Summer class heroes: Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο απόδραση. Είναι και βάρδιες.

Το καλοκαίρι η πόλη μοιάζει να αδειάζει. Τα stories γεμίζουν παραλίες, τα γραφεία υπολειτουργούν, τα ρολά κατεβαίνουν νωρίτερα. Κι όμως, κάτω απ’ αυτή τη μεγάλη συλλογική ψευδαίσθηση των διακοπών, κάποιος συνεχίζει να δουλεύει. Κάποια εξυπηρετεί θεατές σ’ ένα θερινό σινεμά, κάποιος στήνει τα ηχεία πριν ακουστεί η πρώτη νότα. Άλλοι οδηγούν ώρες μέσα στην κίνηση για να φτάσει ένας τουρίστας ή μια μπάντα στον προορισμό τους. Κάποιος ανεβαίνει σε ταράτσες με σαράντα βαθμούς για να ξαναβγάλει κρύο αέρα από ένα κουρασμένο κλιματιστικό. Κάποιος διασχίζει πεζοδρόμια που λιώνουν από τη ζέστη, κρατώντας στο λουρί μια μικρή ζωή που τον εμπιστεύεται απόλυτα. Δεν είναι διάσημοι. Δεν τους χειροκροτεί κανείς. Δεν εμφανίζονται σε αφίσες ούτε σε πρωτοσέλιδα. Είναι οι άνθρωποι που κρατούν την πόλη όρθια όταν οι υπόλοιποι πατάμε παύση. Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο απόδραση. Είναι και βάρδιες. Είναι ιδρώτας. Είναι ξυπνητήρια που χτυπούν νωρίς και επιστροφές αργά. Είναι άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά τους με πείσμα, επαγγελματισμό και μια παράξενη πίστη ότι όλα πρέπει να λειτουργήσουν σωστά, ακόμη κι αν κανείς δεν προσέξει πως ήταν εκεί. Οι Summer Class Heroes δεν σώζουν τον κόσμο. Απλώς, κάθε μέρα, φροντίζουν να συνεχίζει να γυρίζει. Κι αυτό είναι αρκετά ηρωικό.

Η ομάδα του Cine Paris: «Δεν υπάρχει πιο όμορφο “γραφείο” στον κόσμο από αυτή την ταράτσα»

Το να εργάζεσαι στο Cine Paris σημαίνει ότι γίνεσαι κομμάτι μιας βαθιάς αθηναϊκής παράδοσης που κρατά εδώ και δεκαετίες. Η καθημερινότητά μας στην καρδιά της Πλάκας δεν είναι απλώς μια δουλειά, αλλά μια ζωντανή συνήθεια γεμάτη αντιθέσεις, έντονους ρυθμούς και στιγμές που σου μένουν αξέχαστες. Μια περιπέτεια που για εμάς δεν κρατάει μόνο τρεις μήνες, αφού ανοίγουμε στα μέσα Απριλίου και κλείνουμε στα τέλη του Οκτώβρη, διανύοντας ένα μοναδικό ταξίδι στον χρόνο, ανάμεσα σε παλιές και νέες κυκλοφορίες του ελληνικού και του παγκόσμιου κινηματογράφου, κάτω από την Ακρόπολη.

Αν υπάρχει ένας λόγος που ανυπομονούμε να ξεκινήσει η σεζόν, είναι τα ωραία αυτής της δουλειάς. Πρώτα απ’ όλα, η θέα. Δεν υπάρχει πιο όμορφο «γραφείο» στον κόσμο από αυτή την ταράτσα, με τον φωτισμένο βράχο της Ακρόπολης να στέκεται επιβλητικός ακριβώς δίπλα στην οθόνη. Το να δουλεύεις σε σινεμά, και μάλιστα σε θερινό, έχει μια δική του ξεχωριστή γοητεία.

