1000 λόγοι που αγαπάμε την Αθήνα - 7ο Μέρος

100 αθηναϊκές στιγμές και μέρη

Για το νέο πρόσωπο της Λαχαναγοράς του Ρέντη

Η πηγή της τροφής σε μαγαζιά που θα ζήλευαν και τα πιο φραγκάτα προάστια, όλα όσα παράγει και όσα εισάγει η πατρίδα μας, τα σπαρταριστά και τα κατεψυγμένα, η γόπα και το χαβιάρι, ο μαϊντανός και η αγκινάρα Ιερουσαλήμ, η πεταλίδα και το στρείδι της Βρετάνης, σε χιλιάδες τετραγωνικά – όπως Αμερική. Με τις σακούλες ολόγυρα, βάζεις την τελεία με μεζεδάκια περιοπής και ΑΑΑ μεθυστικά αποστάγματα στα Μεζεκλίκια (2104820020). Ε.Ψ.

Παραλίες με νηνεμία

Λυσσομανάει βοριάς; Βουτάς στον Σαρωνικό. Τρελαίνει ο Σιρόκος, πλατς πλουτς στο Πόρτο Ράφτη και τη Λούτσα. Κολπίσκοι και λιμανάκια για όλα τα γούστα, παντός καιρού. Κ.Γ.

Για τα μπαράκια της Ηπίτου

Εκεί που πάνε οι 30+something με το πιο σαγηνευτικό τους προφίλ, εκεί όπου όλα μοιάζουν Ευρώπη, με έντονο παριζιάνικο εσάνς. Ακόμη και οι πλανόδιοι μουσικοί μοιάζουν σαν σε ταινία του Γκοντάρ και όχι του Κουστουρίτσα. Ε.Ψ.

Για τις Ομπρέλες του Γιώργου Ζογγολόπουλου

Το αγαπημένο έργο με το μοτίβο της ομπρέλας, εκτός από τη Θεσσαλονίκη, υπάρχει και στην Αθήνα, στον σταθμό του μετρό της πλατείας Συντάγματος. Κινητικό έργο με αιωρούμενες ομπρέλες και σκάλες. Παραλλαγή του γλυπτού της Θεσσαλονίκης, τοποθετήθηκε το 1998 και στο Ψυχικό, όπου βρίσκεται και το ίδρυμα του Ζογγολόπουλου. Τι είναι αυτό που μας γοητεύει στις ομπρέλες εμάς τους Aθηναίους; H ξηρασία; H λειψυδρία; H λειψανδρία; H Mαίρη Πόπινς; Γ.Ν.

Η νόστιμη παρηγοριά μας

Ο Βάκχος, το Κατώγι, το Καπηλειό, τα Σκαλάκια, ο Παράδεισος, ο Μπακαλόγατος, το Ψαροκόκαλο, η Κρήτη, η Ήπειρος, το Καστελόριζο, η Ζίτσα, ο Παρνασσός και η Ωραία Πάρος, ο Σύντεκνος, ο Πλάτανος, η Ροδιά, η Λεύκα, οι Μουριές και η Μουριά, ο Μαγγίνας, ο Κορομηλάς και Ζώτος, ο μπαρμπα-Θανάσης και η κυρα-Κούλα, ο Ντελέζος, ο Μόσχος, ο Ράκιας, ο Τατάς, η Μουσουρλού, ο Άγιος και ο Μπαχανέζος… Η ελληνική ταβέρνα είναι η πιο νόστιμη πρόσοψή μας, η παρηγοριά όταν μας προδίδουν τα γκουρμέ, η έξοδος με τη σαγιονάρα, το κουλέρ λοκάλ που θα μας βγάζει πάντα ασπροπρόσωπους στον ξένο. Ε.Ψ.

Ο απαίσιος, πρόχειρος τρόπος χριστουγεννιάτικου φωτισμού στα δέντρα του Συντάγματος

Πεταμένα, σκόρπια φώτα σε μπερδεμένη σειρά, αφημένα πρόχειρα –να τελειώνουμε– πάνω στα δέντρα, τρόπος στολισμού για τον οποίο κανένας δήμαρχος έβερ δεν αντιδρά. Τελικά, δεν πειράζει. Τα ταπεινά, πρόχειρα στολισμένα δέντρα του Συντάγματος κρύβουν μια αθωότητα, μια αμπαλοσύνη που θυμίζει παιδικό χέρι. Χριστούγεννα είναι. Γλύκανε, μωρή, λίγο. Γ.Ν.

Γιατί κάτι θα είναι πάντα ανοιχτό

Ένα περίπτερο, ένας φούρνος, ένα μαγαζί στη γωνία. Ό,τι ώρα κι αν είναι, κάτι θα βρεθεί. Και κάπως, αυτή η μικρή βεβαιότητα σε σώζει πιο συχνά απ’ όσο νομίζεις. Χ.Μ.

