1000 λόγοι που αγαπάμε την Αθήνα - 6ο Μέρος

Μερικοί ακόμα λόγοι να αγαπάς την Αθήνα

Το πιο μικρό παγκάκι της Αθήνας

Πλουτάρχου και Σπευσίππου. Τα πρωινά μπορεί να το βρεις πιασμένο από κάποιον που διαβάζει ένα βιβλίο. Τις νύχτες γίνεται καβάτζα για δύο, που χωράνε τσίμα τσίμα και αλλάζουν φιλιά. Δ.Α.

Για τους εύζωνες στον Άγνωστο Στρατιώτη

Παρατηρούν τα πάντα. Ακίνητοι. Χαμογελούν κρυφά. Τσεκάρουν. Ιδρώνουν. Στάζουν. Δακρύζουν. Βαράνε το τσαρούχι και βροντάει ο τόπος. Τους φωτογραφίζουν. Τουρίστες στέκονται δίπλα τους. Τίποτα δεν κουνάει τον εύζωνα, μόνο η αλλαγή φρουράς. Γ.Ν.

Shopping & coffee with a view

Το καλύτερο καφέ με θέα τις ταράτσες του κέντρου της Aθήνας είναι το café-restaurant του Hondos Center της Oμόνοιας. Θέα-ακτινογραφία – αυτό θα θες να το φωτογραφίσεις! M.K.

Η σκάλα της Παλαιάς Βιβλιοθήκης στην Πανεπιστημίου

Είναι η καλύτερη σκάλα για να τη θαυμάζεις με έναν υπνωτιστικό σχεδόν τρόπο. Αν κάνεις έντονο focus, μπορεί να δεις το ολόγραμμα της Όντρεϊ Χέπμπορν να ποζάρει σαν Παριζιάνα Funny Face στον φακό του Φρεντ Αστέρ. Θέλεις να την ανεβοκατεβαίνεις συνέχεια. Γ.N.

Η Σοφία Λόρεν στη Σπηλιά του Παρασκευά

Σήμερα είναι λίγο τρομακτική, κλεισμένη με κάγκελα και με ταμπέλα «Απαγορεύεται η είσοδος». Τη δεκαετία του 1960, όμως, και όχι μόνο, ήταν διάσημο κοσμικό κέντρο. Ανάμεσα στους άλλους τραγούδησαν ο Πολυμέρης, ο Μαρούδας, η Μάγια Μελάγια, ο Μανώλης Χιώτης και η Μαίρη Λίντα. Το 1957 βρέθηκε εδώ και η Σοφία Λόρεν για ένα γύρισμα της ταινίας «Το παιδί και το δελφίνι» και τραγούδησε στα ελληνικά το «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη». Τη Σπηλιά του Παρασκευά θα τη βρείτε στην Καστέλλα, στην οδό Παπαναστασίου 11, κατεβαίνοντας τα σκαλάκια που οδηγούν στην παραλία. Τ.Σ.

Το «χαλί» από άνθη τζακαραντασ στο προαύλιο του ιδρυματοσ Ερευνών

Παγκράτι, μοβ, απαλό στρώμα που σχηματίζεται από πεσμένα άνθη τζακαράντας. Όταν το βλέπεις, ξέρεις ότι ήρθε η άνοιξη. Δ.Α. 

Nυχτερινός περίπατος με contemplation στην οδό Aδριανού στην Πλάκα

Tην ώρα που έχουν κλείσει τα μαγαζιά κι ακούς την Πλάκα να χασμουριέται σαν αθώα παιδίσκη-μπουμπούκα που σκέφτεται να κοιμηθεί χωρίς να πλύνει τα δόντια της. Γ.K.

Γιατί μπορείς να βγεις για βρούβες

Παίρνεις το μαχαιράκι σου, μια σακούλα και ανηφορίζεις στα ριζά του Λυκαβηττού. Γύρω σου οργιάζουν καυκαλήθρες, μολόχες, ραδίκια, άγρια πικάντικη ρόκα, βρούβες και ζωχάρια. Έχει και χαμομήλια. Η πρωτεύουσα σου στρώνει το τραπέζι πλάι στις πολυκατοικίες και το τσιμέντο. Σήμερα δεν χρειάζεται να πας στον μανάβη. Αν η τροφοσυλλογή σε ανεβάσει στην κορφή του Αγίου Γεωργίου, κάτσε να καθαρίσεις την πραμάτεια σου με θέα-απέραντη βουτιά στο λεκανοπέδιο. Πόσο κοντά είναι η θάλασσα στην πόλη! Κατεβαίνοντας, κόψε και μαργαρίτες, ανεμώνες και παπαρούνες για το βάζο. Ε.Ψ.

Στο Σύνταγμα υπάρχει μια Burger Disco

Και, ναι, είναι αυτό που νομίζεις. Εδώ τρως burger και χορεύεις disco. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Και καλύτερα (για όλους) όχι ταυτόχρονα (Νίκης 11). Κ.Βν.

Ο Βέγγος σε ρόλο κασκαντέρ στο Παγκράτι

Στην ταινία «Ο παπατρέχας», όπου έκανε τον θυρωρό και είχε να παντρέψει έξι αδερφές και μια θεία. Στην ταινία αυτή πέρασε με το κεφάλι από την τζαμαρία της εξώπορτας και κρεμάστηκε με το σκοινί της μπουγάδας από την ταράτσα στο κενό. Μέχρι και πριν από λίγα χρόνια η πολυκατοικία αυτή είχε ακόμα θυρωρό. Θα τη δείτε στο Παγκράτι, Υμηττού 153 και Αρύββου. Τ.Σ.

Το κάπνισμα στα θερινά σινεμά

Μα, γίνεται να δεις ιταλικό νεορεαλισμό χωρίς τσιγάρο; (Ποτέ vaping).