Η περηφάνια μας είναι τεράστια, καθώς το διεθνές περιοδικό Time Out μάς ανέδειξε ως το καλύτερο θερινό σινεμά σε ολόκληρο τον κόσμο! Αυτή η παγκόσμια διάκριση μας γεμίζει όρεξη. Βέβαια, το βάρος της ευθύνης να διατηρούμε αυτό το κορυφαίο επίπεδο κάθε βράδυ είναι μεγάλο, όμως σε όλο αυτό ο συνδετικός κρίκος είναι η ομάδα μας. Η καθημερινότητα μας δένει. Εδώ και τρία χρόνια παραμένουμε, με ελάχιστες αλλαγές, η ίδια ακριβώς παρέα, οπότε έχουν αναπτυχθεί μεταξύ μας δυνατές φιλίες και σχέσεις βαθιάς εμπιστοσύνης. Το δέσιμό μας κάνει τη δουλειά πιο εύκολη, αφού πλέον συνεννοούμαστε με τα μάτια. Αυτό το κλίμα και η απόλυτη προσήλωσή μας στην ποιότητα μεταδίδονται και στον κόσμο, αυτό ακριβώς είναι που σε κάνει να χαμογελάς μετά από μια κουραστική μέρα.

Φυσικά, το να είσαι στην κορυφή του κόσμου σύμφωνα με το Time Out, δουλεύοντας σε ανοιχτό χώρο για έξι ολόκληρους μήνες, κρύβει και μεγάλες δυσκολίες. Η καλοκαιρινή ζέστη της Αθήνας είναι ο πρώτος μεγάλος μας αντίπαλος. Τις ημέρες του καύσωνα, κατά τη διάρκεια του στησίματος, η θερμοκρασία στην ταράτσα δοκιμάζει τις αντοχές μας. Επιπλέον, λόγω της διεθνούς φήμης του σινεμά και των προσεγμένων επιλογών του Cinobo, ζούμε το ένα sold out μετά το άλλο.

Έτσι η ομάδα μας έρχεται αντιμέτωπη με τη μεγάλη πρόκληση της πίεσης του χρόνου και της διαχείρισης του κόσμου. Εκατοντάδες άνθρωποι πρέπει να εξυπηρετηθούν σωστά σε πολύ περιορισμένο χρόνο. Οι ουρές στο ταμείο και το κυλικείο μεγαλώνουν σε δευτερόλεπτα, οπότε πρέπει να είμαστε απόλυτα συντονισμένοι ώστε όλοι να καθίσουν στις καρέκλες τους πριν σβήσουν τα φώτα.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, έχουμε και τις ξαφνικές βροχές –είτε τις ανοιξιάτικες μπόρες είτε τα πρωτοβρόχια του Οκτώβρη–, συνεπώς πρέπει να επιστρατεύουμε αστραπιαία τα αντανακλαστικά μας για να στεγνώσουμε τις καρέκλες και τα τραπέζια, διαχειριζόμενοι την κατάσταση με ψυχραιμία.

Όμως αυτό που κρατά τη δουλειά ζωντανή είναι τα απρόσμενα. Υπάρχουν στιγμές που μια ξαφνική μπόρα μάς κάνει να τρέχουμε, μας έχει αγχώσει και μας έχει φτάσει στα όριά μας για να προλάβουμε να στεγνώσουμε τα πάντα. Κι εκεί που η ένταση είναι στο κόκκινο, ο καιρός ανοίγει και πετιέται ένα μοναδικό ουράνιο τόξο ή ένας κατακόκκινος ουρανός πάνω από την Ακρόπολη, αφήνοντας εμάς και τους θεατές με το στόμα ανοιχτό.

