1000 λόγοι που αγαπάμε την Αθήνα - 10ο Μέρος

Αθήνα: Όσα κάνουν την πόλη να γίνεται οικία

Για τους ιστορικούς  λουκουμάδες

Στο Μοναστηράκι και στην Ομόνοια υπάρχουν δύο σημεία όπου τηγανίζουν λουκουμάδες για πάνω από έναν αιώνα. Ο Κρίνος (Αιόλου 87) από το 1855 και η Στάνη (Μαρίκας Κοτοπούλη 10) από το 1949.  Προσοχή αν περάσεις νωρίς το πρωί, η μυρωδιά από τα φρεσκοψημένα λουκουμαδάκια με μέλι και κανέλα σού τρυπάει γλυκά το ρουθούνι. Κ.Κ.

Ταινία στη Χλόη

Ο ιστορικός κινηματογράφος Χλόη στην Κηφισιά είναι περιτριγυρισμένος από δέντρα και φυτά, όπως άλλωστε μαρτυρά και τ’ όνομά του. Η ιστορία του ξεκινά ήδη από τη δεκαετία του 1960, ενώ εκσυγχρονίζει τις υπηρεσίες του κάθε χρονιά. Βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της περιοχής, οπότε συνδυάζεται με ποτό, φαγητό και βόλτα. Ν.Μ.Κ.

Τα αιώνια στέκια των καλλιτεχνών

O Ένοικος, στην Kαλλιδρομίου, για παράδειγμα. O κύριος όγκος της πελατείας του αποτελείται από εικαστικούς καλλιτέχνες και ακολουθούν ηθοποιοί, σκηνοθέτες και συγγραφείς. Oι «ένοικοι» του Ενοίκου συζητούν συνήθως ήρεμα και νωχελικά, ενώ οι νεοφερμένοι περνούν αρκετή ώρα παρατηρώντας τα πολυάριθμα έργα τέχνης που έχουν προσφερθεί στο μπαρ από τους θαμώνες και στολίζουν τους τοίχους. H λεγόμενη «γενιά του ’80» (των εικαστικών) θεωρεί τον Ένοικο ένα είδος λίβινγκ ρουμ. Kάθε βράδυ αφήνουν τα πινέλα τους (όσοι απ’ αυτούς εξακολουθούν να χρησιμοποιούν πινέλα) και μαζεύονται εκεί, άνευ προκαθορισμένου ραντεβού, για να πουν τα δικά τους και τα των άλλων. Γ.Κ.

Για το τρελό κολάζ με τις μισοσκισμένες αφίσες συναυλιών στα Εξάρχεια

Σε τοίχους, κολόνες και παλιά ρολά μαγαζιών, στρώσεις από αφίσες συναυλιών κολλάνε η μία πάνω στην άλλη. Κάποιες σκίζονται, άλλες ξεθωριάζουν, αλλά πάντα θα βρεις ένα όνομα μπάντας ή μια ημερομηνία που θυμίζει ότι η μουσική σκηνή της πόλης ήταν πάντα ζωντανή. Κ.Κ.

Μπορούμε ακόμα και εκδρομή με άλογα να πάμε

Στο Τατόι. Σε τόσο μικρή απόσταση από το κέντρο της Aθήνας, οι εκδρομείς έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με μια φύση που παραμένει σχεδόν ανέγγιχτη. Δεν υπάρχουν καν οι διαμορφώσεις με ξύλινους πάγκους και τραπέζια για πικνίκ που συναντά κανείς ψηλότερα, στον δρυμό της Πάρνηθας. Aκόμα καλύτερα είναι να κάνεις μια βόλτα με άλογο στο δάσος, γύρω και εντός του τέως βασιλικού κτήματος. Συνήθως ξεκινάει από κάποιον από τους ιππικούς ομίλους στη Bαρυμπόμπη. Δεν είναι υποχρεωτικό να γνωρίζει κανείς ιππασία. Tα άλογα που δίνονται στους εκδρομείς έχουν ψυχολογία προβάτου, κι έτσι ακολουθούν το ένα το άλλο, ενώ όλα μαζί υπακούουν αποκλειστικά στις εντολές του εκπαιδευτή τους που συνοδεύει τους εκδρομείς. Γ.Κ.

Για τα πιο ρομαντικά σκαλιά της Αθήνας

Τα σκαλιά της Μνησικλέους στην Πλάκα –ή αλλιώς «τα σκαλιά του Παπακαλιάτη» από την ταινία «Αν»– είναι ίσως τα πιο πολυφωτογραφημένα της πόλης. Στενά τραπεζάκια, φώτα από τα μικρά μαγαζιά και κόσμος που ανεβοκατεβαίνει συμπληρώνουν ένα από τα πιο ινσταγκραμικά σποτ του κέντρου. Κ.Κ.

Το τυπικό αθηναϊκό cat walk

Οι γάτες στην Αθήνα ξέρουν να κυκλοφορούν. Αναζητούν τροφή, σκιά, σταθερότητα και ανθρώπους που επιστρέφουν κάθε μέρα. Εκτός από τα Εξάρχεια, που ήταν γατοπεριοχή παλαιότερα, η σταθερή γειτονιά τους είναι τα Αναφιώτικα, όπου βρίσκουν ηρεμία και μικροκλίμα νησιού και δημιουργούν τα δικά τους «colonies». Η βόλτα τους είναι Πλάκα – Ρωμαϊκή Αγορά – Μοναστηράκι, όπου ανήκουν πια στο σκηνικό και κάθονται αδιάφορες να τις φωτογραφήσεις. Επόμενη στάση: Ψυρρή – Θησείο, όπου κινούνται σε μικρές ομάδες. Καταφύγιό τους είναι ο λόφος Φιλοπάππου. Πολλοί Αθηναίοι σε όλες τις γειτονιές ταΐζουν συγκεκριμένες γάτες καθημερινά και αφήνουν μπολ με νερό και τροφή έξω από σπίτια και μαγαζιά. Οι πιο περιπετειώδεις γάτες κατεβαίνουν μέχρι Μικρολίμανο, γιατί εκεί υπάρχει σταθερή τροφή. Γ.Ν.

Σκουλαρίκια από πλανόδιους του Θησείου

Μόλις βγαίνεις από τον σταθμό του τρένου και προχωράς προς τις καφετέριες στο Θησείο, θα πετύχεις όμορφους πάγκους με σκουλαρίκια για κάθε γούστο, κυρίως για όσους αγαπούν τα χρώματα. Η ποικιλία είναι μεγάλη και οι τιμές ελκυστικές – μπορείς ν’ αγοράσεις και ένα και δυο, ακόμη και τρία ζευγάρια. Ν.Μ.Κ.

Για το πόστο των μουσικών μπροστά στην Καπνικαρέα

Στην Ερμού, ακριβώς μπροστά από την Καπνικαρέα, υπάρχει ένα άτυπο stage. Πάντα θα βρεθεί κάποιος με κιθάρα και μικρό ενισχυτή να παίζει ένα τραγούδι που ξέρουν όλοι. Κάπως έτσι, η πιο εμπορική βόλτα της πόλης αποκτά soundtrack. Κ.Κ.

Η πόλη ζει προστατευμένη μέσα σ’ έναν γυάλινο θόλο

Ό,τι καιρό και να κάνει στην υπόλοιπη Ελλάδα, η Αθήνα μοιάζει να έχει το δικό της μικροκλίμα και τα καιρικά φαινόμενα να την παρακάμπτουν (οι μετεωρολόγοι το λένε «φαινόμενο Π»). Είναι σαν η πόλη να προστατεύεται κάτω από έναν τεράστιο γυάλινο θόλο. Γ.Ν.