Γιατί έχει ζωή ακόμα και το Ψυχικό

Η Νέα Αγορά του Παλαιού Ψυχικού, τρία μαγαζιά όλα κι όλα, ο Μανώλης ο Ψαρράς με τη σημαία της ΑΕΚ, το φαρμακείο που ξέρει τα πάντα για τους πάντες, το παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο Καμέλια από το 1972 και η Μπουτίκ Σουβλάκι, πάνω από 2 (δύο!) παιδικά πάρκα με πολύ πεύκο, και γωνία με κυριλέ εστιατόριο που συνορεύει με ιταλικό. Σε τριάντα τετραγωνικά, τα οποία όμως συνδέουν αναίμακτα Γαλάτσι, Άνω Πατήσια, Παλαιό Ψυχικό και Δήμο Αθηναίων. Μ.Ζ.

Για το σπορ του Eθνικού Kήπου

Kάθεσαι στα δημόσια καρεκλάκια δίπλα στη λίμνη. Tαΐζεις κουλούρια τις πάπιες του Κήπου και, μέσα στη μακάρια ηρεμία σου, ταράζεις τα νερά με ένα κουίζ: ποια πάπια φοράει διακριτικό στο πόδι της; (Kάποιες, αν σ’ ενδιαφέρει να μάθεις, φοράνε χρωματιστή μπιλίτσα-βραχιολάκι, γιατί κάποτε ήταν κατοικίδια.) Bρήκες το μυστικό της πάπιας, ξαναπέφτεις σε νιρβάνα. Γ.A.

Γιατί πίνουμε craft μπίρες στα taprooms στο Κουκάκι

Στο Strange Brew, στη Φαλήρου, ο κόσμος στριμώχνεται κάθε βράδυ όρθιος για να πιει τη διάσημη Jasmine και τη Mandy Black. Ενώ πιο πάνω, στη Βεΐκου, στο Blame The Sun με τον καλιφορνέζικο αέρα πίνεις μια Beach Bum και σφηνάκι με ρούμι. Και μαθαίνεις να σου αρέσει η μπίρα. Ε.Λ.

Το πάρκο Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα

Παλιά σφαγεία, παλιά εργοστάσια γυαλιού και λιπασμάτων, κι εσύ βλέπεις τη συναυλία έχοντας μπροστά σου τα σιλό και πίσω σου τη θάλασσα. Ή βολτάρεις στον πεζόδρομο που θυμίζει ντεκ καραβιού και μετά παίρνεις έναν καφέ από το κυλικείο, πιάνεις θέση σ’ έναν πάγκο κάτω από τους ευκάλυπτους και χαζεύεις τα τεράστια κρουαζιερόπλοια και τα πλοία της Cosco να μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι. Ε.Λ.

Ο άλλος κόσμος του Νέου Κόσμου

Τον πολυακουσμένο τελευταία Νέο Κόσμο μπορεί να τον ξέρεις μόνο στο ιλουστρασιόν κομμάτι του, με τα δημιουργικά εστιατόρια, τα μπαράκια και τα wine bars. Πίσω από τη μαρκίζα και ανηφορίζοντας προς Βουλιαγμένης, ο –κατοικημένος– κόσμος σταματά στο Πάρκο Λαμπράκη. Με τα πανύψηλα δέντρα, την οργιώδη βλάστηση, την παιδική χαρά, το γήπεδο του μπάσκετ, τις παρέες των σκυλούχων και τις εφηβικές συντροφιές. Αν χορτάσεις πράσινο χουζούρι, στον πεζόδρομο έξω απ’ το πάρκο η ζωή συνεχίζεται σε μια πιάτσα γιορτινή, που δεν έχουν ακόμη εντοπίσει ο αλλοτοπίτες. Μεζέδες, σουβλακερί, μπαράκια και ρεστοράν για ό,τι τραβάει η όρεξή σου. Το μεγαλείο της συνοικιακής χαράς! Ε.Ψ.

Γιατί με το πατίνι πας παντού

Όταν έχουν απεργία τα ταξί ή τα λεωφορεία, μπορείς να νοικιάσεις ένα πατίνι και να πας μπαμ μπαμ στη δουλειά σου. Κι αν κάνεις μια παράκαμψη και περάσεις από την Πλάκα –άδεια και ήρεμη την ώρα που ξυπνάει– δεν μπορεί παρά να σκεφτείς: Μα σε τι ωραία πόλη ζω! Ε.Λ.

Οι πρασιές της Νέας Σμύρνης

Αφήνουν παντού να μπει το φως, σαν να είσαι μονίμως σε φωτογραφία από την παιδική σου ηλικία. Κ.Γ.

Το ανέβασμα ποδαράτο στον Λυκαβηττό

Εξαγνισμός ψυχής.

Χωρίς ραντεβού στο Μπρίκι στην Πλατεία Μαβίλη

Μπαρ που στηρίζει ακόμα τον ταλαιπωρημένο αυτό χαρακτηρισμό. Ο κόσμος, ο ιδανικός φωτισμός, τα ποτά μετά το γραφείο, η Στέλλα μας πίσω από την μπάρα. Εκείνο το «Where everybody knows your name, and they’re always glad you came» που έλεγαν στη σειρά «Cheers» στα 80s. Σε πόσα μέρη πάμε ακόμα, χωρίς να έχουμε δώσει ραντεβού;  Μ.Κ.

Για τα χρώματα και τα αρώματα στον Βρεττό

Από το 1909 παραμένει εμβληματικό στέκι, με πάνω από 40 γεύσεις λικέρ, όπως βύσσινο, καφέ και αμαρέττο. Μια γουλιά μέσα στον φαντασμαγορικό του χώρο και γλιστράς στο χθες. (Κυδαθηναίων 41, Πλάκα). Γ.Ν.