Το να βλέπεις τα μάτια των ανθρώπων από κάθε γωνιά του πλανήτη να λάμπουν αντικρίζοντας για πρώτη φορά τη θέα από το cinema, ή το να ακούς το συλλογικό γέλιο που μας ενώνει, είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μας. Κάθε βράδυ, όταν τελειώνει η προβολή, η σωματική κούραση είναι πραγματική. Όμως, καθώς μαζεύουμε, από τις δροσερές νύχτες του Απριλίου μέχρι τις γλυκές ψύχρες του Οκτωβρίου, και κοιτάζουμε την Ακρόπολη, ξέρουμε καλά ότι αυτή η ταράτσα έχει μια μαγεία που δικαιωματικά την έφερε στην κορυφή του κόσμου – και δεν θα την αλλάζαμε με τίποτα.

* Η ομάδα του Cine Paris

Ο Dog Walker Στέλιος Μαλχάζος: «Η βόλτα ενός σκύλου στην Αθήνα είναι ευθύνη, όχι περίπατος»

Το να είσαι dog walker στην Αθήνα σημαίνει να γνωρίζεις την πόλη μ’ έναν τελείως διαφορετικό τρόπο. Όχι μέσα από καφέ και βιαστικές βόλτες, αλλά μέσα από πεζοδρόμια, γωνίες, πάρκα, φανάρια και διαδρομές που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Είναι μια δουλειά που μοιάζει απλή, αλλά στην πραγματικότητα κουβαλά μεγάλη ευθύνη.

Γιατί κάθε σκύλος το λουρί του οποίου κρατάς βασίζεται πάνω σου για να νιώσει ασφάλεια, να εκτονωθεί και να φτάσει σπίτι, υπεύθυνα και με την απαραίτητη προστασία. Κι ας μην ξεχνάμε ότι κάθε σκύλος είναι διαφορετικός.

Άλλος κοινωνικός και γεμάτος ενέργεια, άλλος φοβισμένος κι αγχωμένος με τους θορύβους της πόλης ή κουρασμένος από την πολυκοσμία. Μαθαίνεις να διαβάζεις τη συμπεριφορά τους, να καταλαβαίνεις πότε νιώθουν άνετα και πότε όχι.

Δεν υπάρχει «μία σωστή βόλτα» για όλους. Υπάρχει προσαρμογή, υπομονή και συνεχής προσοχή.

Η Αθήνα, βέβαια, δεν είναι εύκολη πόλη, ούτε για τους ανθρώπους ούτε για τα ζώα. Σπασμένα πεζοδρόμια, μηχανάκια που περνούν ξυστά από δίπλα σου και απρόσεκτοι οδηγοί αυτοκινήτων, αδέσποτα, φόλες. Ως dog walker χρειάζεται να έχεις τα μάτια σου παντού, γιατί πολλές φορές μια στιγμή απροσεξίας μπορεί να εξελιχθεί σε μεγάλο κίνδυνο. Και το καλοκαίρι όλα αυτά σαν να διογκώνονται κι η δουλειά γίνεται πιο απαιτητική.

Η ζέστη στην Αθήνα δεν είναι απλώς ενοχλητική, για τα σκυλιά μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Η άσφαλτος καίει, οι αντοχές μειώνονται και οι βόλτες χρειάζονται σωστή οργάνωση: πρέπει να γίνονται νωρίς το πρωί ή αργά το βράδυ, με νερό πάντα διαθέσιμο, σε διαδρομές που προσφέρουν σκιά κατά τη διάρκεια της μέρας. Εκεί, καταλαβαίνεις πως η συγκεκριμένη δουλειά δεν είναι μια «εύκολη βόλτα με σκύλους», αλλά φροντίδα, με πραγματική ευθύνη απέναντι σε μια ζωή.

Αυτό που θα ήθελα να πω είναι πως κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τη φροντίδα ενός κατοικιδίου. Ο σκύλος δεν είναι διακοσμητικό, ούτε κάποια υποχρέωση που μπαίνει στην άκρη όταν έχουμε δουλειά ή πάμε διακοπές. Χρειάζεται χρόνο, συνέπεια και σεβασμό στις ανάγκες του – ειδικά το καλοκαίρι. Αν δεν μπορείτε να βγάλετε βόλτα τον σκύλο σας τις σωστές ώρες ή να του προσφέρετε ασφαλείς συνθήκες, ζητήστε βοήθεια.