Για τα παλιά μαγέρικα

Τα παλιά μαγειρεία. Μπροστά σου μαγειρεμένος όλος ο Τσελεμεντές και η Χρύσα Παραδείση μαζί, το παστίτσιο της μνήμης, ο μουσακάς που βαριέσαι να κάνεις και τα γεμιστά που φέρνουν το καλοκαίρι μέσα στον χειμώνα, το φρικασέ της άνοιξης και η σκέτη από γιουβέτσι. Το ορεκτικότερο μωσαϊκό και η μνήμη του οικογενειακού τραπεζιού σε πλαστικό κυπελλάκι. Ε.Ψ.

Θέατρο όπως WestEnd

Στο θέατρο Παλλάς (Βουκουρεστίου 5) πηγαίνεις μια στο τόσο, ό,τι και ν’ ανεβάζει, για να νιώθεις και καλά πως έχεις πάει στο Λονδίνο, ενώ είσαι στην Αθήνα. Μ.Ζ.

Η προπολεμική πολυκατοικία της οδού Σίνα και Σκουφά

Η οδός Σκουφά αποτελεί ένα ζωντανό αρχιτεκτονικό μουσείο της περιόδου του Μεσοπολέμου. Εκεί, στη γωνία Σκουφά και Σίνα, βρίσκεται η μοντέρνα πολυκατοικία των Κώτσια - Κωνσταντακάτου, η οποία χτίστηκε το 1932 από τον Κωνσταντινουπολίτη αρχιτέκτονα Παναή Μανουηλίδη, σε στιλ Bauhaus. Χαρακτηριστικά τα ερκέρ πλάτους 1,40 μ. και οι εξώστες. Είναι από τις πρώτες αθηναϊκές πολυκατοικίες που κατασκευάστηκαν με το σύστημα της αντιπαροχής. Δ.Φ.

Όλη μέρα στους δρόμους

Από το παλιό «η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ» στο «δεν μαζευόμαστε σπίτι μας ποτέ». Οι Αθηναίοι βγαίνουμε το πρωί «για ένα καφεδάκι» και γυρνάμε σπίτια μας στη 1 το βράδυ, μετά από lunch, dinner και τρία ποτά καπάκι. Ζωάρα! Ν. Γ.

Γιατί ακόμα βρίσκεις κούκλες βλαχοπούλες και τσολιαδάκια

Αέρας από τουριστική κίνηση της δεκαετίας του ’50-’60. Στην Πανδρόσου και στα πέριξ, βρίσκεις κούκλες Μετσοβίτισσες, Σαρακατσάνες, Μυκονιάτισσες, Μακεδονίτισσες και φυσικά Αμαλίες. Από άντρες υπάρχει μόνο ο δοξασμένος Τσολιάς. Όλες με ροδοκόκκινα μάγουλα και πύρινο βλέμμα. Τιμή 40 έως 50 ευρώ. Γ.Ν.

Ο δρόμος για να πάθεις σύγχυση

H Σίνα ή αλλιώς «η οδός με τα χίλια πρόσωπα». Aλλάζει όνομα σχεδόν ανά τετράγωνο (δεν διαθέτει κι άπειρα) και μας μπερδεύει όλους. Xαμηλά ξεκινάει ως Xρήστου Λαδά, μετατρέπεται για λίγο σε Eδουάρδου Λω, μετά γίνεται η Σίνα που ξέρεις και, άμα αντέξεις την ανηφόρα, πρέπει να τη λες Δαφνομήλη. M.Λ.

Πάντα κάτι τρέχει στην Πλατεία Βικτωρίας

Η περιφρονημένη Πλατεία Βικτωρίας, μετά από μακριά περίοδο χειμερίας νάρκης, ξαναγεννιέται σχεδόν από τις στάχτες της, με καφέ, μπαρ, γκαλερί και φαγάδικα, αλλά κυρίως με hip καλλιτεχνική πελατεία. Μ.Ζ.

Για τον Κέκρωπα, εξομοίωση Κύθνου

Γιατί μόνο στον Κέκρωπα, λίγο πριν την παραλία της Αλθέας, μπορείς να φας θαλασσινά σαν να είσαι στην Κύθνο ή τη Σέριφο. Άσε που παράλληλα έχεις και το προνόμιο να χαζεύεις τις εγκληματικές μικροαστικές ακροβασίες στους απέναντι λόφους, απορώντας πώς αυτό το κομμάτι γης έχει καταλήξει να λειτουργεί ως κάθαρση για την ψυχούλα σου. Α.Π.

Βιβλία παντού μέσα στην πόλη

Γιατί μπορείς να βρεις βιβλία σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, χωρίς να ψάχνεις μέρες και χωρίς να γίνεται ζήτημα. Μ.Ζ.

Για το φαγητό σε εστιατόριο νοσοκομείου

Τα ιδιωτικά θεραπευτήρια των βορείων κυρίως προαστίων έχουν πεντακάθαρα εστιατόρια, συνήθως στον τελευταίο τους όροφο, με νόστιμα και υγιεινά πιάτα (γιατί, πώς αλλιώς;) και γενικό πληθυσμό γιατρούς σε μπρέικ. Κι αν πάθεις κάτι, ε, σε νοσοκομείο είσαι. Γ.Ν.

Για την ατέλειωτη Λεωφόρο Κηφισίας

Ο καλύτερος δρόμος για να μπερδευτείς με την αρίθμηση. Aρχίζει να μετράει από το 1 κάθε φορά που αλλάζει ο δήμος τον οποίο διασχίζει, αλλά με λίγη προσοχή και τη σωστή πληροφόρηση το πρόβλημα αντιμετωπίζεται. Γ.K.