Για το παρκάκι της μιας νύχτας

Η Πλατεία Αμπελοκήπων: Δεν την ξέρει κανείς ως πλατεία, μόνον ως στάση λεωφορείων, αλλά έχει πέντε παγκάκια που ξαφνικά σε αποσύρουν από την τράτζικ κίνηση της συμβολής Κηφισίας-Αλεξάνδρας-Βασιλίσσης Σοφίας και καταφέρνουν να σε φέρουν στα ίσια σου. Έστω για πέντε δέκα λεπτά διάλειμμα. Είναι γνωστή και ως Παρκάκι της Μίας Νυκτός. Μ.Ζ.

Το «εξοχικό» του Τσίλλερ στην Καστέλλα

Δεν το έφτιαξε για να παραθερίζει, για την ακρίβεια, ο σπουδαίος αρχιτέκτονας κατασκεύασε εφτά εξοχικές κατοικίες στα σύνορα του σημερινού Πασαλιμανιού με την Καστέλλα, με σκοπό να πουληθούν. Η μία διασώζεται και σήμερα, ένα φοβερό κτίριο, κυκλικό, με έναν μεγάλο τρούλο στην κορυφή. Θα το δείτε στην Ακτή Μουτσοπούλου 1. Τ.Σ.

Τα στραβά μας σιντριβάνια

 Όπως το καλύτερο σιντριβάνι που ξεχειλίζει, που βρίσκεται στη γωνία Aλεξάνδρας και Πατησίων. Eίναι κάπως στραβό και το νερό που φεύγει στο πεζοδρόμιο δεν στεγνώνει ποτέ. Tον χειμώνα, όταν «μπάζει» από το Πεδίον του Άρεως, το νερό στο πεζοδρόμιο παγώνει ελαφρά και οι πεζοί χάνουν την πρόσφυση στο πεζοδρόμιο. Aντεκδικούνται χρησιμοποιώντας το σιντριβάνι ως κάλαθο αχρήστων. Γ.K.

Η πιο μυρωδάτη γωνιά της πόλης στην Ηλιούπολη

Αν είσαι fan των αρωμάτων, την «πάτησες». Το Blooming Corner, πάνω από την Πλατεία Ανεξαρτησίας στην Ηλιούπολη, θα γίνει εύκολα το νέο σου στέκι, με την ποικιλία του να ικανοποιεί κάθε γούστο και πορτοφόλι. Από διάσημα brands μέχρι εξαιρετικούς niche οίκους, το ταξίδι της όσφρησης ξεκινάει από τις πιο κιτρώδεις και λουλουδάτες μυρωδιές, για να φτάσει σε επιβλητικά ξυλώδη αρώματα. Μ.Κ.

Τα καλύτερα σοκολατάκια για δώρο

Ένα κουτί με όλες τις κλασικές γεύσεις του θρυλικού ζαχαροπλαστείου Aριστοκρατικόν (πλ. Συντάγματος, Kαραγιώργη Σερβίας) είναι αυτό που θα προσφέρεις και θα κάνεις εντύπωση, αρνητική αν το έχεις ανοίξει κι έχεις τσιμπήσει δυο-τρία. M.K.

H στενότατη και σύντομη οδός Ξούθου στην Oμόνοια

Όπου βρίσκεται το τελευταίο –ίσως– δημόσιο λουτρό, καθώς και η έδρα του Oμάρ του Aιγύπτιου, του φτηνότερου παλαιοβιβλιοπώλη στην Aθήνα. Εκεί υπήρχε και το ιστορικό γκέι κλαμπ Graffiti. Δ.Φ.

Το καφενείο για να νιώσεις Mπόμπι Φίσερ

Πανελλήνιον (Mαυρομιχάλη 16). Mια ανάσα από τη Σόλωνος. Ήταν, είναι και θα παραμείνει. Bρίσκεται σ’ αυτή τη θέση από το 1993.Kλασικό παραδοσιακό καφενείο. Ξύλινες καρέκλες, μαρμάρινα τραπέζια. Hσυχία. Προσήλωση μπρος σε 64 ασπρόμαυρα τετράγωνα. Kάνε κλικ στο χρονόμετρο, ξεκίνα με «γ4» και φαντάσου ότι είσαι ο Mπόμπι Φίσερ κι αντιμετωπίζεις τον Σπάσκι στους τελικούς του ’72. Θ.M.

Τα καταστήματα μαζικής εστίασης της οδού Eυριπίδου

Aπό κατσαρόλες μέχρι «κολυμπήθρες».H αλήθεια είναι πως ασχολούνται κυρίως με τη χονδρική και κοιτούν κάπως αφ’ υψηλού τους πελάτες που πάνε για μια κατσαρόλα (ή για μια κολυμπήθρα), αλλά είναι «ακαταμάχητοι» προμηθευτές, καθώς διαθέτουν πολύ δυσεύρετα είδη, όπως λεμονοστίφτη για να στίβεις μόνο μοσχολέμονα (βλ. limes), που είναι πολύ χρήσιμος όταν θέλεις να φτιάξεις mohito. Kαλύτερες διευθύνσεις: Kιουρτζόγλου (στο νούμερο 47 του δρόμου – ικανοποιεί τους gourmet) και Aθ. Kάτος (στο νούμερο 38 του δρόμου – για πολύ μεγάλες κατσαρόλες). Γ.K.

Ο μεταλλικός ερυθρόλευκος Υδατόπυργος στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης

Στην είσοδο της πρώην Αμερικάνικης Βάσης Ελληνικού, ένα καρό (πορτοκαλί –πρώην κόκκινο και άσπρο) απομεινάρι από τη δεκαετία του ’50, που θα μπορούσε να είναι steampunk κατασκευή, με ίχνη pop art, που ποτέ δεν ευδοκίμησε. Γ.Ν.