Παρά τις δυσκολίες, βέβαια, η δουλειά αυτή έχει κάτι πολύ όμορφο. Σου θυμίζει να ζεις λίγο πιο αργά. Να παρατηρείς πως ένας σκύλος βρίσκει χαρά σε κάτι τόσο απλό όσο μια μυρωδιά, ένα δέντρο ή λίγα λεπτά παιχνιδιού. Σε κάνει να εκτιμάς την αφοσίωση και την αυθεντικότητα που έχουν τα ζώα.

Στο τέλος της ημέρας, βλέποντας ένα σκυλί να επιστρέφει σπίτι χαρούμενο και ήρεμο, η κούραση μένει πίσω. Και τότε συνειδητοποιείς πως, όσο απαιτητική κι αν είναι αυτή η δουλειά, έχει πραγματικό νόημα, σου δίνει χαρά.

Αγαπώ, λοιπόν, τους τετράποδους φίλους, μαθαίνω να εξελίσσομαι μέσα από τη δουλειά μου, λατρεύω τη φύση και τη ζωή και η μουσική είναι κομμάτι της προσωπικότητάς μου.

* Ο Στέλιος Μαλχάζος εργάζεται ως dog walker

Ο οδηγός mini bus Δημήτρης Σπύρου: «Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι να είσαι συνεπής μέσα στο χάος»

Η καθημερινότητά μου ξεκινά πολύ νωρίς το πρωί, καθώς εργάζομαι οδηγώντας minibus σε σχολικά δρομολόγια, και στη συνέχεια συνεχίζω με τουριστικά δρομολόγια μέχρι αργά το βράδυ. Οι απαιτήσεις της δουλειάς και η πίεση της κίνησης έχουν αυξηθεί τρομερά τα τελευταία χρόνια, κάνοντας την καθημερινότητα ιδιαίτερα απαιτητική.

Το πιο σημαντικό αλλά και πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς μου είναι η συνέπεια στα ραντεβού και στα δρομολόγια. Μέσα στην αυξημένη κίνηση, στις καθυστερήσεις και στις συνεχείς απαιτήσεις, χρειάζεται καθημερινά μεγάλη προσπάθεια ώστε να είμαι πάντα σωστός και συνεπής απέναντι στους ανθρώπους που με εμπιστεύονται.

Παράλληλα, οι οικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζουμε όλοι σήμερα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Το άγχος και η πίεση της καθημερινότητας είναι διαρκή, γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή, αντοχή και ψυχραιμία.

Στον χώρο του τουρισμού, πέρα από την οδήγηση και την ευθύνη της ασφάλειας, υπάρχει και η συνεχής ανάγκη να μπορείς να κατανοείς και να διαχειρίζεσαι τις διαφορετικές απαιτήσεις και ιδιαιτερότητες του κάθε group. Κάθε μέρα είναι διαφορετική και απαιτεί προσαρμοστικότητα και επαγγελματισμό.

Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να διατηρώ την ηρεμία και την ψυχραιμία μου, γιατί πάνω απ’ όλα έχω οικογένεια και δύο παιδιά, που αποτελούν την προτεραιότητά μου. Εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια εργάζομαι μ’ αυτούς τους έντονους ρυθμούς, δίνοντας καθημερινά τον καλύτερό μου εαυτό.

Όποτε βρίσκω λίγο χρόνο ανάμεσα στις υποχρεώσεις μου, προσπαθώ να ασκούμαι, γιατί γνωρίζω πως η καθιστική ζωή επιβαρύνει τόσο το σώμα όσο και την ψυχολογία. Η άσκηση είναι για μένα ένας τρόπος να διατηρώ την ισορροπία μου και να συνεχίζω με δύναμη την απαιτητική καθημερινότητά μου.