Γιατί αγαπάμε τους καναπέδες της γιαγιάς μας

Οι ταπετσέρηδες και η τέχνη τους, που ξέρει να ξαναδίνει ζωή στον καναπέ της γιαγιάς.

Για τα φώτα των πλοίων στην Πειραϊκή

Γιατί, όση λάμψη και να λείπει από τα στενά της Καλλίπολης και του Χατζηκυριάκειου, το να βλέπεις τα φώτα των πλοίων που είναι δεμένα στο λιμάνι, γυρνώνταςτο βράδυ σπίτι, βγαίνοντας καμιά βόλτα στην περιοχή ή για κανά γρήγορο τρέξιμο, κάπως σε κάνει να καταλαβαίνεις τον Γιοβάν Τσαούς σαν να ήταν αδερφός σου. Α.Π.

Paragon Brewery & Taproom μπίρες από κει, φαγητό απ’ όπου θες

Tο πρώτο μικροζυθοποιείο-tap room στα Νότια Προάστια που έφτιαξε μπίρα και τη σέρβιρε επί τόπου το σωτήριο έτος 2022, σε ένα παλιό σιδεράδικο που έγινε σημείο συνεύρεσης. Πας στον πλανήτη Ηλιούπολη, φέρνεις το δικό σου φαγητό ή παραγγέλνεις, αν θες να κάνεις μαμ, κάτι από αλλού. Εκεί θα απολαύσεις κάποια από τις πολλές διαφορετικές draft μπίρες ή κάποιο από τα δεκάδες craft μπουκάλια. Cheers!  Δ.Α.

Γιατί το τρένο του ηλεκτρικού περνάει πάνω από την πόλη

Αν έχεις βγει για ένα χαλαρό ποτό στο Γκάζι, κάποια στιγμή θα σηκώσεις το βλέμμα και θα δεις τον ηλεκτρικό να περνάει πάνω απ’ την πόλη. Για λίγα δευτερόλεπτα όλα μπαίνουν σε κάδρο: τα φώτα, οι ταράτσες, οι παρέες που μιλάνε δυνατά από κάτω. Εκείνη η στιγμή που το τρένο διασχίζει το σκοτάδι πάνω από το Γκάζι έχει κάτι το κινηματογραφικό, σαν σκηνή που έχεις ξαναδεί, χωρίς να θυμάσαι πού. Ε.Β.

Για το καφενεδάκι του Κήπου

Γιατί ξέρεις πως μπορείς να αποκαλείσαι αυθεντικός Αθηναίος μόνο όταν μπορείς να δώσεις σαφείς οδηγίες σε κάποιον Γάλλο ή Γερμανό τουρίστα για το ποιο μονοπάτι του Εθνικού Κήπου να ακολουθήσει ώστε να φτάσει στο Καλλιμάρμαρο, το Ζάππειο ή το Προεδρικό. Περίπου την ίδια στιγμή, έχεις πλέον συγχωρέσει το καφενεδάκι του Κήπου για τον μέτριο καφέ που πληρώνεις χρυσό, απλώς και μόνο για να νιώσεις λίγο σαν λόκαλ της Μπελ Επόκ εποχής της πόλης. Α.Π.

Γιατί λατρεύουμε την ιππασία(;)

Σακάκια με άπαιχτη εφαρμογή, κοψίματα και υφάσματα του ονείρου, χειροποίητες μπότες και κράνη, σέλες για κάθε μορφή ιππασίας και άρωμα από φίνο δέρμα, όλα αυτά που φοράνε και δείχνουν ωραίοι και μοιραίοι στις ιπποδρομίες του Άσκοτ, πλάι σε μεταλλικά κουδούνια για τα πρόβατα, στο πιο παράξενο μαγαζί της Αθηνάς, εδώ που πάνε χέρι χέρι οι Αμαζόνες με την Αστέρω τη βοσκοπούλα (Mompso, Αθηνάς 33, 2103230670). Ε.Ψ.

Για τις αλλαγές βάρδιας στους δρόμους της πόλης

Το Εσπρεσάκι, πίσω από το Ιπποκράτειο, όταν η νύχτα είναι μεγάλη. Απέναντι, η πόρτα του νοσοκομείου ανοίγει ξανά και ξανά. Βγαίνουν νοσηλευτές και γιατροί, ένας ένας ή σε μικρές ομάδες. Κρατάνε καφέδες στο χέρι, σακίδια στον ώμο και την κούραση ακόμα πάνω τους. Οι δύο κόσμοι δεν μπλέκονται. Κι όμως μοιράζονται τον ίδιο δρόμο. Από τη μία η νύχτα που ξεκινάει. Από την άλλη η νύχτα που μόλις τελείωσε. Ε.Β.

Βar 56

Δεν είναι απλώς αριθμός, είναι και το «κρυμμένο» μπαρ στα σκαλοπάτια της Πλουτάρχου, που εδώ και 38 χρόνια σερβίρει τα πιο δυσεύρετα ουίσκι και παίζει επιλεγμένη τζαζ. Δ.Α.