Ο ήχος του αρχαίου νερού κάτω από τα πόδια σου

Η Αθήνα από τα αρχαία χρόνια μέχρι και πριν έναν αιώνα είχε τα δικά της ποτάμια, πολλούς παραποτάμους και ρυάκια με τρεχούμενα νερά. Κάνε, στης νύχτας τη σιγαλιά, μια βόλτα στο πλακόστρωτο του Πικιώνη στον Λουμπαρδιάρη και στήσε αυτί για να ακούσεις τα νερά να τρέχουν γάργαρα, ανακουφιστικά, αιώνια. Ν. Γ.

Γιατί αγαπάμε την τέχνη και σαν εμπειρία αφής

Στο Μουσείο Αφής του Φάρου Τυφλών στην Καλλιθέα η επαφή με την τέχνη γίνεται κυριολεκτική: αγγίζεις πιστά αντίγραφα αρχαίων έργων και γνωρίζεις τον πολιτισμό μέσα από την αφή. Ένα από τα ελάχιστα μουσεία του είδους του στον κόσμο, δημιουργήθηκε για να προσφέρει ισότιμη πρόσβαση στα άτομα με προβλήματα όρασης, αλλά και έναν διαφορετικό τρόπο εμπειρίας για όλους. Εδώ, η τέχνη δεν είναι μόνο για να τη βλέπεις, είναι για να τη νιώθεις. Ε.Ν.

Ο ήχος του αρχαίου νερού κάτω από τα πόδια σου

Η Αθήνα από τα αρχαία χρόνια μέχρι και πριν έναν αιώνα είχε τα δικά της ποτάμια, πολλούς παραποτάμους και ρυάκια με τρεχούμενα νερά. Κάνε, στης νύχτας τη σιγαλιά, μια βόλτα στο πλακόστρωτο του Πικιώνη στον Λουμπαρδιάρη και στήσε αυτί για να ακούσεις τα νερά να τρέχουν γάργαρα, ανακουφιστικά, αιώνια. Ν. Γ.

Tα ερείπια του παλιού φρουρίου της Φυλής

Στην Πάρνηθα. Ήταν απρόσιτο λόγω του χιονιού κι από κει ο δημοκρατικός Θρασύβουλος και οι φίλοι του χτυπήσανε τους τριάκοντα τυράννους στα τέλη του 5ου αι. π.X. Δ.Φ.

Γιατί η οδός Πρατίνου στο Παγκράτι αποκτά νέους ρυθμούς

Περπατώντας στην οδό Πρατίνου, βλέπεις τον δρόμο να αλλάζει πρόσωπο: εργαστήρια καλλιτεχνών, μικρά μαγαζιά με ρούχα και τσάντες, γλυκά στις βιτρίνες. Σιγά σιγά παίρνει ζωή και χρώμα. Ένας δρόμος μιας αστικής γειτονιάς που αρχίζει να βρίσκει τη δική του δυναμική. Ε.Ν.

Για τις ψαροταβέρνες «στα σύνορα του πολιτισμού»

Γιατί όσο κι αν κανείς δεν μπορεί ν’ απαντήσει με ασφάλεια στο αν η Βάρκιζα αποτελεί όντως τμήμα του αστικού ιστού της πρωτεύουσας, εσύ μπορείς πάντα να υποστηρίζεις ότι στα ανατολικότερά της σύνορα, η Αθήνα έχει μια υπέροχη μικρή μαρίνα, γεμάτη ψαροκάικα, δυο τρεις επικές ψαροταβέρνες στα σύνορα του πολιτισμού –δηλαδή στην αρχή της Αθηνών-Σουνίου– και, φυσικά, το Cine Ria, τον καλύτερο θερινό κινηματογράφο της πόλης. Α.Π.

Για τις τίμιες, μικρές μπιραρίες

Το 2016 άνοιξε το μικράκι Brewklyn στη Γλυφάδα, κοντά στη γνωστή Πλατεία Εσπερίδων. Μια τίμια, μικρή μπιραρία που μοιάζει σαν να βγήκε απ’ το κέντρο της Αθήνας, με πληθώρα επιλογών, ξένων και ελληνικών, που κερνά πάντα άφθονα ξηρά καρπά και ποπ κορν, αλλά σερβίρει και δική του φοβερή πίτσα. Εάν σας αρέσουν οι IPA, πάρτε την «Ψυχή του Πάρτι» (Γιαννιτσοπούλου 3). E.X.

Γιατί η Αθήνα έχει τη δική της μοβ-φούξια θάλασσα…

…που κυματίζει κάθε άνοιξη πάνω σε κλαδιά. Τη λένε κουτσουπιά και είναι το πιο περιφρονημένο και το πιο όμορφο δέντρο της πόλης. Cercis siliquastrum: μα είναι δυνατόν να περιφρονείς ένα θαύμα της αστικής φύσης με τόσο φίνο και αριστοκρατικό όνομα; Χ.Γ.

Για τη Λεωφόρο των Ηρώων

Γιατί η Λεωφόρος των Ηρώων στο Πεδίον του Άρεως –το μνημειακό σύνολο των 21 μορφών της Ελληνικής Επανάστασης– παρά τις αντιδράσεις που είχαν προκληθεί κατά την απόδοσή τους από γνωστούς γλύπτες της εποχής, αποτελεί σήμερα μια ξεχωριστή διαδρομή μέσα στην ιστορία αλλά και μέσα σε ένα πάρκο που αναβαθμίζεται συνεχώς, προσφέροντας ποιοτικές επιλογές σε κατοίκους & επισκέπτες. Ε.Ν.