Για τα έθνικ παντοπωλεία

Ρωσικά, πακιστανικά, ινδικά, κινέζικα, κορεάτικα, φιλιππινέζικα παντοπωλεία – τα οποία επιπλέον είναι οικονομικά. Αυθεντικό πελμένι από το ρώσικο παντοπωλείο της Ιρίνας στο Φάληρο, μείγμα μασάλα από τα πακιστανικά στην Ευριπίδου, φούλια και ταχίνι από το σούπερ μάρκετ Κλεοπάτρα δίπλα στο Δημαρχείο – όποια εξωτική συνταγή κι αν βρεις στο TikTok, θα βρεις κάπου και τα υλικά για να την κάνεις. Ε.Λ.

Γιατί εδώ είναι η βάση των Selofan και της Death Discο

Που πάει να πει νταρκίλα, γκοθίλα, ζήτω η ολντ σκουλ μαύρη με synths νιουγουεϊβίλα. Μετάφραση: έλα απόψε στου Ψυρρή με μαύρο ρίμελ στο ματάκι και ξασμένο το μαλλί. Γιατί ο Λεωνίδας Σκιαδάς (ιδιοκτήτης του κλαμπ) και οι Ιωάννα και Δημήτρης Παυλίδης (χιουτζ ρισπέκτ στους Selofan) κρατούν τη φλόγα αληθινή, λιτανεύοντας για όλες τις Bela Lugosi ψυχές της Αθήνας συνεχείς και παρατεταμένες λάιβ αγρύπνιες. Στ.Τσ.

Το μαγικό βουνό μας, η Πάρνηθα

Γεμάτη χαράδρες, κορυφές, μεγάλες ρωγμές, βάραθρα, διάσελα, κοιλάδες, αντερείσματα, υπώρειες και ακρώρειες σε ακτίνα 30 χιλιομέτρων. Ένα ιδανικό φυσικό οχυρό για την Aττική. Στο αρχαίο κάστρο της Φυλής μπορείς να δεις τις καθαρές νύχτες το καλύτερο υπερθέαμα διαττόντων αστεριών. Yπάρχουν «μαγικοί» κέδροι που μυρίζουν υπέροχα και έχουν την ιδιότητα να έλκουν τους κεραυνούς, και ίσως να μπορέσεις να δεις και κανέναν αετό να περνάει (οι παλιοί βοσκοί λένε ότι το κόκαλο του ποδιού του αετού κάνει τις καλύτερες φλογέρες). Tο βουνό κρύβει τουλάχιστον 38 πηγές με θεϊκό κρυστάλλινο νερό (μεταξύ αυτών η περίφημη πηγή του Πάνα και της Mόλας) και το ιερό σπήλαιο του Πάνα. Στην πηγή της Kυράς μπορεί να εμφανιστεί και «το κοριτσάκι με το λευκό φόρεμα και τη γαλάζια κορδέλα στη μέση» που ψάχνει τη μητέρα του, ή κάποια γυναίκα με ρούχα άλλης εποχής, που σε κοιτάζει σαν να σε ρωτάει πού είναι το κοριτσάκι της... Είναι γιατί ο καθαρός αέρας, το οξυγόνο, το διαφορετικό, αστραφτερό φως του ηλίου σού ανοίγουν το μυαλό και την αντίληψη, μπορείς να δεις και να καταλάβεις πράγματα διαφορετικά και μαγικά. Γ.N.

Το καλύτερο σημείο για να δεις τα πλοία να φεύγουν

Ασυζητητί από τη βεράντα του 3ου ορόφου στον Πύργο Πειραιά, κατά προτίμηση την ώρα του ηλιοβασιλέματος. Εδώ έχεις την αίσθηση ότι ίπτασαι πάνω από την πύλη του Αργοσαρωνικού. Και βλέπεις τα πλοία να φεύγουν και να χάνονται κάτω από έναν ήλιο κατακόκκινο σαν άλλος Λούκι Λουκ. Κ.Βν.

Για τη νοσταλγία του Zonar΄s στο νέο Athénée

Στη θέση του πρώην Zonar’s στη Βουκουρεστίου, το νέο Athénée πέτυχε ίσως την καλύτερη ανακαίνιση, όταν αποφάσισε να επαναλειτουργήσει το ιστορικό αυτό αθηναϊκό τοπόσημο. Οι επαναλαμβανόμενες προηγούμενες ανακαινίσεις του κατέστρεψαν σχεδόν όλα όσα έκαναν το Ζοnar’s της δεκαετίας του ’50 ένα από τα πιο εμβληματικά στέκια της Αθήνας.

Ωστόσο οι τελευταίοι του ιδιοκτήτες, οι αδελφοί Χρύσανθος και Σπύρος Πανάς, προσπάθησαν να επαναφέρουν πολλά στοιχεία από την αίγλη εκείνης της εποχής. Οι καταπληκτικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες στα κάδρα,οι οποίες απεικονίζουν τους διάσημους που πέρασαν κάποτε από εκεί, προέρχονται από το πλούσιο αρχείο του σκηνογράφου Διονύση Φωτόπουλου, που επιμελήθηκε και όλο το στήσιμο.

Είναι γνωστό ότι το Ζοnar’s ήταν η αγαπημένη στάση της πριγκίπισσας Σοφίας, η οποία το επισκεπτόταν συχνά για να αγοράσει τα περίφημα σοκολατάκια μέντας. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να τα αγοράσει, αν όμως παραγγείλει καφέ ή τσάι, θα τα δει να έρχονται στο τραπέζι του παρέα με το ρόφημά του.

Αυτό που δεν είναι ίσως τόσο γνωστό είναι ότι η Έμμα Τόμσον είχε γυρίσει στο Zonar’s την τηλεοπτική σειρά «Fortunes of War» για το BBC το 1987. Εδώ έχουν γίνει μερικά από τα πιο ιστορικά πάρτι στα χρόνια της ακμής του. Το ίδιο επαναλαμβάνεται και σήμερα, στο καινούργιο Athénée.

Τα μωσαϊκά στα πατώματα, που όλοι πιστεύουν ότι είναι τα αυθεντικά του 1939, δεν είναι. Κατασκευάστηκαν από την αρχή με σκοπό να θυμίζουν τα παλιά. Ο chef του Ζωναρά ήταν ο Τσακίρης, πιο γνωστός μετέπειτα σε όλους μας ως Tsakiris chips! Το γλυκό fondant πορτοκαλιού ονομάστηκε «Valentino’s favorite» προς τιμήν του γνωστού Ιταλού σχεδιαστή, αφού, όταν επισκέφτηκε το εστιατόριο, δήλωσε ότι ήταν το ωραιότερο γλυκό που είχε δοκιμάσει.

Εσωτερική πληροφορία: Στο cocktail Zonar’s Alexander Brandy χρησιμοποιείται η χειροποίητη crème anglaise, η οποία, εκτός από βανίλια, είναι αρωματισμένη με φλούδες εσπεριδοειδών. Κανείς δεν κατάφερε να μάθει πώς και ποιος έδωσε τη συνταγή της πάστας αμυγδάλου και του παγωτού Σικάγο στους νέους ιδιοκτήτες. Σ.Π.

Εξυπηρετώντας έναν τυφλό στο σούπερ μάρκετ

Ας πούμε ότι στο ταμείο περιμένει να πληρώσει ένας τυφλός. Ο ταμίας δεν γίνεται να του αφήσει ρέστα και απόδειξη στον πάγκο, δεν θα τα δει, πρέπει να του τα δώσει στο χέρι. Και, πριν φτάσει στο ταμείο, θα πρέπει ένας υπάλληλος να τον ενημερώσει για τις προσφορές, αφού ο τυφλός δεν μπορεί να δει τα καρτελάκια. Αυτά και άλλα πολλά μαθαίνει η Black Light σε υπαλλήλους επιχειρήσεων στην Αθήνα για το πώς να εξυπηρετούν τυφλά άτομα. Ευτυχώς, όλο και περισσότερες επιχειρήσεις ενδιαφέρονται για τα σεμινάριά της. Τ.Σ

Για τα πακιστανικά κουρεία

Οι άνθρωποι έχουν ταλέντο με το ψαλίδι, είναι τέρμα οικονομικοί και, το καλύτερο απ’ όλα, κάνουν αποτρίχωση με κλωστή, να μη μείνει τρίχα για τρίχα αδέσποτη κι ανεπιθύμητη στο πρόσωπο. Οι πιο παραδοσιακοί έχουν αυτούς τους ωραίους πράσινους τοίχους. Και είναι παντού. Ε.Λ.

