Hume Assine: Τρεις μουσικοί, δύο ώρες live, μηδέν skip

Η Αθήνα τον Ιούλιο λιώνει όρθια, σέρνει τα πέδιλά της στην άσφαλτο, ψάχνει κλιματιστικό, νησί ή μια αξιοπρεπή δικαιολογία για ακόμη ένα ποτό. Το βράδυ της 14ης Ιουλίου, όμως, τρύπωσε στη δροσερή αυλή του Black Duck  Athens και βρήκε τους Hume Assine να τη συνδέουν με τον ηχόκοσμό τους.

Ήταν η δεύτερη βραδιά των Secret Garden Live Sessions, του τετραήμερου μίνι φεστιβάλ που παρουσιάζουν η Athens Voice και το Voice Radio στο κέντρο της πόλης. Είσοδος ελεύθερη, θερμοκρασία ύποπτη, αλγόριθμος προσωρινά ανίσχυρος. Μπροστά μας τρεις άνθρωποι και αρκετά καλώδια για να δεθεί χειροπόδαρα η κανονικότητα: ο Βαγγέλης Ορφανίδης στα synths, ο Αλέξης Αντωνόπουλος στα live beats και η Άννα Πασπάτη στο μικρόφωνο, αιθέρια μόνο μέχρι να αποφασίσει να σε ξυπνήσει.

Εδώ δεν υπήρχε η ασφαλής απόσταση των σταδίων, εκεί όπου ο καλλιτέχνης γίνεται φωτεινή κουκίδα και το συναίσθημα επιστρέφει μεταφρασμένο από μια γιγαντοοθόνη. Ούτε το απρόσωπο κύμα ενός φεστιβάλ, που σε παρασύρει προτού προλάβεις να δεις ποιος άναψε τη σπίθα. Στην αυλή έβλεπες τα χέρια που κρατούν τα χρωματιστά sticks να χτυπούν τα pads, το βλέμμα πριν από την αλλαγή, το χαμόγελο μετά την ατάκα ή το αστείο. Οι ατάκες της Πασπάτη έφταναν χωρίς μεσάζοντες. Το κοινό δεν παρακολουθούσε ένα έτοιμο θέαμα. Συμμετείχε σε μια εύθραυστη συνωμοσία όπου κάθε αντίδραση επέστρεφε αμέσως στη σκηνή.

Ξεκίνησαν να ξεδιπλώνουν τον χάρτη της δικής τους Αθήνας: «Πολυκατοικίες», «Super Feelings», «Athens Blues». Τραγούδια για τη σπέσιαλ συνηθισμένη ζωή μας, αυτό το ατελείωτο scrolling kilobyte κάτω από έναν ξένο αντίχειρα. Ύστερα ήρθαν τα καινούργια, το «Home» και το «Unalgorithmic Love», σαν δύο μικρές βόμβες εναντίον της πλαστικής αγάπης που μας σερβίρει η οθόνη. Αν όλη η Αθήνα είναι το σπίτι τους, αυτή η αυλή ήταν για δύο ώρες το σαλόνι της: ιδρωμένο, πολύχρωμο, αεικίνητο.

Οι Hume Assine δεν κάνουν απλώς διασκευές. Διαπράττουν μουσικές διαρρήξεις. Μπήκαν στους Oasis από το παράθυρο, κουβαλώντας samples από το «Bonnie and Clyde» των Serge Gainsbourg και Brigitte Bardot. Σήκωσαν το «Lift Me Up» του Moby, ενώ η Πασπάτη κοίταξε το κοινό και πέταξε το απολύτως αναγκαίο «μην κοιτάτε σαν ροφοί». Επιτέλους, μια frontwoman που δεν παριστάνει την αινιγματική ιέρεια της πλήξης. Θυμήθηκε το «The Sweetest Sound» του 2020, πέρασε από το «Made in Your Eyes» και την «Κυριακή», αστειεύτηκε, τσίγκλησε, τραγούδησε.

Και τότε άναψε το τσιγάρο.

Η παλιά λαϊκή πληγή της Καίτης Γκρέυ, μεταμοσχευμένη σε ηλεκτρονικό σώμα, ακούστηκε για πρώτη φορά ολόκληρη μετά το viral απόσπασμα των social media. Ένα τραγούδι παγιδευμένο ακόμη στο καθαρτήριο των δικαιωμάτων, ζωντανό όμως μπροστά μας. Οι πλατφόρμες μπορεί να περιμένουν. Η αυλή το είχε ήδη καταπιεί.

Ο Tony Bluebird ανέβηκε για τη «Γαλάζια Ακτή» και η νύχτα απέκτησε συνένοχο. Προς το τέλος, το «Hide U» των Kosheen και το «Hey Boy, Hey Girl» των Chemical Brothers έσπρωξαν το Secret Garden σε αυτό που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει και «Outro». Live μουσική, φωνές, jams, αυτοσχεδιασμοί, stories, χαμόγελα στο κέντρο της πόλης και στο κέντρο του καλοκαιριού. Κυριολεκτικά, αφού ξημέρωνε 15 Ιουλίου. 

Απόψε στην αυλή του Black Duck, στα Secret Garden Live Sessions, περιμένουμε τον Στάθη Δρογώση και τον Βύρωνα Τσουράπη και αύριο, Πέμπτη 16 Ιουλίου, τον Μανώλη Φάμελλο.

Η Athens Voice παρουσιάζει τα Secret Garden Live Sessions με την ενέργεια της Protergia.