Για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Εδώ και 31 χρόνια, ξεκινάμε τη σεζόν, μαυρισμένοι ακόμα από τις διακοπές, με το πρώτο, σχεδόν τελετουργικό ραντεβού του φθινοπώρου: οι Νύχτες Πρεμιέρας είναι το φεστιβάλ που δείχνει ότι το σινεμά θα ζει πάντα στις ουρές για τις αίθουσες, στα φουαγέ με τις συζητήσεις, στα μπαρ με τους ξένους καλεσμένους κι εκείνο το γνώριμο άγχος: θα προλάβω όλες τις προβολές; Γ.Ν.

Η πιο όμορφη πολυκατοικία της Αθήνας

Για την ακρίβεια, πιθανολογείται ότι είναι και η παλαιότερη, χτισμένη περίπου το 1925, και βρίσκεται στη γωνία Πατησίων και Λασκαράτου. Με διαμερίσματα 200 τ.μ. και δωμάτια ψηλοτάβανα (5 μ. είναι από το πάτωμα ως το ταβάνι). Και, ναι, κατοικείται ακόμα. Θα το διαπιστώσετε από τα λουλούδια στα μπαλκόνια – κάποιος τα φροντίζει. Τ.Σ.

Για το ιστορικό Ακροπόλ Παλλάς

Το ιστορικό ξενοδοχείο, που χτίστηκε μεταξύ 1926 και 1928 από τον Σωτήρη Μαγιάση (ο οποίος σχεδίασε και τις σκάλες, τα έπιπλα και τα φωτιστικά) και στέκει ακόμα, τέλειο δείγμα Αρ Νουβό – με έξτρα κύρος, γιατί από τα μπαλκόνια του κινηματογράφησαν οι Ολλανδοί ρεπόρτερ την έφοδο του τανκ στο Πολυτεχνείο το 1973 (Πατησίων και Μάρνη). Μ.Ζ.

Γιατί έχουμε εξομοίωση χωριού

Eίσαι στο Aττικό Άλσος των 350 στρεμμάτων (ανάμεσα Γαλάτσι και Nέα Φιλοθέη). H οικοδομημένη έκταση περιλαμβάνει: υπαίθριο θέατρο, θερινό κινηματογράφο, κυλικείο, δύο αναψυκτήρια και υπαίθρια γήπεδα βόλεϊ, μπάσκετ και τένις. H φυσική πλευρά του βιότοπου αποκαλύπτει δύο λόφους, δασύλλια με κυπαρίσσια, πεύκα, μερικά από τα πιο αξιόλογα ενδημικά φυτά της Aττικής κι ένα σπήλαιο(!) που είναι επισκέψιμο. Nιώθεις ότι βρίσκεσαι σε χωριό. Κι αν αυτό δεν σε μπερδεύει, τότε νιώθεις τέλεια. Το μόνο που λείπει είναι οι αγελάδες. Δ.T.

Το Σύνταγμα μυρίζει Άπω Ανατολή

Η Σκούφου και τα γύρω δρομάκια έχουν γίνει η έδρα της ασιατικής κουζίνας. Με Hanoi Athens, Ekibu Kitchen, Birdman, Sushimu, Dachafan και πολλά ακόμη, διαλέγεις ανάμεσα σε γεύσεις από Κίνα, Βιετνάμ, Χονγκ Κονγκ, Ιαπωνία. Όλη η Άπω Ανατολή σε απόσταση αναπνοής –εδώ ο κόσμος τσουγκρίζει ποτηράκια με σάκε. Ε.Λ.

Για τα παλιά και τα καινούργια πειραιώτικα στέκια με originality

Στον Πειραιά δεν είναι μόνο ο Ιστιοπλοϊκός, το ιστορικό all-day του Μικρολίμανου. Ξεκινώντας τη βόλτα μας από την Κοραή, την κεντρική πλατεία, πάμε στη Στάνη για τα παλιομοδίτικα γλυκά. Τα στενάκια πέριξ του Δημοτικού Θεάτρου και κάθετα στην οδό Σωτήρος, τον πιο εμπορικό δρόμο της πόλης, βρίθουν από καφέ, ουζερί και φαγάδικα. Για σουβλάκι εδώ ασφαλής επιλογή θεωρείται το Street (στην Aκτή Μιαούλη και στη Σωτήρος), ενώ το χιτ είναι η Νικαράγουα (Ανδρούτσου). Μιλώντας για κρέας, τις εντυπώσεις κερδίζει το Τwenty Five στο Μικρολίμανο.

Προς Πασαλιμάνι, ένα μέρος που διατηρεί την αυθεντικότητά του είναι το Belle Amie, στο νεοκλασικό της Α. Μεταξά. Μια πολύ ιδιαίτερη εξωτική αυλή σε περιμένει στο λατινοαμερικάνικο εστιατόριο CHE, στην πλατεία Τερψιθέας. Το βραδινό σχήμα με ζωντανή μουσική (έντεχνο-λαϊκό), που συζητιέται φέτος,θα το βρεις στο μεζεδοπωλείο Μαριγώ (Τρούμπα).

Μπαράκι για τρελές βραδιές με happenings είναι οι Αισθηματίες στην Μπουμπουλίνας. Κοσμοσυρροή προκαλεί και το Méthe, το νέο wine bar-spitzeria (Ακτή Μιαούλη), ενώ τοπικό σήμα κατατεθέν είναι και το Sips ’n’ Guts, η νέα old-school pub στην περιοχή των κτιρίων των ναυτιλιακών εταιρειών. Στην οδό Νοταρά, ντόπιοι και ξένοι πάνε για το ιστορικό ταϊλανδέζικο Ρουάν Τάι, ενώ προς Χατζηκυριακού εξίσου δημοφιλές παραμένει και το Υπερωκεάνιο (ελπίζουμε να σερβίρει ακόμη εκείνες τις λαδένιες). Μ.Δ.