Για τους Άγαμους και την πλατεία τους

Τη λένε πλατεία Αμερικής, αλλά την αγαπάμε γιατί κάποτε την έλεγαν πλατεία Αγάμων. Φόρος τιμής στους ορκισμένους εργένηδες, που είχαν εδώ το δικό τους στέκι-καφενεδάκι. Ε.Ψ.

Γιατί πάμε για ψάρι στη no man’s land

Ο Ταύρος κρύβει στα κουφάρια των παλιών βιομηχανιών, που πια στέκουν σαν ερωτηματικά, βυρσοδεψεία, κεραμοποιείες και χυμοποιείες μεταμορφωμένες σε παλιά κουφάρια. Εδώ γεννήθηκαν τα παγωτά ΑΣΤΥ, τα μοκασίνια ΕΛΒΙΣ και τα νήματα ΒΙΕΡ, προϊόντα μιας εποχής παιδικής, που δεν πρόλαβε την παγκοσμιοποίηση. Πλάι στον λευκό, ασβεστωμένο τοίχο που διατρέχει για ένα ολόκληρο τετράγωνο το Γραφείο Διαχείρισης Φαρμάκων του Κράτους, κάτι σαν Κεντρική Φαρμακαποθήκη, ο Μόσχος είναι η λαϊκή ψαροκατάσταση, όπως την ονειρεύεσαι, με μαρίδα, φέτα και ρετσίνα (Λ. Ειρήνης 19, 2103466355). Ε.Ψ.

Για τα σπούκι, χορταριασμένα, ερειπωμένα κτίρια των ολυμπιακών εγκαταστάσεων

Τέλεια για φωτογράφηση meta και, βέβαια, locations για νέους Έλληνες σκηνοθέτες. Γ.Ν.

Oι αστικοί μύθοι γύρω από το Σύνταγμα

Ιστορίες «των παλιών», ότι σχεδόν σε κάθε οικόπεδο του κέντρου κάποτε βρίσκονταν κάποιοι βασιλικοί σταύλοι (η αλήθεια είναι ότι μόνο στο Attica υπήρχαν). Αλλά είναι ωραίο να φανταζόμαστε άλογα στο κέντρο της πόλης. Δ.Φ.

Oι μεταλλικές πεζογέφυρες

Στις γραμμές των τρένων, απ’ όπου χαζεύεις τους συρμούς να περνούν σαν παιδικό τρενάκι.

Οι εκκωφαντικοί τοίχοι των Eξαρχείων

Αφίσες και γκράφιτι που αποπνέουν ζωντάνια, πρωτοτυπία σκέψης, μη ξύλινη γλώσσα, χαβαλέ και ανιδιοτέλεια. Ίσως όχι «τέχνη», αλλά δεν μπορείς να τα έχεις κι όλα. Δ.Φ.

Για την Αθήνα της Φίνος Φιλμς

Ψάχνοντας το πατρικό της Αλίκης Βουγιουκλάκη και το κτίριο της Φίνος Φιλμς, ανάμεσα σε παλιές ΕΒΓΕΣ, ξεχασμένα ψιλικατζίδικα, παππουδίστικους καφενέδες και παιδάκια σε όλα τα χρώματα της Benetton που στριγγλίζουν παίζοντας στην πλατεία του Αγίου Παύλου, στην πάνω πλευρά του Μεταξουργείου, όσο ακόμη την αφήνουν στην ησυχία της οι πιάτσες της διασκέδασης. Ε.Ψ.

Η βραδινή ξενάγηση κοινού του Κέντρου Επισκεπτών Θησείου στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών

Θα δεις τα άστρα και τον ουρανό σφοντύλι. Κυριολεκτικά. Δ.Α.

Σε είδα στα σκαλάκια του Αγίου Νικολάου

Βράδυ στην Ασκληπιού στο ύψος του Αγίου Νικολάου, τα μπαράκια κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο δημιουργούν μια άλλη «χώρα». Πρώτη στάση το Knave (Ασκληπιού 22), σχεδόν απέναντι το Μπαρ Φάλαινα (στο 39), ακριβώς δίπλα το Nabokov (στο 41), ακολουθεί το Υποβρύχιο (στο 53) και κάπως έτσι έφτασες στη Στέπα (στο 61) και στα σκαλάκια του Αγίου Νικολάου. Εκεί που καταλήγουν όλοι στο τέλος της βραδιάς, ψάχνοντας ταξί για να γυρίσουν σπίτι. Ε.Β.

Για τον Πίνατ και την Κλειώ

Παρότι το Μέγαρο Μαξίμου δεν θα φτάσει ποτέ κοντά στο να αγγίξει το μυθικό στάτους του Λευκού Οίκου, της Downing Street και του Élysée, ο Πίνατ και η Κλειώ αποτελούν τα πιο κουλ οικόσιτα κυβερνητικά κατοικίδια της καταγεγραμμένης ιστορίας, έτσι, επειδή το λέμε εμείς. Α.Π.