* Ο Δημήτρης Σπύρου εργάζεται ως οδηγός mini bus

O τεχνικός συστημάτων Γιώργος Κωστόπουλος: «Θέλουμε οι καλλιτέχνες στη σκηνή του Release να αφιερώνονται εξ ολοκλήρου στo έργο τους»

Λέγομαι Γιώργος Κωστόπουλος, είμαι ηχολήπτης και τεχνικός ηχητικών συστημάτων. Εργάζομαι και συνεργάζομαι με τον ιδρυτή της Fuzz Productions για περισσότερα από 20 χρόνια και συγκεκριμένα στο Release Athens σχεδιάζω και εκτελώ την εγκατάσταση του ηχητικού συστήματος που απευθύνεται στο κοινό, δηλαδή του λεγόμενου «Public Address» ή για συντομία PA System.

Η Fuzz Productions είναι η διοργανώτρια εταιρεία παραγωγής του Release Athens, ενός από τα σημαντικότερα μουσικά γεγονότα του αθηναϊκού καλοκαιριού.

Έπειτα από δέκα χρόνια παρουσίας, το Release Athens αποτελεί πλέον θεσμό για όλους τους μουσικόφιλους, όχι μόνο της Αθήνας, αλλά πανελλαδικά πια.

Η διοργάνωση του φεστιβάλ απαιτεί ακρίβεια και συγχρονισμό σε όλα τα επίπεδα. Η ομάδα ήχου του Release Athens στελεχώνεται από άρτια καταρτισμένες προσωπικότητες με πολύχρονη εμπειρία στον χώρο, όπως και κάθε τομέας του φεστιβάλ.

Όσον αφορά τη φύση της εργασίας μας, οι όροι «εύκολο/δύσκολο» δεν υπάρχουν. Καλούμαστε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες και απαιτήσεις του εκάστοτε καλεσμένου μας καλλιτέχνη στο έπακρο. Αυτό συμβαίνει σε όλα τα επίπεδα – από το αρωματικό στο καμαρίνι, τα φώτα και τα βίντεο, μέχρι το ηχητικό σύστημα και το μαντιλάκι που καθαρίζει το μικρόφωνο του/της τραγουδιστή/στριας!

Οι υπηρεσίες που παρέχονται είναι σίγουρα και αποδεδειγμένα υψηλών προδιαγραφών. Αυτό βέβαια δεν μας κάνει να επαναπαυόμαστε – το Release Athens αναβαθμίζεται σε γνώσεις και εξοπλισμό και κάθε χρόνο βρίσκεται στην αιχμή των τεχνικών και μουσικών γεγονότων του πλανήτη.

Θέλουμε πάντα η μπάντα/συγκρότημα/καλλιτέχνης στη σκηνή του Release να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, να αφιερώνονται εξ ολοκλήρου στo έργο τους.

Έτσι, κάθε φορά γίνεται για όλους μας μια αξέχαστη και μοναδική εμπειρία! Καλοκαίρι 2026, πάω πλατεία. Πάω Πλατεία Νερού. Πάω Release! Να μη λείψει κανείς.

* Ο Γιώργος Κωστόπουλος εργάζεται ως ηχολήπτης και τεχνικός συστημάτων στο Release Athens και στη Fuzz Productions

Ο οδηγός Κώστας Παππάς: «Ο κόσμος βλέπει πέντε ώρες συναυλίας. Εμείς βλέπουμε τους μήνες δουλειάς που χρειάστηκαν για να συμβούν».

Όλα ξεκίνησαν αρκετά τυχαία. Ενώ ήμουν ανέκαθεν συναυλιάκιας, δεν είχα ποτέ στόχο να δουλέψω στον χώρο των συναυλιών και της παραγωγής. Για 15 χρόνια «ζούσα» εργασιακά σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στην Ελλάδα, σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, πιο «κανονικό», πιο σταθερό, πιο προβλέψιμο αλλά  και τοξικό. Κάτι μέσα μου όμως δεν ζούσε. Αλλά κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο για να δουλέψω σε κάποιο live έλαμπε το πρόσωπό μου. Ζωή!