Για τη Γη της Ελιάς στον τοίχο του εργοστασίου της ΕΛΑΪΣ στην Πειραιώς

Το μακρινό 2003, ο Στέλιος Φαϊτάκης (ο γνωστός μας Bizare), ένας ζωγράφος και street artist από τους πιο ταλαντούχους της γενιάς του, παραδίδει στους Αθηναίους το πιο συγκλονιστικό ίσως έργο street art της πόλης. Μια μνημειακή ζωγραφισμένη επιφάνεια μήκους 120 μ. και ύψους περίπου 4 μ., που δημιούργησε περιμετρικά της μάντρας του εργοστασίου της ΕΛΑΪΣ, με πυκνό, ανατρεπτικό, εξαιρετικά καλοδουλεμένο σχέδιο, που καθήλωσε τους πάντες.

Σκηνές από τη μυθολογία, την αγροτική ζωή και τη βιομηχανική παραγωγή, με πρωταγωνιστή τον καρπό της ελιάς, έντυσαν το εργοστάσιο του λαδιού με ένα εγχώριο γκράφιτι, που γρήγορα έγινε τοπόσημο σε όλη την Αττική. «Ξυπνούσα στις 5 το πρωί για να προλαβαίνω να εργάζομαι υπό σχετικά καλές συνθήκες. Δεν μπόρεσα ποτέ, απ’ ό,τι θυμάμαι τουλάχιστον, να συνεχίσω να δουλεύω μετά τις 4 το απόγευμα, με τον ήλιο στην πλάτη και στον σβέρκο μου», είχε δηλώσει όταν το ολοκλήρωσε.

23 χρόνια μετά, το έργο παραμένει εκεί, ολοζώντανο και αξιοζήλευτο, παρά το γεγονός ότι ο δημιουργός του δεν είναι πια μαζί μας. Πάντως, στα λίγα χρόνια που έζησε, πρόλαβε να αποθεωθεί από την Πειραιώς ως το Palais de Tokyo και την Μπιενάλε της Βενετίας. «Οι περίπλοκες συνθέσεις του παραπέμπουν σε ζωγράφους της Βαϊμάρης, όπως ο Otto Dix, αλλά και στις τοιχογραφίες του Diego Rivera – ωστόσο τα δυστοπικά του θέματα, που καλύπτουν την κοινωνική αναταραχή και την ανισότητα, φαίνονται τόσο σύγχρονα», έγραφαν οι Times της Νέας Υόρκης το 2016. Σ.Π.

Είναι η Αθήνα dog-friendly πόλη;

Επίσημα όχι, αλλά στην πράξη, είναι – γιατί πάντα θα βρεθεί ένα μπολ με νερό και κάποιος που θα χαμογελάσει στον σκύλο σου πριν από σένα. Πέντε τέτοια στέκια του κέντρου:

* 1937 Coffee Bar (Κλειτίου 1β): Περαστικά σκυλάκια που ζητάνε χάδια.

* Greener Cafe (Τζαβέλα 25): Εξαρχειώτικο, χαλαρό, με κοινό που φέρνει σκύλους σχεδόν αυτονόητα.

* Nudibranch (Πραξιτέλους 5α): Minimal all-day, που δέχεται σκύλους κυρίως σε πρωινές ώρες.

* Bartesera (Κολοκοτρώνη 25): Ολοήμερο και γνωστό για τη φιλική του στάση προς ανθρώπους και ζώα.

* 34 Athens (Πλ. Καρύτση 8): Χαλαρό κοινό, σκύλοι συχνά παρόντες. - Γ.Ν.

Το καλύτερο όνομα για λιλιπούτειο κινέζικο

Microulee. Και είναι και φτηνούλι! (Στουρνάρη 14, Εξάρχεια). Κ.Βν.

Γιατί γίνονται πάΡτι ακόμη και σε φούρνους

Κι όμως, στην Αθήνα το πάρτι μπορεί να ξεκινήσει οπουδήποτε, ακόμη και σε φούρνους, όπου στήνονται μικρά DJ sets. Πας για να αγοράσεις ψωμί και βρίσκεσαι να χορεύεις σε ρυθμούς house. Ενδεικτικά, στον φούρνο Neropistolo (Βουλής 35) και στο Sol Bake and Coffee (Πραξιτέλους 11). Κ.Κ.

Πού θα φας (ωραίο) κατσικάκι ακούγοντας (δυνατά) punk;

Στο κυψελιώτικο Ράντικαλ, που, αν δεν ήταν εστιατόριο, θα ήθελε να είναι bar (Αγίας Ζώνης 31). Κ.Βν.

Ένα Στρουμφοχωριό στην Κυψέλη

Στους δρόμους της Κυψέλης και γύρω από την Πλατεία Αμερικής υπάρχουν δέντρα στη βάση των οποίων φυτρώνουν… μανιτάρια! Σας ορκίζομαι! Δεν έχω ιδέα τι είδους μανιτάρια είναι, αλλά είμαι (σχεδόν) σίγουρη ότι δεν τρώγονται. Κ.Βν.

Οι ιστορίες που ξεδιπλώνονται στους ακάλυπτους των πολυκατοικιών

Ανάμεσα σε ευωδιές από κεφτέδες που τηγανίζονται και σε μπουγάδες που στέλνουν προς τα πάνω άρωμα μαλακτικού Γαλάζιο Αιγαίο, ακούγονται από τις πιο έξαλλες κουβέντες, καβγάδες, γκρίνιες, εξομολογήσεις στα τηλέφωνα, χαμηλές μουσικές από ακουστικά, πιάτα που πλένονται στον νεροχύτη, μέχρι ανάλαφρα ερωτικά βογκητά και πόρτες που κλείνουν απότομα από τον αέρα. Γ.Ν.

Κι αν τρως πολύ, δεν είσαι μόνη-ος-ο στην πόλη

Σαν ομαδική ψυχοθεραπεία είναι οι συναντήσεις των Ανώνυμων Υπερφάγων. Συνάντησέ τους από κοντά, οι ίδιοι, όπως λένε, καλωσορίζουν οποιονδήποτε θέλει να σταματήσει να τρώει ψυχαναγκαστικά (www.anonymoi-yperfagoi.org.gr ). Τ.Σ.

Είμαστε περήφανοι για το Up the Hammers

Είναι από τα πιο συνεπή metal φεστιβάλ της Αθήνας, με ιστορία σχεδόν δύο δεκαετιών. Γίνεται κάθε Μάρτιο, με βασικό διήμερο στο Gagarin 205 και επιπλέον συναυλίες σε μικρότερους χώρους πριν και μετά. Οι πόρτες ανοίγουν από νωρίς, ο κόσμος ψάχνει βινύλια και merch, οι μπάντες κυκλοφορούν ανάμεσα στο κοινό. Και το πιο χαρακτηριστικό: φέρνει στην Αθήνα φανατικούς απ’ όλη την Ευρώπη. Γ.Ν.

Για την καλύτερη καυκασιανή πίτα (εκτός Καυκάσου)

Ψήνεται καθημερινά στην Πλατεία Βικτωρίας (Αριστοτέλους 79), μαζί με γεωργιανές πίτες κάθε είδους και γέμισης. Αποκλείεται να περάσεις απ’ έξω και να μην κοντοσταθείς μυρίζοντας ξαφνικά τη μοσχοβολιστή ζύμη. Μ.Ζ.

Burger για αστέρι Michelin

Πίσω από τις γκριλιέρες του Four Hands βρίσκονται ο Θάνος Φέσκος και ο Γιώργος Παπαζαχαρίας, σεφ βραβευμένοι με αστέρι(α) Michelin. Και πώς αποφάσισαν αυτοί οι star chefs να καταπιαστούν με το ταπεινό burger; Απλώς… τους άρεσε. Κι επειδή τους άρεσε, το κάνουν και καλά (Κεραμεικού 111, Κεραμεικός). Κ.Βν.

