαφνικά, μέσα σε έναν μικρό θάλαμο, με τη μητέρα ή τον πατέρα του δίπλα του, αρχίζει να ανεβαίνει. Τα σπίτια μικραίνουν, οι δρόμοι αποκτούν σχήμα, η πόλη αποκαλύπτεται διαφορετική. Για λίγα λεπτά βρίσκεται πάνω από τον κόσμο που γνωρίζει. Μπορεί να αισθανθεί παντοδύναμο. Μπορεί πάλι να αντιληφθεί πόσο μικρό είναι μέσα σε αυτή την απέραντη πόλη.
Και στις δύο περιπτώσεις έχει κερδίσει μια εμπειρία που καμία οθόνη δεν μπορεί να του προσφέρει.
Θυμάμαι ακόμη τη δική μου πρώτη φορά σε ρόδα. Ήμουν μικρό παιδί στη Θεσσαλονίκη και είχα κουρνιάσει στην αγκαλιά της μητέρας μου. Θυμάμαι τα χέρια μου σφιγμένα πάνω της και εκείνο το παράξενο μείγμα φόβου και ενθουσιασμού, καθώς ανεβαίναμε όλο και ψηλότερα. Είχα την απόλυτη βεβαιότητα ότι τίποτα κακό δεν μπορούσε να μου συμβεί όσο ήμουν κολλημένη στο σώμα της. Κι από εκεί, μέσα από αυτή την ασφάλεια, άφηνα το βλέμμα μου να ταξιδεύει πάνω από τη Θεσσαλονίκη.
Δεν θυμάμαι πόσο ψηλή ήταν η ρόδα. Δεν θυμάμαι καν πώς ήταν κατασκευασμένη. Θυμάμαι όμως την αγκαλιά της μητέρας μου και την πόλη που έβλεπα από ψηλά.
Τα λούνα παρκ έχουν πάντοτε κάτι τρομακτικό και κάτι μαγικό μαζί. Είναι ένας κόσμος φτιαγμένος για να διεγείρει τις αισθήσεις ενός παιδιού ή ενός ενήλικα που εξακολουθεί να αισθάνεται παιδί. Τα φώτα, οι μουσικές, οι περιστροφές, ο φόβος λίγο πριν από την εκκίνηση. Είναι τα escape rooms μιας άλλης εποχής.
Σήμερα, τα βιώνουμε αλλιώς. Τα social media μάς έχουν μεταφέρει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα εικόνες από δυστυχήματα και ατυχήματα σε λούνα παρκ από κάθε γωνιά του πλανήτη. Περιστατικά που κάποτε θα μαθαίναμε μόνο αν συνέβαιναν κοντά μας σήμερα καταφθάνουν καθημερινά στις οθόνες μας. Είναι απολύτως φυσικό να είμαστε περισσότερο καχύποπτοι σε ζητήματα ασφάλειας. Δεν είναι όμως αυτονόητο ότι πρέπει να μετατρέπουμε αυτή την καχυποψία σε γενικευμένο φόβο.
Διάβασα τις αντιδράσεις των φίλων του Πεδίου του Άρεως. Η πρωτοβουλία «Πεδίον του Άρεως – ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΜΑΣ» θέτει ερωτήματα για τις άδειες, τις πιστοποιήσεις, τη στατική επάρκεια και την καταλληλότητα του εδάφους. Υπενθυμίζει μάλιστα την περιπέτεια της ρόδας που τοποθετήθηκε στο Σύνταγμα το 2016 και απομακρύνθηκε πριν λειτουργήσει.
Ο σύλλογος «Επιμένουμε Πεδίο του Άρεως» εκφράζει ευρύτερες αντιρρήσεις για τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων, την ηχορύπανση, τη φωτορύπανση, την προστασία του πρασίνου και την εμπορική εκμετάλλευση ενός ιστορικού πάρκου.
Θεωρώ απολύτως δικαιολογημένο το αίτημα να τηρούνται όλες οι προδιαγραφές ασφαλείας. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ κάτι διαφορετικό, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εγκαταστάσεις στις οποίες ανεβαίνουν παιδιά. Η Περιφέρεια Αττικής οφείλει να δώσει σαφείς απαντήσεις. Να γνωρίζουμε ότι η κατασκευή έχει ελεγχθεί, ότι το έδαφος είναι κατάλληλο, ότι οι άδειες υπάρχουν και ότι τα μέτρα ασφαλείας εφαρμόζονται χωρίς καμία έκπτωση.