Το πρώτο άνοιγμα έγινε το 2011, όταν ένας γνωστός μού ζήτησε να μεταφέρω με 9θέσιο βαν ένα συγκρότημα, τους Bellrays, στην Πάτρα για μια συναυλία. Ήταν κάτι απλό, σχεδόν τυχαίο. Δεν φαινόταν να σηματοδοτεί τίποτα. Από κει και πέρα, όμως, άρχισαν να έρχονται και άλλα live, παράλληλα με τη full time δουλειά μου, δύο ζωές ταυτόχρονα.

Αυτό που ξεκίνησε ως βοήθεια σε ένα live έγινε μόνιμη ασχολία. Ή, πιο σωστά, ένα είδος δουλειάς που μέσα μου το νιώθω ως ένα χόμπι επί πληρωμή. Από τότε μπήκα σ’ έναν κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με ρουτίνα. Ειδικά τα καλοκαιριά στο Release Athens Festival. O κόσμος βλέπει το 5ωρο της συναυλίας, εμείς βλέπουμε τους μήνες δουλειάς που χρειάζονται για να φτάσει αυτό το 5ωρο να συμβεί.

Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από τα 10 χρόνια του Release δεν είναι μόνο οι μεγάλες μουσικές στιγμές –αδιαμφισβήτητα–, οι οποίες αποτελούν μια ξεχωριστή συζήτηση από μόνες τους, άλλα η σχέση μεταξύ των ανθρώπων. Από τους καλλιτέχνες μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο του crew, υπάρχει μια περίεργη ισότητα μέσα σ’ αυτό το ενορχηστρωμένο χάος. Όλοι είναι απαραίτητοι για να συμβεί αυτό που βλέπει και απολαμβάνει τελικά ο κόσμος. Όσο μεγάλωνε το φεστιβάλ, μεγάλωνε μαζί του και μια ομάδα ανθρώπων, που πλέον λειτούργει σχεδόν οικογενειακά. Σε τέτοιες παράγωγες τίποτα δεν γίνεται από έναν άνθρωπο, στο Release Athens Festival βλέπεις καθημερινά το production, τους τεχνικούς, το backstage crew, τους οδηγούς, securities και δεκάδες άλλους ανθρώπους να δουλεύουν σαν να παίζουν στην ίδια μπάντα έχοντας κάνει αμέτρητες ώρες πρόβας γι’ αυτό.

Υπάρχουν φυσικά και τα απρόβλεπτα, τα «κουλά» που λέμε μεταξύ μας. Ιστορίες που, αν τις πεις εκτός χώρου, μοιάζουν υπερβολικές. Όπως εκείνες τις νύχτες που τελειώνει ένα live και βρίσκεσαι ξαφνικά σ’ ένα μπαλκόνι ξενοδοχείου στις 3 το πρωί, κουβεντιάζοντας με έναν καλλιτέχνη για πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με τη σκηνή. Σε μία από αυτές τις στιγμές πρόεκυψε και κάτι που ακόμα μου φαίνεται παράξενο: ένα live, μια έξοδος, μια συζήτηση που κατέληξε στο να γραφτεί ένα τραγούδι με τον τίτλο «Kostas». Όχι επειδή έγινε κάτι «μεγάλο», άλλα επειδή έτσι λειτουργεί καμιά φορά αυτός ο κόσμος, όπως θα έπρεπε: μέσα από μικρές, αληθινές ανθρώπινες στιγμές, που δεν τις σχεδιάζει κάνεις. Ή στιγμές που όλα εξαρτώνται από τον σχεδιασμό κάθε λεπτομέρειας και από χειρισμούς που κανείς δεν θα καταλάβει ποτέ αν έγιναν σωστά ή στραβά. Γιατί, ό,τι και να γίνει, the show must and will go on!