Η ζωή γύρω από τις παλιές κρήνες

Βρίσκεσαι σε ένα γραφικό καφενείο στο Μαρούσι. Στην Πλ. Κασταλίας (Μητροπόλεως 5). Το καφενείο Η Κασταλία λειτουργεί από τη δεκαετία του ’70 ως ένα από τα πιο αυθεντικά στέκια της περιοχής. Απλωμένο γύρω από την παλιά κρήνη που πότιζε παλιά όλη την περιοχή και ακόμα και τώρα σε δροσίζει από το ανελέητο Αθηναϊκό καλοκαίρι. Ανάμεσα στα δέντρα της πλατείας, κρατά την ατμόσφαιρα του παλιού αθηναϊκού καφενείου: απλότητα, ησυχία, ράθυμοι πελάτες που δεν κυνηγούν τον χρόνο. Οι κρήνες είναι παρηγορητικές. Γ.Ν.

Γιατί, αν χρειαστεί, έχουμε και τηγανητή πίτσα

Τη λένε pizza fritta, βγαίνει σε διάφορες εκδοχές και τη βρίσκεις στο Peccati Di Gola. Έχουν επίσης τηγανητά gnocchi, πιο εθιστικά κι από τηγανητές πατάτες  (Πλ. Αγίου Δημητρίου 2, Αμπελόκηποι). Κ.Βν.

Για το καλύτερο arancino της πόλης

Το φτιάχνει ο Ιταλός Francesco Granata στη λιλιπούτεια Focacceria Napul’e, μια ανάσα από την Ερμού. Αυτό με την καρμπονάρα να πάρεις (Πετράκη 30, Σύνταγμα). Κ.Βν.

Για την ταβέρνα του Πλάτανου στην Πλάκα

Επειδή είναι σε μία από τις πιο ήσυχες πλατείες της πόλης. Κι επειδή είναι ωραίο να σκέφτεσαι ότι στον 1ο όροφο, επάνω ακριβώς από κει που τρως τα μαγειρευτά σου και πίνεις τη ρετσίνα σου, βρισκόταν κάποτε το επίκεντρο της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας της Αθήνας. Το 1920 οι ζωγράφοι Περικλής Βυζάντιος, Παύλος Καλλιγάς και ο γλύπτης Φωκίων Ρωκ είχαν στήσει εκεί το καλλιτεχνικό τους εργαστήρι, το λεγόμενο «Ατελιέ». Ο Κωστής Παλαμάς, η Κυβέλη, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, η Μαρίκα Κοτοπούλη ήταν μερικοί μόνο από τους θαμώνες. Ε.Λ.

Το κυψελιώτικο σαντουιτσάδικο με τα χειροποίητα αλλαντικά

Στο Caprus τα ζουμπουρλούδικα σάντουιτς γεμίζονται με αλλαντικά και καπνιστό κρέας που ο σεφ Μιχάλης Βραχλιώτης φτιάχνει μόνος του. Και δεν έχεις ιδέα τι σημαίνει αυτό μέχρι να δαγκώσεις την πρώτη μπουκιά… (Σπετσών 49, Κυψέλη). Κ.Βν.

Η περαντζάδα με τους φοίνικες

Στο Πόρτο Ράφτη, ακόμα και τον χειμώνα, η περαντζάδα του μετράει μαγαζιά στη σειρά με μυρωδιές θαλασσινών και ούζου, οι υπαίθριες σόμπες ζεσταίνουν και κοκκινίζουν τα μάγουλα,

οι φοίνικες γράφουν σαν εξωτικό σκηνικό δίπλα στις βαρκούλες, κι αν ο περίπατός σου σε φτάσει μέχρι την παραλία, θα δεις χειμερινούς κολυμβητές να φλεξάρουν «δεν κρυώνω-δεν κρυώνω». Γ.Ν.

Γιατί οι Αθηναίοι ελπίζουμε στο γκολφ

Γι’ αυτό και έχουμε την Junior Academy του Ομίλου Γκολφ Γλυφάδας Αθηνών, που λειτουργεί στο Γήπεδο Γκολφ Γλυφάδας και απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας από 7 ως 18 ετών (Τέρμα Κ. Καραμανλή, Γλυφάδα, 2108946820). Στην Αθήνα των στενών δρόμων, του τσιμέντου και του κλειστού ορίζοντα, το γκολφ μοιάζει με μια μικρή, πεισματική ελπίδα ότι κάποτε θα έχουμε κοιλάδες με γκαζόν. Γ.Ν.

Για τις μικρές χαρές της ζωής

Η Αθήνα και το parking είναι παράλληλοι κόσμοι. Ναι, αλλά όταν βρίσκεις αυτή την πολυπόθητη θέση κάτω απ’ το σπίτι σου, δεν νιώθεις σαν να έπιασες το λαχείο; Κ.Βν.

Εδώ ξεκινάει το Ράλι Ακρόπολις

Μπορείς να παρακολουθήσεις την τελετή εκκίνησης ή, ακόμη καλύτερα, την υπερειδική διαδρομή, που περνάει συνήθως από το Ζάππειο. Αν πας νωρίς και πιάσεις θέση πάνω στη στροφή, θα δεις και κανένα ντριφτ. Ε.Λ.

Για τα προποτζίδικα της γειτονιάς

Είτε σου αρέσουν είτε όχι, τα πρακτορεία τυχερών παιχνιδιών είναι χαρακτηριστικό κομμάτι της πόλης. Εκεί θα δεις μπαρμπάδες, με το κομπολόι στο χέρι, να συζητούν για το επόμενο δελτίο. Χρειάζονται τύχη αλλά και κουβέντα. Κ.Κ.

Τα Βλάχικα της Βάρης

Για την ορίτζιναλ γουρνοπούλα, με τσαρούχι και γκλίτσα του τσοπάνη.

Κανείς δεν πιστεύει ότι το vegan σουβλάκι είναι καλή ιδέα

Μέχρι να δοκιμάσει το σουβλάκι του Cookomèlla Grill. Γίνεται με γύρο μανιταριών και είναι πεντανόστιμο. Μαζί πάρε (οπωσδήποτε!) και τις τηγανητές πατάτες με τη φλούδα (Θεμιστοκλέους 43-45, Εξάρχεια). Κ.Βν.

Γιατί η Αθήνα έχει τη δική της μόδα

Η Αθήνα προσπαθεί – και με όμορφα αποτελέσματα: διαθέτει τον δικό της θεσμό εβδομάδας μόδας, το εξωστρεφές Athens Xclusive Designers Week (AXDW), με διεθνείς συμμετοχές και παρουσία στην αγορά. Παράλληλα, η πραγματική «καρδιά» της μόδας χτυπά σε events όπως το Athens Fashion Trade Show στο Metropolitan Expo και το Eleven The Fashion Project στο Ζάππειο, όπου συναντιούνται δημιουργοί, brands και κοινό. Γ.Ν.

Για το μπιφτέκι-θρύλο

Ο Μπάμπης άνοιξε την ταβέρνα του στο Παλαιό Φάληρο το 1967 κι έγινε αμέσως πασίγνωστος για τα μπιφτέκια του σε όλη την Αθήνα. Δύο από τα μυστικά του: ο κιμάς ζυμώνεται πάντα στο χέρι και η μαεστρία στο ψήσιμο είναι ασύγκριτη. Αν το Παλαιό Φάληρο (Λ. Αμφιθέας 73) σου πέφτει μακριά, ο Μπάμπης μόλις άνοιξε παράρτημα και στο Σύνταγμα (Ζαλοκώστα 6). Κ.Βν.