Για το φιλόξενο Ζάππειο

Εκθέσεις, βόλτες, μπαλ ντ’ ανφάν, εκδηλώσεις, γιορτές βιβλίου, οικογένειες, ποδήλατα, μοναχικές φιγούρες τις νύχτες ανάμεσα σε δέντρα, μπαλόνια, τουρίστες, επιδείξεις μόδας. Ένας χώρος που αλλάζει χρήση, αλλά μένει ίδιος. Χ.Μ.

Για τις μονοκατοικίες της Ν. Φιλαδέλφειας

Αν ψάχνεις την πιο χαμηλή δόμηση και τις ομορφότερες ολάνθιστες μονοκατοικίες της πόλης, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Νέα Φιλαδέλφεια. Μπόνους, οι προσφυγικές πολυκατοικίες του Α. Κωνσταντινίδη, τα Bauhaus απομεινάρια των κλωστηρίων Τεγόπουλου και της εριουργίας Μπριτάννια, τα σπίτια εκλεκτικιστικού στιλ, μοναδικές αρχιτεκτονικές της δεκαετίας του ’50 και του ’60, η ζωή των καφέ της Δεκελείας, κάτω από τη δροσιά των κυπαρισσιών. Και πάνω απ’ όλα, το Άλσος, 500 στρέμματα πεύκα και μια λίμνη τοπίου ευρωπαϊκού, κάποτε εδώ φύτεψε το 1914 το πρώτο δέντρο η βασίλισσα Σοφία. Ε.Ψ.

Για τις ονομασίες των δρόμων και τις πινακίδες γραμμένες με greeklish

Όπως: Omonoia.

Οι after λουκουμάδες στη Μυρτιά

Στη Νέα Σμύρνη. Είτε με μερέντα είτε με μέλι και κανέλα, είναι αφράτοι, τρέλα. Δ.Α.

Για τον πιο αλαλούμ αθηναϊκό διονυσιασμό

Μια μεγάλη ψησταριά, ένας πάγκος, ένα αυτοσχέδιο μπαράκι, μια ομπρέλα θαλάσσης, λουλουδικά. Όλα φτιαγμένα από υλικά παράταιρα, από τα πεταμένα κι άχρηστα. Ξύλινα τραπεζάκια, παράταιρα και αυτοσχέδια, εικονίσματα με πλαστικά λουλουδικά, άλλη μια ομπρέλα θαλάσσης δεμένη με σχοινιά στο δέντρο, πλάι τέντα κανονική, παραδίπλα ένα νάιλον. Η παλιά παράγκα του Καραγκιόζη, μια μνήμη από τα σκηνικά του Μίνου Αργυράκη για την «Πορνογραφία» του Χατζιδάκι, στον Γαρούφο, μπροστά στο ΠΛΥΦΑ. Σουβλάκια και συκωταριά λαδορίγανη, καραόκε και χοές τσίκνας στον ουρανό, με τον Μυθριδάτη να ενορχηστρώνει τον πιο αλαλούμ αθηναϊκό διονυσιασμό (Κορυτσάς 48, Βοτανικός, 2103466041). Ε.Ψ.

Da Capo, το κέντρο του κόσμου της πλατείας Κολωνακίου

Στον πεζόδρομο της Τσαλάκωφ, πάνω στην πλατεία Κολωνακίου, το καφέ που άνοιξε πριν 36 χρόνια ο Στάθης και η Όλγα Χριστοδουλοπούλου, με τις μπαμπουδένιες πράσινες καρέκλες και τον πράσινο μαρμάρινο πάγκο, παραμένει ένα από τα πιο εμβληματικά τοπόσημα όχι μόνο μιας γειτονιάς, αλλά ολόκληρης της πόλης. Με τα εγκαίνιά του το 1990, φέρνει νέα ήθη κι έθιμα στην κουλτούρα του καφέ. Λανσάρει την έννοια του espresso bar και του barista, σερβίρει το πρώτο (δικής του έμπνευσης) freddo, εξοστρακίζοντας τον μέχρι τότε δημοφιλή ελληνικό φραπέ, προσφέρει ολόφρεσκα ιταλικά πανίνι με μοτσαρέλα και σολομό, και φυσικά εγκαινιάζει το self service. Παρά το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή το Da Capo, ως χώρος και ως στιλ, υπηρέτησε έναν ισχυρό συμβολισμό, το τέλος του κολωνακιώτικου συντηρητισμού και την αρχή μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων, φιλοξενώντας στις καρέκλες του από πρωθυπουργούς μέχρι αμφιλεγόμενους ιδιοκτήτες ΠΑΕ και επιχειρηματίες, το ίδιο το καφενείο παρέμεινε ουδέτερο και φιλόξενο, αγκαλιάζοντας τους πάντες με την ίδια θέρμη. Στις λίγες καρέκλες του έχουν συνυπάρξει κατά καιρούς μοντέλα και επιχειρηματίες, μαικήνες της τέχνης και πωλήτριες, λαμπεροί σταρ και αμφιλεγόμενα σαξές στόρι. Σε κανένα σημείο της Αθήνας δεν αποτυπώθηκε με τόση πιστότητα η τρέλα, η άνοδος και η πτώση του lifestyle των 90s και 00s, όσο στον πεζοδρόμιο του Da Capo. Ένα μόνο παραμένει σταθερό και αναλλοίωτο: το καπουτσίνο του. Tσακάλωφ 1. Σ.Π.