Και μέσα σ’ όλα αυτά –την κούραση, τον ιδρώτα, τα ξενύχτια– υπάρχει πάντα η ίδια στιγμή που σε κρατάει εκεί: Όταν ακούγονται οι πρώτοι δοκιμαστικοί ήχοι στα ηχεία. Όταν οι πόρτες του Release Athens Festival ανοίγουν και το κοινό μπαίνει μέσα. Για λίγες ώρες, όλα όσα έχουν προηγηθεί εξαφανίζονται και μένει μόνο αυτό που ήρθε να βιώσει. Για μένα αυτό ξεκίνησε τυχαία και κάπου στην πορεία έγινε ο πιο φυσικός τρόπος να ζω τα καλοκαίρια μου.

* Ο Κώστας Παππάς εργάζεται ως οδηγός στο Release Athens Festival και στη Fuzz Productions

Ο ψυκτικός Γιώργος Χατζηνικολάου: Η καθημερινότητα ενός ψυκτικού το καλοκαίρι

Φεύγει από το σπίτι του στις 7 το πρωί. Αν είναι καλός επαγγελματίας, θα πάει στην έδρα του, αν όχι, θα ξεκινήσει το πρώτο του ραντεβού. Από τη στιγμή που θα φτάσεις στην έδρα σου, θα πρέπει να φορτώσεις το αυτοκίνητο με τα εργαλεία που θα χρειαστείς, να συνεννοηθείς με τους συνεργάτες για το πώς πήγε η προηγούμενη μέρα και πώς θα πάει η τρέχουσα. Για παράδειγμα, το πώς θα εξελιχτεί ένα έργο, αν βρέθηκε η βλάβη σε μια μεγάλη κλιματιστική μονάδα. Αφού συζητηθούν κάποια θέματα, τότε ξεκινάει ο «Γολγοθάς».

Το πρώτο ραντεβού είναι πάντα γύρω στις 8 με 9 κι από αυτό εξαρτάται το πώς θα διεκπεραιωθούν χρονικά τα επόμενα. Οι πελάτες που ακολουθούν μετά το πρώτο ραντεβού έχουν ενημερωθεί για την ώρα του δικού τους, ωστόσο πάντα υπάρχουν και αλλαγές στο πρόγραμμα. Επειδή όμως είμαστε Ελληνάρες και της τελευταίας στιγμής, ο καθένας τότε θυμάται ότι πρέπει να φτιάξει, είτε αυτό είναι εγκατάσταση, συντήρηση, μεταφορά του μηχανήματος ή κάποια βλάβη. Εννοείται πως γύρω στα μέσα Ιουλίου εμφανίζονται όλες οι εγκυμονούσες, όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι που έχουν προβλήματα με την καρδιά τους, αυτοί που έχουν αναπνευστικά, εμφανίζεται η γιαγιά που έχει τα εγγόνια ή τα παιδιά στο σπίτι. Εμφανίζεται ο επαγγελματίας που ανοίγει ένα μαγαζί και σε παίρνει 5 Αυγούστου τηλέφωνο και σου λέει ότι θέλει να ανοίξει για Δεκαπενταύγουστο.

Οι δυσκολίες διαφοροποιούνται από πελάτη σε πελάτη. Για παράδειγμα, «δεν θέλω να τοποθετήσεις εκεί το μηχάνημα, γιατί έχω το κάδρο». Του δίνεις μια εναλλακτική, αλλά δεν του αρέσει το σημείο όπου θα είναι η εξωτερική μονάδα. Και, μετά από μισή ώρα συζήτησης, πείθεις τον πελάτη να το βάλεις στην αρχική θέση. Άλλο ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι στις βλάβες. Όταν το μηχάνημα είναι χαλασμένο εδώ και έναν χρόνο, έχουν περάσει κάνα δυο άλλοι τεχνικοί και προσπαθείς να βγάλεις άκρη με το τι έχει γίνει. Υπάρχει μεγάλη έλλειψη σε ανθρώπινο δυναμικό, αυτό περιλαμβάνει αρχιμάστορες, μάστορες, βοηθούς. Επιπλέον, πρόβλημα αποτελεί και η κίνηση στους δρόμους, με αποτέλεσμα οι μετακινήσεις να σου τρώνε καθημερινά ένα 3ωρο.