Για καφεδάκι στην αυλή του Νομισματικού Μουσείου

Όταν η Πανεπιστημίου έχει κίνηση και φασαρία, δεν έχεις παρά να διαβείς τη βαριά σιδερένια πόρτα που σχεδίασε ο Τσίλλερ και περνάς κυριολεκτικά σε άλλη διάσταση. Δέντρα, λουλούδια, αγάλματα, τραπεζάκια κάτω από τις ομπρέλες δίπλα στα παρτέρια. Όλο το Ιλίου Μέλαθρον το σχεδίασε ο Τσίλλερ για λογαριασμό του φίλου του,

Ερρίκου Σλήμαν, κι εκεί έμενε ο τελευταίος την εποχή που ονειρευόταν να ανακαλύψει την Τροία. Κάπου στον κήπο υπάρχει και μια αγριοφιστικιά που φύτεψε ο ίδιος. Αν σου αρέσει η ιστορία, κάνεις και μια βόλτα στο μουσείο. Αν, πάλι, σου αρέσει η μουσική, ρωτάς για τις βραδιές τζαζ. Nummus Garden Athens (Πανεπιστημίου 12). Ε.Λ.

Κινέζικο όπως οι Κινέζοι

Στο Fulihua η συνεννόηση είναι δύσκολη (χρήσιμο το Google Translate), αλλά το φαγητό το αξίζει και με το παραπάνω – είναι από τα πιο αυθεντικά κινέζικα που θα βρεις στην Αθήνα (Ιάσωνος 25, Μεταξουργείο). Κ.Βν.

Γιατί αρχίζουμε να αγαπάμε το μπάντμιντον

Η Αθήνα δεν έχει ανεπτυγμένη open play κουλτούρα στο μπάντμιντον, αλλά προσπαθεί, κι αυτό έχει σημασία. Στο ΟΑΚΑ βρίσκεται η Ελληνική Ομοσπονδία Αντιπτέρισης, με κλειστά γήπεδα που χρησιμοποιούνται για προπονήσεις και αγώνες. Υπάρχουν και αθλητικοί σύλλογοι με τμήμα μπάντμιντον, όπως ο Α.Σ.Ε.Δ. (Αθλητικός Σύλλογος Εκπαιδευτηρίων Δούκα), με γήπεδο στο Μαρούσι, καθώς και ιδιωτικά clubs όπως το Ten Twenty Club στην Αθηναϊκή Ριβιέρα, με υβριδικά courts για pickleball / badminton. Γ.Ν.

Για τα live venues μας

Ακούμε τα πάντα παντού. Από βιομηχανικά συγκροτήματα μέχρι υπόγεια stages, η Αθήνα παίζει δυνατά, αρκεί να ξέρεις πού να μπεις.

* Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100): Το παλιό εργοστάσιο φωταερίου μετατράπηκε σε πολιτιστικό κόμβο που συγκεντρώνει πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες τον χρόνο.

* Floyd Live Music Venue (Πειραιώς 117): Αίθουσα περίπου 2.000 ατόμων, που καλύπτει το κενό των μεγάλων indoor live της πόλης.

* An Club (Σολωμού 13): Γράφει ιστορία από το ’87 ως βασικός πυρήνας της underground σκηνής.

* Kyttaro Live Club (Ηπείρου 48): Εκεί που ρόκαρε ο παππούς σου. Συνεχίζει αδιάκοπα να φιλοξενεί live, εδώ και δεκαετίες. Από Πουλικάκο μέχρι Ρακιντζή.

* Gagarin 205 (Λιοσίων 205): Ιερός τόπος πλέον, κουβαλά πάνω από δύο δεκαετίες ζωής και άπειρες συναυλίες διεθνών ονομάτων.

* Temple Athens (Ιάκχου 17): Club και live stage, για σύσφιξη σχέσεων. Χωράνε περίπου 400 άτομα, αρκεί να αγαπιούνται πολύ.

* Piraeus Club Academy (Πειραιώς 105): Κρατά σταθερή θέση στο live circuit της πόλης, με συνεχές πρόγραμμα. Γ.Ν.

Για την Εθνική Λυρική μας Σκηνή

Η Αθήνα μπορεί να είναι υπερήφανη για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Σύγχρονη, εξωστρεφής, με διεθνείς συμπαραγωγές και τολμηρό ρεπερτόριο, επαναπροσδιόρισε την όπερα ως ζωντανή τέχνη. Το βαθύ, δραματικό κόκκινο χρώμα της συμβολίζει πάθος και μνήμη, ενώ δίπλα της η Εναλλακτική Σκηνή ανοίγει δρόμους στο νέο, ανήσυχο βλέμμα. Γ.Ν.

Για το παϊδάκι το σωστό, το ζουμερό, το πρόστυχο

Σωστό, ζουμερό παϊδάκι βρίσκεις: στον Σπανό στα Κάτω Πατήσια (Αρ. Οικονόμου 2), στον Αξώτη στο Πολύγωνο (Παπαρσένη 15), στον Μαύρο Γάτο στο Παγκράτι (Πολέμωνος 4, Πλ. Προσκόπων), στα Σκαλάκια στα Ιλίσια (Αιγινήτου 32) και στον Σπύρο και τον Αντώνη στα Άνω Πατήσια (Γαβριηλίδου 24). Κ.Βν.

Γιατί υπάρχουν μέρη όπως το λιμανάκι του Σκίπερ

Βρίσκεται στη Μαρίνα Αλίμου και δεν είναι επίσημη ονομασία, αλλά ένα σημείο που έμεινε στη μνήμη της πόλης. Μπροστά από το ιστορικό Skipper’s (από το 1987), με το ξύλινο «πειρατικό» να δεσπόζει, ήταν ένας ανοιχτός χώρος όπου μαγαζί και θάλασσα γίνονταν ένα. Στα 90s έγινε στέκι για όλους –από ναυτικούς μέχρι καλλιτέχνες– με μουσική, ποτό και νύχτες που έφταναν μέχρι το πρωί. Γ.Ν.

Το σπίτι-όνειρο με τη μνημειακή είσοδο

Μνημειακή σημαίνει μεγαλειώδης στη γλώσσα των αρχιτεκτόνων και πρόκειται για την κεντρική είσοδο του κτιρίου που βρίσκεται στη γωνία Μάρνη και Αβέρωφ. Είναι η γωνιακή οικοδομή του Δημητρίου Ακριβού, αντιπροσωπευτικό δείγμα εκλεκτικισμού, ψηλοτάβανο και επιβλητικό. Πόσοι χοροί, δεξιώσεις και τραπέζια έχουν γίνει εδώ… Τ.Σ.

Πού θα σου σερβίρουν τυρόπιτα μέσα στο τάπερ της μαμάς;

Στο Thirio (που το λένε θηρίο, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια σταλιά). Ο σεφ Θωμάς Μάτσας είχε την ιδέα να σερβίρει την ωραία του τυρόπιτα (με γιαούρτι, φρέσκα αρωματικά και φέτα Λιβαδειάς) μέσα στο τάπερ της μανούλας. Ξέρετε για ποιο τάπερ μιλάω: για εκείνο το γυάλινο, το «καλό», με το καπάκι που κλείνει σωστά και που, έτσι και το χάσεις, χάθηκες (Ναυάρχου Νικοδήμου 2, Σύνταγμα). Κ.Βν.

Εκδρομή στο Μπαχάρ

Έτσι νιώθεις στο νούμερο 31 της Ευριπίδου –σαν να έχεις πάει μονοήμερη εκδρομή σε μακρινά μέρη. Φεύγεις με σπόρους τόνκα, κεδροκούκουτσα και άλλα προϊόντα που πρώτη φορά βλέπεις, αλλά και μείγματα και μαρινάδες με εξωτικά ονόματα που ξέρεις ότι θα κάνουν νόστιμο ό,τι κι αν μαγειρέψεις. Ε.Λ.