To magic bus Κολωνακίου

Το 060 αποτελεί τρανή απόδειξη ότι τα λεωφορεία δεν είναι μόνο για τον λαό, αλλά και για το Κολωνάκι. Είναι η γραμμή που ξεκινάει από την Ακαδημίας, διασχίζει όλη την καρδιά του Κολωνακίου και στη συνέχεια κάνει τον γύρω του Λυκαβηττού. Σχεδόν άδειο τις περισσότερες ώρες, απόλυτα γαλήνιο, εκτός κι αν πετύχεις ροκά οδηγό, με αδυναμία στους Rolling Stones ή στις Τρύπες. Συναντάς: μαμάδες και μαθητούδια από τα γύρω σχολεία, με κράνη στο κεφάλι, πατίνια, σκέιτ ή ποδηλατάκια, τουρίστες που ανεβαίνουν στον Λυκαβηττό, κυρίες με μοβ μαλλιά και πέρλες στον λαιμό, άλλες κομψές ώριμες με αυθεντικές βίνταζ Hermes, γιατρούς που πάνε στα ιατρεία της Πατριάρχου Ιωακείμ, αλλά και υπέροχες μαύρες κυρίες από τις χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής, με πολύχρωμα τιρμπάν και περιποιημένα μαλλιά, που μιλάνε ακατάπαυστα αλλά διακριτικά στο τηλέφωνα σε άψογα σουαχίλι. Με δυο λόγια, ένα λεωφορείο ιδανικό αν κάποιος θέλει να κάνει κοινωνιοψυχολογικές αναλύσεις. Σ.Π.

Για τους πλανόδιους λαχειοπώλες που σου πουλάνε λίγη τύχη στο πεζοδρόμιο

Με μια φράση, ένα χαμόγελο, ένα «πάρε ένα, δεν ξέρεις». Δεν παίρνεις πάντα, αλλά για ένα δευτερόλεπτο το σκέφτεσαι. Κι αυτό αρκεί. Χ.Μ.

Γιατί λες «δεν θα βγω σήμερα» και βγαίνεις

Γιατί τέτοιος είσαι.

Για τους σκέιτερς του Δημοτικού Θεάτρου

Έξω από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μπαινοβγαίνουν ηθοποιοί, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες και… σκέιτερς! Ναι, οι πραγματικοί θαμώνες αυτού του μέρους είναι οι πιτσιρικάδες με τα σκέιτ, που από το απόγευμα και μετά τσουλάνε με μαεστρία στα μάρμαρα του εξωτερικού χώρου. Λίγο πριν χτυπήσει το τρίτο κουδούνι, παρατήρησέ τους. Αδύνατοι, αεικίνητοι, με χαχόλικα ρούχα και τη σιγουριά ότι ο χώρος τούς ανήκει. Ε.Β.

Για τα τραυματισμένα νεοκλασικά στην Κυψέλη και στο Παγκράτι

Ανάμεσα σε πολυκατοικίες και πινακίδες, ξεπροβάλλουν ξαφνικά – μπαλκόνια με σίδερα, γύψινα, ξεθωριασμένα χρώματα. Κάποια ανακαινισμένα, κάποια μισοερειπωμένα, όλα με μια ιστορία που δεν λέγεται εύκολα. Σαν να κρατάνε κάτι από μια άλλη Αθήνα, πιο ήσυχη, που υπάρχει ακόμα – αν ξέρεις πού να κοιτάξεις. Χ.Μ.

Η λίμνη που μας ξεδιψάει

Tου Mαραθώνα, στο Kαλέντζι Aττικής. Mεγάλη έκπληξη: στη βάση του φράγματος, αν καταφέρετε να κατεβείτε, υπάρχει αρχαιοελληνικός ναός, χτισμένος όμως το ’30! Δ.Φ.

Η καλύτερη εθνική επιγραφή

«Mην πετάτε τα χαρτιά στη λεκάνη. Έχει πρόβλημα η αποχέτευση». Tη συναντάμε παντού – ακόμα και στα πιο φουτουρο-design WC. Γραμμένη στο χέρι, με στιλό BIC, και κολλημένη στραβά με σελοτέιπ στο πλακάκι. Eίναι όλη η Eλλάδα και τα δημόσια έργα της, με 10 λέξεις. Γ.N.

Για τον καφέ με θέα τα γιοτ στο Φάληρο

Στο Cruiser, το Breeze ή το Boho Sea στη Μαρίνα του Φλοίσβου μπορείς να πιεις τον καφέ σου χαζεύοντας γιοτ και θαλαμηγούς κάποιου Σαουδάραβα πρίγκιπα, και η ζωή μοιάζει πιο κινηματογραφική. Ένα καπουτσίνο με έξτρα δόση χλιδής, παρακαλώ. Ε.Λ.