Το να είσαι ψυκτικός είναι ζόρικη δουλειά. Έχει βάρη, βρόμα, θέλει υπομονή και γερό στομάχι. Έχει το κακό ότι δεν μπορείς να μάθεις τη δουλειά μέσα σ’ ένα καλοκαίρι. Για να βγει ο όγκος δουλειάς, έχεις την ημέρα 5-7 διαφορετικά ραντεβού και καταλήγεις να επιστρέφεις 8 με 9 το βράδυ στην έδρα σου, όπου πρέπει να ξεφορτώσεις το αυτοκίνητο, να τακτοποιήσεις τα πράγματα. Γι’ αυτόν τον λόγο οι πιτσιρικάδες δεν επιλέγουν αυτή τη δουλειά. Εννοείται πως, όταν γυρνάς σπίτι, κάνεις μπάνιο, τρως και κοιμάσαι κι έχεις και την γκρίνια της γυναίκας σου γιατί λείπεις όλη μέρα, κάθε μέρα απ’ το σπίτι. Έχεις μόνο μία μέρα τη βδομάδα, την Κυριακή, για να ξεκουραστείς, κι αυτό με την προϋπόθεση ότι δεν θα προκύψει κάποιο απρόοπτο.

Οι πελάτες κατατάσσονται σε 2 κατηγορίες. Υπάρχει ο πονηρός που είναι συνέχεια από πίσω σου, υπάρχει αυτός που προσπαθεί να σου κάνει παζάρια, ότι τάχα ρώτησε αλλού και το βρήκε φθηνότερα, υπάρχει κι ο πελάτης που δεν σε ρωτάει καν αν θες ένα ποτήρι νερό. Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά, όπου ο πελάτης σού δείχνει και σου λέει τι θέλει και εξαφανίζεται, πηγαίνει σούπερ μάρκετ ή τα παιδιά στο σχολείο. Υπάρχει ο πελάτης που όσα θα του ζητήσεις τόσα θα σου δώσει, χωρίς παζάρια, και σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί και παραπάνω. Υπάρχει και ο πελάτης που σου προσφέρει ό,τι έχει στο ψυγείο του, που σου παραγγέλνει και καφέ. Μερικοί μέχρι και φρούτο κόβουν…

Ο κόσμος είναι καχύποπτος, γιατί οι περισσότεροι την έχουν πατήσει στο παρελθόν. Παραδείγματος χάριν, όταν ένα ηλεκτρομάγαζο πουλάει ένα κλιματιστικό και σου λέει ότι η εγκατάσταση του μηχανήματος είναι δωρεάν ή έχει ένα κόστος της τάξης των 60-80€, στο 70% των περιπτώσεων η εγκατάσταση του μηχανήματος δεν είναι καλή, και γι’ αυτόν τον λόγο προτρέπουμε τον πελάτη, πριν κάνει κάποια κίνηση, να μας ρωτάει.

Για να μη λέμε μόνο για τους πελάτες, σαφώς και υπάρχουν και «κακά» αφεντικά, «κακοί» συνεργάτες, που προσπαθούν να σου βγάλουν το μάτι και βοηθοί που δεν ενδιαφέρονται να μάθουν τη δουλειά και να εξελιχθούν, γι’ αυτό και πάντα περνάνε όλα από τον μάστορα. Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, όλα αυτά που ειπώθηκαν παραπάνω με κάποιον τρόπο περνάνε απαρατήρητα και συνεχίζεις…

* Ο Γιώργος Χατζηνικολάου εργάζεται ως ψυκτικός