Η αμυγδαλιά του Δροσίνη, που έγινε καντάδα στην Πλάκα

Κυδαθηναίων και Τριπόδων, Πλάκα. Εδώ είδε ο Γεώργιος Δροσίνης, επιστρέφοντας από τη Γερμανία, την ξαδέρφη του, Δροσίνα, και την ερωτεύτηκε. «Εκούνησε την ανθισμένη μυγδαλιά με τα χεράκια της κι εγέμισε από άνθη η πλάτη, η αγκαλιά και τα μαλλάκια της…» έλεγαν οι στίχοι του Δροσίνη. Άγνωστο ποιος ήταν ο συνθέτης, η μυγδαλιά, όμως, έγινε η αγαπημένη καντάδα έξω από τα παράθυρα των κοριτσιών. Τ.Σ.

Οι κεραίες του Υμηττού

Όπου κι αν είσαι στην Αθήνα, αν το βλέμμα σου πάει ανατολικά και πάνω, βλέπεις την κορυφογραμμή του Υμηττού με τις κεραίες των ραδιοφωνικών σταθμών. Αν η βόλτα σου σε φτάσει μέχρι εκεί πάνω, θα μείνεις να αγναντεύεις μια θέα που σε κάνει να νομίζεις ότι ο Πειραιάς είναι δίπλα σου. Και στο δειλινό θα δεις, με ολόκληρη την Αθήνα πιάτο μπροστά σου, να ανάβουν διαδοχικά τα πορτοκαλί φώτα των λεωφόρων της. Μείνε μέχρι να σκοτεινιάσει. Γ.Ν.

Για το Παλιό Αμαξοστάσιο του ΟΣΥ

Με ιστορία από το 1892, με φουλ ιντάστριαλ χαρακτήρα και με τις πιο ωραίες εκδηλώσεις –Beer Festival, Street Food Festival, Thrift Icon, προβολές και βάλε – μια αφορμή για μικρές γιορτές με χάζι και μουσικές, έτσι, στα καλά καθούμενα. Ε.Λ.

Για τα ψηλά café της περιφέρειας

Ψηλά στο Χαϊδάρι, στο καφέ Telescope, βλέπεις μπροστά σου όλη την Αττική να απλώνεται μέχρι το Αιγαίο. Kαι για νυχτερινό mood υπάρχει αστερόφωτος θόλος στο ταβάνι. Μενού παντός καιρού, καφέδες και βάφλες, ζευγαράκια, λαϊκά παιδιά, οικογένειες σε μπρέικ, πανικόβλητοι σερβιτόροι να τρέχουν, όλα κουλ, αδερφέ. Γ.Ν.

Check Point, ένα «στέκι» όπου δεν θα σε κρίνουν

Είναι το κέντρο πρόληψης και σεξουαλικής υγείας του Συλλόγου Οροθετικών «Θετική Φωνή». Μπορείς να κάνεις εξέταση για HIV, σύφιλη και ηπατίτιδες γρήγορα, δωρεάν και εμπιστευτικά, χωρίς περιττές ερωτήσεις και αδιάκριτες ματιές (Πιττάκη 4, Μοναστηράκι, 2103310400). Τ.Σ.

Γιατί στις 23.10.2003 η Αθήνα απέκτησε φωνή

Τυπώθηκε το πρώτο τεύχος της ATHENS VOICE και, κάπως, η πόλη άρχισε να μιλάει αλλιώς. Με ιστορίες, πρόσωπα, δρόμους, μικρά και μεγάλα. Μια φωνή που δεν ήταν μία, αλλά πολλές, όπως ακριβώς και η ίδια η Αθήνα. Χ.Μ.

Για το υπέροχο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης

Είναι το καμάρι μας, έργο του Bernard Tschumi σε συνεργασία με τον Μιχάλη Φωτιάδη, που εγκαινιάστηκε το 2009. Το Μουσείο της Ακρόπολης είναι θεμελιωμένο σε αρχαιολογικά στρώματα και μοιάζει να αιωρείται. Φως, γυαλί, μάρμαρο, κι απέναντι η Ακρόπολη ως μόνιμος συνομιλητής, ενώ στον επάνω όροφο ο Παρθενώνας ανασυντίθεται με θέα τον αυθεντικό του εαυτό. Περιπλανώμενος στη διαφάνειά του, συνειδητοποιείς ότι τα αρχαία αγάλματα δεν ήταν ποτέ λευκά· εμείς απλώς ερωτευτήκαμε την πατίνα της απώλειας. Γ.Ν.

Bagels όπως Μπρούκλιν Νιου Γιορκ

Στο Bakel, στο πλάι της Κλαυθμώνος (Δραγατσανίου 8), βρίσκεις λαχταριστά, χειροποίητα bagels ακριβώς όπως τα κάνουν στη Νέα Υόρκη (όντως). Κ.Βν.

Γιατί εκτός από το τσιφτετέλι υπάρχει και το belly dance

Το belly dance στην Αθήνα έχει μια ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα: Είναι παρόν παντού (τσιφτετέλι, λαϊκή κουλτούρα), αλλά ως τέχνη οργανώνεται σε μικρούς, σχεδόν κλειστούς κύκλους. Το Oriental Expression στον Άγιο Δημήτριο κάνει μαθήματα oriental, tribal fusion, bollywood και είναι κάτι σαν «hub» – όχι απλώς σχολή. Το Shantom στο Χαλάνδρι δίνει έμφαση στο αιγυπτιακό στιλ (raqs sharqi) και διδάσκει τεχνικές με props (πέπλα, μπαστούνι (αντί για σπαθί) κ.ά.). Γ.Ν.

Για τη δική μας Place Vendôme

Βουκουρεστίου, ο πρώτος πεζόδρομος της πόλης. Το Παρίσι έχει την Place Vendôme, το Μιλάνο τη Montenapoleone, το Λονδίνο την Bond Street. Η Αθήνα έχει τη Βουκουρεστίου. Εδώ συγκεντρώνονται όλες οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις και οι διεθνείς ναυαρχίδες. Οτιδήποτε καινοτόμο, διαφορετικό, κάθε νέα τάση εδώ παρουσιάζεται πρώτα. Στον πρώτο πεζόδρομο της Αθήνας, από το 1978. Τ.Σ.

Τα νερά που χορεύουν

Οι Αθηναίοι συγκινούνται και στέκονται χαμογελαστοί να θαυμάσουν –κάθε, μα κάθε φορά– που οι 59 κατακόρυφοι πίδακες σε αρμονική συνύπαρξη με την αρχιτεκτονική του κτιριακού συγκροτήματος που σχεδίασε το Renzo Piano Building Workshop, στο Κανάλι κατά μήκος της Αγοράς στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, αρχίζουν να χορεύουν με μουσικές από Σκαλκώτα και Χατζιδάκι μέχρι το «Rocketman» του Έλτον Τζον. Το νερό, φωτισμένο και πειθαρχημένο, μοιάζει να κάνει αυτό που η πόλη δυσκολεύεται να καταφέρει: να κινείται με ρυθμό και μέτρο. Γ.Ν.

Γιατί όλοι θέλουμε ένα γαλλικό brunch πού και πού

Λέγεται La Cave και σου φτιάχνει scrambled eggs, Croque Madame και Croque Monsieur, γαλλικές σούπες, πλατό με αλλαντικά και τυριά απ’ όλη τη Γαλλία και πολλές ακόμη γαλλικές λιχουδιές. Μαζί και πολλά γαλλικά κρασιά – μη φας το foie gras ξεροσφύρι (Κεραμεικού 111). Κ.Βν.

Για την πιο κρυφή αυλή στη Μαυρομιχάλη

Από την είσοδο δεν τη βλέπεις καν. Πρέπει να διασχίσεις το μπαρ (που το λένε Το Μπαρ!) και να ανακαλύψεις μια πόρτα στο βάθος. Από κει κατεβαίνεις μερικά σκαλάκια και ιδού: είσαι ήδη σε μια φουντωτή αυλή (Μαυρομιχάλη 111, Νεάπολη). Κ.Βν.