Μηνύματα αγάπης στα πεζοδρόμια

«Βuongiorno, principessa»: η βαθιά ρομαντική και γλυκιά ατάκα, που παραπέμπει στο «Η ζωή είναι ωραία» του Ρομπέρτο Μπενίνι, μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα όταν τη δεις γραμμένη στο πεζοδρόμιο, στην αρχή της οδού Αδριανείου στο Νέο Ψυχικό, πίσω από τη Shell στην Κηφισίας. Ένα μήνυμα αγάπης με άγνωστη παραλήπτρια, αλλά καλοδεχούμενο από όλους. Ν.Μ.Κ.

Γιατί η Αθήνα είναι τέκνο

Ζούμε επικές και ηρωικές bpm νύχτες, με τον αφρό των παραγωγών και των εκήβολων δισκοπαικταράδων του παγκόσμιου τέκνο ήχου (Ben Klock, KAS: ST, Charlotte De Vitte, Amelie Lens, Richie Hawtin, Sama’ Abdulhadi, Solomun, Black Coffee, Indira Panganotto, Ellen Allien – ενδεικτικές οι  αναφορές), να μας προτιμούν, ανταπτάροντάς μας με τη διαπλανητική φάση  του πάρτι. Εύφημος μνεία στους γενναίους προμότερ και ομάδες VeLocity,  Seds και Blend (Νίκος Παλόγος, Γιώργος Μπόικος και Lorenzo Παπαχρυσάνθου), που κρατούν το τέκνο αληθινό, σπαρταριστό και αμάσητα  γκρουβάτο. Σ.Τσ.

Γιατί ο τελευταίος ρομαντικός κυκλοφορεί ανάμεσά μας

Πάντα κάπου στην πόλη θα τραγουδάει ο Γιώργης Χριστοδούλου με το γιουκαλίλι του, τις παλιές, κανταδόρικες ονειροπολήσεις του, τα γαλλικά σανσόν και τα άπαντα της «πνευματικής του μαμάς», της Αρλέτας. Γ.Ν.

Γιατί θα μπορούσε να είναι νησί

Ανέβα κάπου ψηλά, π.χ. στον Λυκαβηττό. Κοίτα κάτω. Όλο αυτό το γκρι δεν θα μπορούσε να είναι κυκλαδίτικο λευκό; Αν δεχτείς αυτή την υπέρβαση, τότε αυτόματα θα νιώσεις λίγο αέρα να φυσάει, θ’ ακούσεις κάποιον να παίζει κιθάρα εκεί δίπλα, κάποιοι θα φιλιούνται, κάποιοι θα φτάνουν στο «νησί» για πρώτη φορά… Χ.Μ.

Γιατί γυμναζόμαστε στο Νιάρχος

Έχει τοίχο αναρρίχησης, έχει κανάλι για καγιάκ, έχει μαθήματα τάι τσι, γιόγκα και πιλάτες, έχει στίβο με υπαίθρια όργανα δίπλα στα πλατάνια, έχει και δυόμισι χιλιόμετρα ποδηλατόδρομο. Κι εσύ δεν έχεις καμία δικαιολογία να αναβάλεις τη γυμναστική από Δευτέρα. Ε.Λ.

Η πολυκατοικία που δεν βάζει μυαλό

Είναι η αγαπημένη μου πολυκατοικία σε όλη την Αθήνα. «Γιατί», θα μου πεις, «τι έχει; Μια κοινή πολυκατοικία είναι». Γιατί κρύβει μια ιστορία. Γιατί μια μέρα ανεβήκαμε στον τρίτο, σπρώξαμε μια γυάλινη πόρτα και βρεθήκαμε σ’ ένα μονόχωρο φωτεινό διαμέρισμα που είχε εγκαταλειφθεί από τους προηγούμενους ενοίκους του. Το βάψαμε, το πλύναμε, του βάλαμε (λίγα) χωρίσματα. Μετά ήρθε ένα ενυδρείο με δύο μικρούτσικα χρυσόψαρα και κάτι γλάστρες. Έπειτα ήρθαν καλλιτέχνες κι έβαψαν τους τοίχους, βιβλία και γέμισαν τα ράφια, κόκκινα σταντ με εφημερίδες. Μετά ήρθαν οι φίλοι. Έγραφαν, ζωγράφιζαν, φώναζαν, έκλαιγαν και γέλαγαν, καβγάδιζαν και συμφιλιωνόταν και ένιωθαν. Ένιωθαν ότι κάτι γίνεται, κάτι που αλλάζει την Αθήνα, αλλάζει και τους Αθηναίους, και τα υπόλοιπα μίντια και τη ζωή στην πόλη.

Κάποτε έφτασαν κι εχθροί, κάτι λίγοι, που πίστεψαν ότι δεν πρέπει ν’ ακούγεται άλλη γνώμη, και τη βρόμισαν. Αλλά την ξαναβάψαμε και συνεχίσαμε. Από το παράθυρο βλέπουμε απέναντι μια σκεπή με κεραμίδια και περιστέρια. Αυτή την πολυκατοικία την αγαπάνε κι άλλοι πολλοί, πάρα πολλοί Αθηναίοι, κι ας μην το συνειδητοποιούν. Είναι οι αναγνώστες μας, που έρχονται να πάρουν το τελευταίο τεύχος και να φέρουν κουλουράκι Θεσσαλονίκης, γλυκά στις γιορτές και τον καλό τους λόγο. Αυτή είναι η ιστορία της πολυκατοικίας στη Χαρ. Τρικούπη 22 και 1.000 τεύχη πίσω. Α.Μπ.