Για την πιο κρυφή ψαροταβέρνα στην πόλη

Στα δεξιά σου κατηφορίζοντας την Ιερά Οδό, ένα μικρό στενάκι σε οδηγεί στον ΠΟΝ. Ο ναύτης της βάρδιας θα σου ζητήσει ταυτότητα. Η καγκελόπορτα ανοίγει και μπροστά σου απλώνεται εντυπωσιακή μια απέραντη απεραντοσύνη, μια αλάνα ως εκεί που φτάνει το μάτι, στον Προμηθευτικό Οργανισμό Ναυτικού. Μια ανθισμένη βάρκα, ένα υπαίθριο σκάκι, από πάνω το φεγγάρι και μπροστά σου τα φώτα της πιο κρυφής ψαροταβέρνας στην πόλη. Σαν τοπίο του Βιμ Βέντερς με άρωμα από χταποδάκι στα κάρβουνα (Λαγουδέρα, Ιερά Οδός 102Α, Π.Ο.Ν. 2104410059). Ε.Ψ.

Για την Ανθοκομική Έκθεση στην Κηφισιά

Σαν μικρή εκδρομή «έξω από το κέντρο». Ανεβαίνεις στα βόρεια της πόλης, μπαίνεις στον τεράστιο κήπο της έκθεσης, λουλούδια παντού, χρώματα, κόσμος που χαζεύει. Φεύγεις με έναν φίκο τουλάχιστον και φακελάκια με σποράκια, να φυτέψεις στο μπαλκόνι σου. Χ.Μ.

Γιατί «Κόχαμ Ατενί»*

Με τα περισσότερα πολωνέζικα μπακάλικα μετά τη Βαρσοβία, εκπαιδευόμαστε στη μεσοευρωπαία νοστιμιά από κυρίες με ροζ περλέ νύχια, ξανθό λαχανωτό μαλλί και φούξια κραγιόν, αυστηρόγλυκες και ευθυτενείς, όλες τάλε κουάλε μια κοψιά, πίσω από την εξυπηρέτηση και το ταμείο: τουρσί καρπούζι, πατέ ελαφιού, πατσάς σε ζελέ, παχουλές μαρινάτες ρέγγες, αγριομανίταρα του πολωνικού δάσους, φιλέτα κυπρίνου και σοκολατάκια με δαμάσκηνο. Εξωτισμός και ευρωπαϊκή οικειότητα σε μια μπουκιά. Το καλύτερο: Polonia, Ιουλιανού 79, 2108821189 * «Αγαπώ την Αθήνα» στα πολωνικά. Ε.Ψ.

Η πόλη είναι απρόβλεπτη και μεταπτωτική

Αλλάζει διάθεση κάθε δυο τρία οικοδομικά τετράγωνα. Σύνταγμα, Κολωνάκι, Εξάρχεια, Ομόνοια – τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι σε μία μόνο βόλτα. Δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς. Ε.Λ.

Για τα μπαρ που αγαπήσαμε

Ακόμα κι αν έκλεισε το Κ44 και το Bios είναι πλέον αγνώριστο, τουλάχιστον το Rainbow Bar στέκει ακόμα, να σου θυμίζει πως, όταν ήσουν 15 και 20 χρονών, νόμιζες πως θα γινόσουν ροκ σταρ. Α.Π.

Για τη Λεύκα, που κλείνει του χρόνου έναν αιώνα ζωής

Η αγαπημένη ταβέρνα στο νούμερο 121 της Μαυρομιχάλη ταΐζει ακόμη φοιτητές, ντόπιους και περαστικούς στην αυλή πίσω από τη μάντρα. Τα βαρέλια έφυγαν και στη θέση τους μπήκαν πλάτανοι, λεύκες και μουριές, οι ιδιοκτήτες αλλάζουν, όπως και οι πελάτες, αλλά το χαμηλό σπιτάκι έχει ακόμη τα κεραμίδια του. Και το κοντέρ συνεχίζει να γράφει χιλιόμετρα σε μια όμορφη πορεία στον χρόνο. Ε.Λ.

Για την κοντινή άγνωστη λίμνη

Η Μπελέτσι είναι μικρή λίμνη που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων, περίπου στις ανατολικές πλαγιές της Πάρνηθας. Εκεί βρίσκεις πάπιες, κύκνους, ψάρια, κυρίως κυπρίνους και χέλια, και τις περιβόητες νεροχελώνες με τα κόκκινα μάγουλα. Δ.Φ.

Υπάρχει κάτι το ρομαντικό με τα μυγάκια της Αθήνας

Το καλύτερο σημείο για να καταπιείς μυγάκι κάνοντας ποδήλατο είναι η Kηφισίας, στο κομμάτι μεταξύ Φάρου Ψυχικού και στροφής Aγίας Bαρβάρας. Για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο, στο κομμάτι αυτό κυκλοφορεί πολύ μυγάκι. Tην άνοιξη, που ανθίζουν οι λεύκες της διαχωριστικής νησίδας της λεωφόρου, το πρόβλημα γίνεται πιο οξύ, αφού εκτός από το μυγάκι, που βρίσκεται στο φόρτε του, καταπίνεις και το φουντάκι από το άνθος του δέντρου. Γι’ αυτό πρέπει να έχει κανείς το στόμα του κλειστό, ακόμα και στην ορθοπεταλιά. Γ.K.