Για το Πάρκο Σκοπευτηρίου Καισαριανής

Το αγαπάμε όχι μόνο γιατί είναι από τις λίγες αθηναϊκές ανάσες όπου περπατάς κάτω από πεύκα,μέσα στη σιωπή, αλλά γιατί το χώμα του κρατά ονόματα: Οι ναζί  το χρησιμοποίησαν ως τόπο εκτελέσεων το 1942-1944, με κορύφωση την εκτέλεση των 200 της Πρωτομαγιάς του ’44. Και τώρα, με τα πρόσφατα φωτογραφικά ντοκουμέντα να βγαίνουν στο φως και να περνούν στην κυριότητα του Δημοσίου, ο περίπατος εκεί δεν είναι μόνο αναψυχή, αλλά και μια συνειδητή άσκηση μνήμης, ένα μάθημα αξιοπρέπειας στα όρια της πόλης. Γ.Ν.

Για το πιο φτηνό, ποιοτικό burger της πόλης

 €4,80. Τόσο έχει το cheeseburger του Guerilla Chef και είναι πολύ (μα πολύ!) καλό για την τιμή του (Σολωμού 33, Εξάρχεια). Κ.Β.

Γιατί υπάρχει και η υπόγεια Αθήνα

Εκεί που νομίζεις ότι την ξέρεις την πόλη απέξω κι ανακατωτά, ανακαλύπτεις ότι κάτω απ’ τα πόδια σου κρύβει μυστικά. Το Alter Exploring, η Terra Incognita και άλλες ομάδες διοργανώνουν τουρ στην υπόγεια Αθήνα –στο Θεμιστόκλειο τείχος, τις κρύπτες και τα λουτρά της Ρωσικής Εκκλησίας, το κειμηλιοφυλάκιο της Μητρόπολης, τον υπόγειο Ιλισό κι άλλα κρυμμένα και ωραία. Βάζεις αθλητικά μποτάκια, παίρνεις φακό και ξεκινάς. Ε.Λ.

Για την ιστορία που κρύβει μέσα του το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Στην Πατησίων, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1889, επιβάλλεται με την ήρεμη αυτοπεποίθηση του νεοκλασικισμού. Από τον 19ο αιώνα συγκεντρώνει τον αρχαιολογικό πλούτο μιας χώρας που μόλις ανακάλυπτε τον εαυτό της. Από τη νεολιθική εποχή έως την ύστερη αρχαιότητα, όλη η ιστορία συμπυκνωμένη σε 9.500 τετραγωνικά μέτρα. Κατά την Κατοχή, οι αρχαιολόγοι έκρυψαν τα εκθέματα σε υπόγεια και λάκκους κι έτσι σώθηκαν θησαυροί όπως ο Ποσειδώνας του Αρτεμισίου και η μυκηναϊκή προσωπίδα του Αγαμέμνονα. Σήμερα, το νεοκλασικό κτίριο του Τσίλλερ ετοιμάζεται να ξανασυστηθεί: πιο ανοιχτό, πιο φωτεινό, λιγότερο φρούριο, περισσότερο δημόσιος χώρος. Γ.Ν.

Για τον παντοτινό τζέντλμαν

Πρώην Πρόεδροι της Δημοκρατίας και Πρωθυπουργοί, άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης μοιράζονται (σχεδόν) όλοι την ίδια «γειτονιά», το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Εδώ βρίσκεται και ο τάφος τού πάντα τζέντλμαν και γνωστού για το μαύρο χιούμορ του κωμικού ηθοποιού Ντίνου

Ηλιόπουλου. Ο ίδιος ζήτησε να γραφτεί στο μνήμα του η φράση που υπάρχει έως και σήμερα: «Με συγχωρείτε, κυρίες μου, που δεν μπορώ να σηκωθώ». Τ.Σ.

Έχουμε θερινό με ξαπλώστρες

Στο σινέ Φλοίσβος, άμα είσαι από τους πολύ καλοπερασάκηδες, αγκαζάρεις μία από τις δέκα περίπου ξαπλώστρες και βλέπεις την ταινία ημι-ξαπλωτός σαν αρχαίος Ρωμαίος. Γιατί όχι; Εννέα μόλις μέτρα από τη θάλασσα βρίσκεσαι. Μπόνους κι ένα καλαμάκι που ψήνεται στον κήπο του σινεμά, στα κάρβουνα. Δίπλα στη Μαρίνα του Φλοίσβου στο Παλαιό Φάληρο. Ε.Λ.

Sorry Mom για μπίρες και κιθάρες, στην Αγία Παρασκευή

Με 14 «βρύσες» να ξεδιψούν όσους ψάχνουν craft μπίρες και περισσότερες από 60 φιάλες στις επιλογές σου, με χαριτωμένα μπονσάι και δυνατά ηχεία που παίζουν συχνά rock και metal που συμβαίνει τώρα και όχι «σκουριασμένα», στην Ελβετίας 21 υπάρχει αυτό το taproom με ταυτότητα, που διαλύει τους μύθους για τα Βόρεια Προάστια. Δ.Α.

Για την κεντρική πλατεία της Καισαριανής με τα ψαρομάγαζα

Εκεί που τα ψαρομάγαζα στήνουν μια μικρή νησιώτικη ψευδαίσθηση στο κέντρο της Αθήνας, να νιώθεις την αλμύρα στον αέρα, τις φωνές, την οικειότητα, ακόμα και τις τιμές που, ενίοτε, θυμίζουν διακοπές στη Μύκονο. Γ.Ν.

Για την παντοτινή μικρή καρτ ποστάλ της Ακρόπολης

Απλώς στάσου σε οποιαδήποτε νησίδα της Πατησίων από την Ομόνοια έως την Πλατεία Αμερικής και κοίτα νότια. Θα δεις την Ακρόπολη να ξεπροβάλλει μέσα από τις πολυκατοικίες της Πατησίων στην πιο σύγχρονη (και πραγματική) εικόνα της Αθήνας που θα δεις ποτέ. Κ.Βν.

Tραπεζάκια έξω, τυλιγμένοι με κουβέρτα

Τις μέρες που σου πέφτουν τα δόντια από το κρύο, πολλά café της Αθήνας, εκτός από τα κλασικά μανιτάρια-σόμπες προσφέρουν και ωραίες, ζεστές κουβέρτες σε διάφορα φλούο χρώματα. Δεν χρειάζεται να τις ζητήσεις. Σε περιμένουν εκεί, διπλωμένες με τάξη επάνω στις καρέκλες. Tυλίξου και πιες καυτά τσάγια και κονιάκ – έτσι κι αλλιώς, σε καμιά ώρα θα είναι πάλι άνοιξη. Γ.N.

Για την αρχαιότερη εν λειτουργία δημόσια τουαλέτα

Κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Βαρβάκειο και υπάρχει και σήμερα – βρίσκεται απέναντι από την αγορά και είναι 24ωρης λειτουργίας. Πάντως, ο Δήμος Αθηναίων το 1950 διέθετε 70 δημόσια ουρητήρια, περισσότερα απ’ ό,τι σήμερα. Τ.Σ.

Ο ανέφικτος «Έρως Τοξοθραύστης»

Σταματάμε πάντα να θαυμάσουμε το εμβληματικό μαρμάρινο γλυπτό του 19ου αιώνα, που φιλοτέχνησε ο τεράστιος Γεώργιος Βρούτος και βρίσκεται στην υπαίθρια γλυπτοθήκη του Ζαππείου. Εδώ ο  Έρως, ως θεός του πόθου και της γονιμότητας, απεικονίζεται σε μια στιγμή ανάπαυλας, σπάζοντας το όπλο του (τόξο), γεγονός που συμβολίζει την παύση της επιρροής του. Μια ωδή σε όλους τους ανέφικτους έρωτες της ζωής μας. Σ.Π.

Το wine bar της προδοσίας

Τα ποτήρια του κρασιού γράφουν πάνω «Φιλιά σε όλους – Ιούδας». Στην αυλή έχει ένα μανουάλι για να σβήνεις τα τσιγάρα σου. Πάνω στην μπάρα βρίσκονται δύο αγαλματίδια του Ιησού και της Παναγίας κι από πίσω γράφει «Ο Χριστός και η Μάνα του». Και το λένε Ιούδα! (Καρόρη 5). Κ.Βν.