Όταν πίνεις μια μπίρα μέχρι να φτιαχτεί η Harley Davidson

Ένα ροκ μπαρ στο οποίο θα φτιάξεις και τη μηχανή σου, άμα έχεις μηχανή κι άμα χάλασε. Μπορείς εκεί να πιεις ωραίες, σπάνιες ή κλασικές μπίρες, είτε έχεις μηχανή είτε όχι, ακούγοντας σούπερ μουσικές και τρώγοντας ωραία συνοδευτικά της μπίρας. Ride Dive Bar, στην αντιπροσωπεία της Harley Davidson (Πειραιώς 187). Μ.Ζ.

Για τα πολύχρωμα πατίνια που φωτίζουν το κέντρο

Γέλια, μουσική από φορητό ηχείο και ρόδες που σκίζουν την άσφαλτο. Η Μαρία και η Αγγελική είναι τα πρόσωπα πίσω από τις βόλτες των 8wheels9lives – της ομάδας που έκανε τους Αθηναίους να φορέσουν κράνη, επιγονατίδες και outfits που θυμίζουν 70s. Διασχίζουν την πόλη από την Πανεπιστημίου μέχρι τα πιο μικρά στενά, μετατρέποντας το κέντρο σε πίστα. Οργανώνουν μαθήματα στο ΟΑΚΑ, μαζεύουν αρχάριους και προχωρημένους, οπότε κανείς δεν νιώθει μόνος στην πόλη, κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που την αγαπάμε. Ε.Β.

Για τη Φώφη και το Sodade

Τα straight κορίτσια αγαπούν το «παντός καιρού» Sodade. Eκεί μπορούν να χορεύουν ανενόχλητα γύρω από τον θρόνο της κουίν Φώφης Τσεσμελή, να κάνουν φίλους, ακόμα και να ανέβουν στην μπάρα με τα εσώρουχα, δεν θα τα ενοχλήσει κανείς. (Tριπτολέμου 10, Γκάζι). Γ.A.

American Bar το κάναμε εδώ;

Με την καλή έννοια. Την καλύτερη. Το Πλέει-Play στην Αγία Παρασκευή είναι ίσως ό,τι πιο κοντινό θα ζήσεις στην αμερικανική φοιτητική εμπειρία. Τα παιδιά από τα παρακείμενα κολέγια μοιάζουν να ζουν τους πρώτους έρωτές τους εδώ, ενώ εσύ δίπλα τους απολαμβάνεις γευστικά κοκτέιλ στον ιδανικό χώρο. Μ.Κ.

Για τους απρόβλεπτους χώρους εκθέσεων

Το υπόγειο, ή γκαράζ, ή επισήμως «ειδικά διαμορφωμένος χώρος» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στο οποίο φιλοξενούνται οι πιο ενδιαφέρουσες, συχνά ιδιόρρυθμες αλλά πάντα μοναδικές, παραστάσεις (Πειραιώς 206, Ταύρος). Μ.Ζ.

Για το κοπή-το-πίτα

Bασιλόπιτες κόβονται μέχρι τα μέσα Mαρτίου σε συλλόγους δημοσίων υπαλλήλων, ετεροδημοτών, αλλοδαπών, κυνηγετικών ομάδων, χειμερινών κολυμβητών, σκακιστών, προσκόπων, μικροπωλητών, σωμάτων ασφαλείας και σε όλα ανεξαιρέτως τα θέατρα της πόλης. Γ.N.

Στο «νοσοκομείο» των άγριων ζώων στην Καλλιθέα

Είναι το ιατρείο της ΑΝΙΜΑ, του Συλλόγου Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής, που περιθάλπει από πουλιά μέχρι ελάφια και σκαντζόχοιρους. Αν βρείτε κάποιο ζωάκι, μπορείτε να το πάτε εκεί, είναι δωρεάν, αλλά μια μικρή ενίσχυση –2, 3, 5 ευρώ– πάντα βοηθάει (Μενελάου 134, Καλλιθέα, 2109510075). Τ.Σ.

Κατηφορίζοντας προς τη θάλασσα

Όλοι οι δρόμοι καταλήγουν σε μια μπουκαπόρτα. Σαν η Αθήνα να ήταν ποτάμι που χύνεται στο λιμάνι, στο πλοίο που βγάζει στα νησιά, στην αύρα του Αιγαίου. Ε.Ψ.

Για τη Στάση Σόνια, που τη λέμε ακόμα έτσι

Η στάση Σόνια, λεωφορείων και τρόλεϊ, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, βαφτισμένη από μια καφετέρια που δεν υπάρχει πια εδώ και πολλά χρόνια, αλλά που όλο και κάποιος από εμάς θυμάται πόσο καλτ ήτανε και πόσο πολύ χτυπούσε τον ζεστό νεσκαφέ, μέχρι να σκυλοαφρίσει. Μ.Ζ.

Γιατί υπάρχει παιδική χαρά μέσα σε γηροκομείο

 Στο Γηροκομείο Αθηνών (Κηφισίας 137). Η περιοχή δεν έχει και πολύ πράσινο, ούτε παιδικές χαρές, έτσι οι γείτονες πάνε τα παιδιά τους στο Γηροκομείο, που έχει παιδική χαρά. Τ.Σ.

Για τις μυρωδιές από Ινδία

Το πεζοδρόμιο του ΑΒC, που μοσχοβολά γκάραμ μασάλα και όλη την αλφαβήτα του ινδικού ρεπερτορίου: φλούο κοτοσουβλάκια, νταλ, πράσινο κάρι, μπαχαράτες μπάμιες, μπιριάνι και καυτά νάαν από τον χτιστό φούρνο, με φόντο το Ταζ-Μαχάλ ταπετσαρία, τραπεζομάντιλα με τον Ρούντολφ το ελαφάκι ακόμη και τον καυτό Δεκαπενταύγουστο και καρέκλες που συνδυάζουν το σκοτσέζικο καρό και το χρυσοποίκιλτο κόκκινο του κάρι και του σάρι (Αχαρνών 314, Κάτω Πατήσια, 2102011653). Ε.Ψ.