Για το ταξίδι στη Γεωργία

Κρεμαστοί φούξια φο κήποι στο πεζοδρόμιο, στο εσωτερικό μια κοριτσοπαρέα τα σπάει χορεύοντας στο τσακίρ κέφι, κι ας είναι μόνο 7 το απόγευμα, δίπλα ο χτιστός φούρνος ψήνει αχνιστές πίτες λαβάς, η κοινότητα αλληλοκερνιέται σναπς, βότκες σε νεροπότηρο και γλυκό «και του πουλιού το γάλα», όπως αναφέρεται στο μενού, όσο στην πλατεία μούλτι έθνικ πιτσιρίκια ιδρώνουν στο ποδήλατο. Tone Georgia σημαίνει Γεωργία και είναι το πιο λουκούλειο αθηναϊκό ταξίδι στη νοστιμιά της (Δεμερτζή 22, πλατεία Θυμαράκια, 211 4139925, 6997742066). Ε.Ψ.

Γιατί έχουμε πάρκα που δεν είναι τέλεια, αλλά είναι δικά μας

Στο Πεδίον του Άρεως, που άλλοτε φοβάσαι, άλλοτε κάθεσαι με καφέ και λες «εντάξει, κάτι γίνεται εδώ». Κι αυτό το «κάτι» είναι αρκετό. Χ.Μ.

Για τα πιο ωραία κοκ και σου που έχεις φάει στη ζωή σου

Στην Άνω Ηλιούπολη, σε ένα άγνωστο στενό που μόνο με χάρτη θα βρεις, υπάρχει ένα παραδοσιακό, πανέμορφο, οικογενειακό εργαστήριο-ζαχαροπλαστείο που άνοιξε η κυρία Αναστασία πριν από 23 χρόνια. Εκείνη έμαθε από τον πατέρα της και τώρα το Ζαχαροπλαστείο Αναστασία το τρέχει η κόρη της, η Λίνα, και μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά της και το απίστευτα φιλικό προσωπικό της θα σου προσφέρουν μερικές από τις πιο γεμάτες, γλυκές –και συχνά πολίτικες– γεύσεις. Νεύτωνος 23, Άνω Ηλιούπολη. E.X.

Γιατί ακόμα τρέχουμε κάτω στα Λεμονάδικα

Από τότε που ο πύργος εγκαινίασε μια μοντέρνα πειραιώτικη εποχή, η παλιά αγορά δεν θυμίζει σε τίποτα τον παλιό εαυτό της. Οι μάγκες της λαχαναγοράς και των Λεμονάδικων, οι καϊκτσήδες που έφερναν ως εδώ τα καλούδια των νησιών, το βουερό αλισβερίσι, οι βαριές μυρωδιές της εμπορικής καθημερινότητας έχουν πλέον θαφτεί κάτω από ένα σύγχρονο, τσιμεντένιο τοπίο. Όμως, στους γύρω δρόμους, ατόφια ακόμα παραμένει η παλιά Ελλάδα, στα μαγαζιά με τα ρολά, τους νεωτερισμούς, τα παντοφλικά, τις ρόμπες, τις κάλτσες και τις φανέλες, τα σουτζούκια και τους παστουρμάδες. Ανάμεσά τους θα ανακαλύψεις θησαυρούς με είδη για την κουζίνα και το σπίτι, αλουμινένιες τσότρες για κρασί, τσέρκια, εμαγιέ γάστρες, πιάτα και ποτήρια σε τιμές που θα σε επιστρέψουν στο παρελθόν. Ε.Ψ.

Γιατί οδηγείς με μνήμη, όχι με GPS

Ξέρεις πού είναι οι λακκούβες, πριν τις δεις. Τις αποφεύγεις, τις θυμάσαι, τις ξαναβρίσκεις. Σαν να είναι μέρος της διαδρομής πια – κι αυτό, κάπως, είναι skill. Χ.Μ.

Γιατί πας για τσιγάρα, πατατάκια και σοκολάτα με παντόφλες και πιτζάμες

Λες «θα πεταχτώ για δύο λεπτά» και βγαίνεις σαν να είσαι σπίτι σου. Στο περίπτερο, όμως, θα δεις κι άλλους σαν εσένα: έναν με φόρμα, έναν με σαγιονάρα, κάποιον που επίσης είπε «δεν βαριέσαι». Μια μικρή παρέα της γειτονιάς, ντυμένη για… σπίτι. Και κανείς δεν παραξενεύεται. Χ.Μ.

Οι κάμποι στα Μεσόγεια

Ελιές, πορτοκαλιές, αμπέλια κι αμυγδαλιές. Να βουίζει ο τόπος και να τρέχεις με τις πλεξούδες ξέπλεκες. Κ.Γ.

Το Δαχτυλίδι της Κηφισίας, έξω από τον ΟΤΕ

Τα drones λατρεύουν να το φωτογραφίζουν.

Για τα πικ νικ στο Σελεπίτσαρι

Ή, αλλιώς, Πάρκο Ανδρέα Παπανδρέου, στο παλιό νταμάρι στο Κερατσίνι. Θερινό σινεμά, παιδική χαρά για τα πιτσιρίκια και μια λίμνη με ψάρια, βατραχάκια, χελώνες και νούφαρα – τον Μάιο είναι όλα ανθισμένα. Ε.Λ.