Γιατί λαθρακούμε τις Φωνές της Αθήνας

Στους δρόμους, στα καφέ, στα σινεμά, στα ΜΜΜ και στα μπαλκόνια στον ακάλυπτο, στις εκκλησίες και στα φεστιβάλ, ξαπλωμένοι στις πλαζ, περπατώντας με παρέα ή εντελώς μόνοι τους, στα κινητά ή σε κάποιον αόρατο φανταστικό φίλο, οι Αθηναίοι δεν στα-μα-τά-νε να μιλάνε. Ακατάσχετα, θυμωμένα, χαρούμενα, παράλογα ή λογικά. Μια πόλη που έχει λογοδιάρροια κι εμείς την καταγράφουμε στη στήλη της ATHENS VOICE, τα Athens Voices. Μόνο ό,τι ακούγεται δημοσίως. Γ.Ν.

Για τα μελίσσια στις ταράτσες

Πέρα από ταρατσόκηπους και μποστάνια σε μπαλκόνια, στην Αθήνα θα βρεις και κυψέλες με μελίσσια. Από τα Πετράλωνα μέχρι την Ηλιούπολη, σε μεγάλες βεράντες, ρετιρέ και ταράτσες πολυκατοικιών, οι μέλισσες παράγουν μέλι κανονικό και νοστιμότατο. Κ.Κ.

Γιατί έχουμε κρυφά σημεία να αφήνουμε βιβλία

H μασχάλη στο άγαλμα του Mακρυγιάννη είναι από τα πιο δημοφιλή σημεία για να σφηνώσουν εκεί ένα βιβλίο, αφήνοντάς το ελεύθερο για τον επόμενο αναγνώστη του, οι Aθηναίοι bookcrossers. Γ.N.

Για την ηλιοθεραπεία στην ταράτσα

Το καλοκαίρι που τα παράθυρα είναι ανοιχτά, σου έρχεται ξαφνικά μια μυρωδιά από λάδι καρύδας. Και ξέρεις ότι κάποιος το ζει στην ταράτσα του, στο μπαλκόνι του ή όπου μπορεί, με ακουστικά, γυαλιά ηλίου και αντηλιακό. Ποιος δεν το έχει κάνει; Ε.Λ.

Για το πιο παλιό σπίτι στην Αθήνα

Θρυλείται πως είναι το Αρχοντικό Μπενιζέλων, μουσείο σήμερα, στην Αδριανού 96, στην Πλάκα. Εδώ 16 καπεταναίοι ύψωσαν τη σημαία της επανάστασης στην Αθήνα, στις 28 Απριλίου 1821. Τ.Σ.

Οι ανθοκομικές εκθέσεις μάς θυμίζουν ότι μπαίνει η άνοιξη

Στην Κηφισιά, στη Βάρκιζα, στο Πεδίον του Άρεως, στο Περιστέρι ή στη Νίκαια, κάποια θα τύχει να είναι κοντά σου. Βλέπεις τον κόσμο να κουβαλάει πανσεδάκια, γεράνια, μπουκαμβίλιες, γαντάκια κήπου και σκαλιστηράκια. Και είναι κολλητικό. Ε.Λ.

Για την πιο κοντινή, ελεύθερη, τίμια παραλία

Μιλάμε για την πρώτη της Γλυφάδας – γιατί έχει άλλες 3-4 μετά. Μεγάλη, με αμμουδιά, έχει κάποια υποτυπώδη αποδυτήρια, ντουζιέρες και ναυαγοσώστη, φτάνεις και με το τραμ. Ίσκιο και μπίρες δεν έχει, αλλά υπάρχει ένα περίπτερο πίσω στον δρόμο κι ένας τύπος με ψυγειάκι που πηγαίνει πάνω κάτω την παραλία όλη μέρα. Τ.Σ.

Για το Άριστον και τη θρυλική του κουρού

Ξεκίνησε στο ίδιο σημείο, στο νούμερο 10 της οδού Βουλής, από το 1906 – τότε που η Αθήνα ήταν μια μικρή πόλη και τα σύνορα της Ελλάδας έφταναν κάπου στη Θεσσαλία. Και συνεχίζει. Ε.Λ.

Η εκκλησία-μουσείο βυζαντινής ζωγραφικής

Είναι ο Άγιος Γεώργιος, στην ομώνυμη πλατεία της Κυψέλης. Την έχουν αγιογραφήσει οι σπουδαίοι Φώτης Κόντογλου, Δημήτρης Πελεκάσης, Ιωάννης Τερεζής, Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος και Σπύρος Παπανικολάου. Τ.Σ.

Μια πάστα από τα παλιά με τις κυρίες της Κολιάτσου

Για την ακρίβεια, όχι η πάστα, αλλά το καφεζαχαροπλαστείο που την προσφέρει. Είναι η Άντζελα, από το 1970 στην Πλατεία Κολιάτσου, κι εδώ απολαμβάνουν το γλυκό τους οι ηλικιωμένες κυρίες της περιοχής, φορώντας τα καλά τους. Τ.Σ.

Για τα πάρκα με τα δωρεάν όργανα γυμναστικής

Νιώθουμε λίγο σαν Κινέζοι, που ξεκινούν τη μέρα τους κάνοντας γυμναστική σε ανοιχτούς, πράσινους χώρους. Στην Αθήνα έχουμε τα Gymparks, υπαίθρια πάρκα γυμναστικής που προσφέρουν δωρεάν πρόσβαση σε όργανα εξωτερικού χώρου για όλους. Υπάρχουν στην Αγία Παρασκευή, στον Χολαργό, στου Παπάγου, στου Ζωγράφου, στη Νίκαια, στο Άλσος Αγίου Δημητρίου (Πετρούπολη), στην 25ης Μαρτίου στον Άγιο Δημήτριο, στη Γλυφάδα και σε άλλα νότια και δυτικά προάστια. Προσφέρουν όργανα για αερόβια, ενδυνάμωση, ευλυγισία (π.χ. έλξεις, ποδήλατο, διατάσεις), κατάλληλα για ύψος πάνω από 1.40 και βάρος έως 150 κιλά, συμπεριλαμβανομένων ειδικών για ΑμεΑ. Είναι μόνιμα, ανοιχτά 24/7, δωρεάν και συνεργάζονται με δήμους για δημόσια χρήση, προάγοντας την υγεία και την κοινωνικοποίηση (gympark.gr). Γ.Ν.

Έχουμε να επιλέξουμε από 80.000 τίτλους στην Εστία της Νέας Σμύρνης

Ανοιχτή για το αναγνωστικό κοινό με ραντεβού, αλλά αξίζει: 80.000 τόμοι, φωτογραφίες της Σμύρνης από τον προσωπικό φωτογράφο του Βενιζέλου, εφημερίδες, περιοδικά, χάρτες και άλλα πολλά (Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 1, Νέα Σμύρνη, estia-ns.gr). Τ.Σ.

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή

Σε μια κοινωνία που συχνά αντιμετωπίζει τη φύση ως σκηνικό και όχι ως σύστημα, το Μουσείο Γουλανδρή εισάγει μια πιο αυστηρή, σχεδόν επιστημονική ευαισθησία και λειτουργεί σαν ήσυχη αντίρρηση απέναντι στο τσιμέντο, μέσα στην πόλη. Ιδρύθηκε το 1964 από τους Άγγελο και Νίκη Γουλανδρή, βρίσκεται στην Κηφισιά και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους επιστημονικούς και εκπαιδευτικούς φορείς της χώρας, με αντικείμενο τη μελέτη, καταγραφή και προστασία της ελληνικής φύσης. Οι συλλογές του περιλαμβάνουν χιλιάδες δείγματα φυτών, ζώων, απολιθωμάτων και οικοσυστημάτων, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως κέντρο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Γ.Ν.

Aθήνα, σ’ ευχαριστούμε!

Χωρίς εσένα δεν θα υπήρχε η ATHENS VOICE