Το ίδιο ισχύει για την προστασία του πρασίνου. Ένα πάρκο δεν μπορεί να μετατρέπεται ανεξέλεγκτα σε εμπορικό χώρο. Έχει όμως δικαίωμα να φιλοξενεί και τη γιορτή. Να αποκτά για μερικές εβδομάδες μια διαφορετική ζωή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παύει να είναι πάρκο.
Το ζήτημα, λοιπόν, είναι να απαιτούμε την τήρηση των κανόνων, όχι να θεωρούμε εκ προοιμίου ύποπτη κάθε δραστηριότητα.
Ανησυχώ μερικές φορές ότι έχουμε γίνει υπερβολικά αυστηροί με τα πάντα. Ότι προσπαθούμε τόσο επίμονα να ελέγξουμε κάθε παράμετρο της ζωής μας, ώστε καταλήγουμε να αντιμετωπίζουμε ακόμη και τις μικρές χαρές ως πιθανούς κινδύνους. Θέλουμε να είμαστε διαρκώς γειωμένοι, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Να μη σηκωνόμαστε πολύ ψηλά, να μη ρισκάρουμε, να μην επιτρέπουμε τίποτα που θα μπορούσε να διαταράξει την αίσθηση μιας απόλυτα ελεγχόμενης καθημερινότητας.
Δεν ξέρω αν έτσι προστατεύουμε περισσότερο τα παιδιά ή αν τους μεταφέρουμε έναν κόσμο γεμάτο φοβίες.
Υπάρχει άλλωστε και μια μικρή αντίφαση στον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζουμε τέτοιες γιορτές. Παρατηρούσα τα ξύλινα σπιτάκια που έχουν εγκατασταθεί στο πάρκο. Είναι χαριτωμένα, δημιουργούν μια χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, αλλά είναι κατασκευασμένα στην κλίμακα των ενηλίκων. Ένα μικρό παιδί δεν μπορεί καν να δει τι υπάρχει πάνω στον πάγκο. Πρέπει να το σηκώσει κάποιος για να κοιτάξει. Είναι ένας κόσμος που υποτίθεται ότι απευθύνεται πρωτίστως στα παιδιά, αλλά έχει σχεδιαστεί με το ύψος και τις ανάγκες των μεγάλων.
Η ρόδα, αντίθετα, προσφέρει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Αλλάζει την οπτική τους. Κυριολεκτικά.
Θα ήθελα να μπορούσαμε να αντιμετωπίζουμε τις χριστουγεννιάτικες γιορτές με λίγη περισσότερη γενναιοδωρία. Να ζητάμε ασφάλεια χωρίς να καλλιεργούμε πανικό. Να προστατεύουμε τα πάρκα χωρίς να τα αντιμετωπίζουμε ως χώρους στους οποίους απαγορεύεται η χαρά. Να μη συγχέουμε τον σεβασμό στον δημόσιο χώρο με την υποχρέωση να παραμένει αμετάβλητος κάθε μέρα του χρόνου.
Η Αθήνα είναι μια πόλη που δυσκολεύει την καθημερινότητα των παιδιών της. Δεν τους προσφέρει αρκετό χώρο να παίξουν, να τρέξουν, να ανακαλύψουν. Ας μην τους στερήσουμε και την ευκαιρία να δουν για λίγα λεπτά την πόλη τους από ψηλά.
Και ας θυμηθούμε ότι τα Χριστούγεννα δεν χρειάζεται να είναι μόνο μια ακόμη αφορμή για αγορές και κατανάλωση. Μπορούν να είναι ένα μικρό διάλειμμα από την καθημερινή δυστοπία των ειδήσεων, από τον ψηφιακό κόσμο που μας κρατά καθηλωμένους μπροστά σε μια οθόνη, από τη διαρκή ανησυχία για όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Ας σταματήσουμε για λίγο τη γκρίνια. Ας αφήσουμε τα παιδιά να αισθανθούν παντοδύναμα, έστω για μια περιστροφή.