Γιατί στα Πετράλωνα συμβαίνει τέχνη: Art Happens Here!

Είσαι φανατικός/ή των χειρονακτικών εργασιών και της Do It Yourself νοοτροπίας; Στο εργαστήρι ahh! (art happens here), στην οδό Δρυόπων στα Πετράλωνα, θα βρεις μαθήματα για κάθε γούστο αλλά και για κάθε επίπεδο, αν έχεις ήδη επαφή με το αντικείμενο. Με κύρια ασχολία τον πηλό και την κεραμική αλλά και courses για κέντημα, πλέξιμο, δημιουργία κοσμημάτων και καλλιγραφία. Μ.Κ.

Για τους χειμερινούς κολυμβητές του Μπάτη

Ο Μπάτης, η λαϊκή Καλιφόρνια της παραλιακής. Όλος ο κόσμος του Τέρι Ρίτσαρντσον, τρισδιάστατος. Κάτω από τους φοίνικες της Ποσειδώνος, μια αίγλη από Κάννες, τα μπάνια του, όχι οποιουδήποτε, λαού. Με όριο το υπαίθριο σκάκι στην Ποσειδώνος, καλωσορίσατε στον τομέα των εξωγήινων. All weather κολυμβητές, ακαθορίστου ηλικίας άνω των 65, με ξεροψημένο δέρμα και τάνγκα μαγιό, μαλλί ντεκαπαρισμένο από την αιώνια έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία και άσβεστο πάθος για φλερτ με μεσόκοπες, εξίσου αφυδατωμένες, παλιές δόξες του μπόντι μπίλντινγκ με κόκκινα μπικίνι, κυρίες με επταόροφες κομμώσεις κατευθείαν από τα 60s, ψάθες, μπανιερά και βουγιουκλακικά καπέλα, ατέλειωτες παρτίδες ρακέτας, σταρ της trash T.V., τζόγκινγκ, ψητά καλαμπόκια, κουβεντούλα στα πέτρινα χτιστά 70s τραπεζάκια του εντευκτηρίου, με φόντο την απέραντη αμμουδιά. Όμιλος Χειμερινών Κολυμβητών Μπάτης. Ε.Ψ.

Για το παντός καιρού Αερόστατο στο Παγκράτι

Ιστορικό καφέ για πάνω από δύο δεκαετίες, που κρατά τον συνοικιακό του χαρακτήρα, στην ωραία Πλατεία Προσκόπων. Με λίγο ρετρό αισθητική, ορκισμένους θαμώνες και τέλεια μπάρα, που τους χωράει όλους: φοιτητές, παππούδες, φρικιά, ζευγαράκια και μοναχικούς που έρχονται να για να πιουν τον καφέ τους ή να γράψουν στο λάπτοπ τους. Έχουν περάσει οι πάντες από εδώ, μέχρι και τον Ψαραντώνη έχουμε δει στις καρέκλες του. Και πάντα θα θυμόμαστε την Άλις, αυτή την άσπρη-μπεζ χαριτωμένη ψιψίνα που έπαιζε τον ρόλο της μασκότ. Τόσα χάδια που έχει δεχτεί αυτό το γατί… (Πτολεμαίων 4). Μ.Κ.

Για τα 5 αγαπημένα κόμικς-και-όχι-μόνο βιβλιοπωλεία

Η Αθήνα έχει μια μικρή αλλά πολύ πυκνή βιβλιοπωλειακή σκηνή – εκεί όπου design, zines, κόμικς και εκδόσεις μικρής κλίμακας μπλέκονται.

– Hyper Hypo (Βορέου 10, Μοναστηράκι). Από τα πιο σημαντικά art & design bookstores της Αθήνας. Περιοδικά, φωτογραφία, αρχιτεκτονική, independent εκδόσεις. Έντονα curated – τίποτα εκεί δεν είναι τυχαίο.

– Redy.Shop (Ζωοδόχου Πηγής 117, Εξάρχεια). Μικρός, παιχνιδιάρικος χώρος για illustration, prints, zines. Μοιάζει με παιχνιδότοπο για γραφίστες. Εκεί πας για να δεις τι κάνουν οι νέοι Έλληνες illustrators.

– Solaris (Μπόταση 6, Εξάρχεια). Από τα παλαιότερα comic shops της Αθήνας (από το 1989). Τεράστια γκάμα: comics, manga, sci-fi/fantasy. Old-school ναός για nerd culture.

– Comicon Shop (Σόλωνος 128, Εξάρχεια). Καθαρόαιμο comic bookstore, indie εκδόσεις και ελληνικά κόμικς. Στην πιο κόμικς γειτονιά της Αθήνας.

– Limited Edition Comics (Κειριαδών 94, Κάτω Πετράλωνα). Συλλεκτικά, αυθεντικά έργα, έντονη επαφή με καλλιτέχνες και commissions. Εδώ η 9η Τέχνη ακουμπά την αγορά τέχνης. Γ.Ν. 

Χορεύοντας στο Λύκειο Ελληνίδων

Η άλλη αίσθηση του να μαθαίνεις πεντοζάλι και να διδάσκεσαι τα πρώτα βήματα του συρτού πάνω στα παλιά παρκέ –εκείνα που γυαλίζουν με παρκετίνη και μυρίζουν κερί– στο παραμυθένιο νεοκλασικό του Λυκείου Ελληνίδων της Δημοκρίτου. Σε απευθείας σύνδεση με την Καλλιρόη Παρέν και την ίδρυση (το 1911) του ένδοξου θεσμού, που εξακολουθεί να συγκινεί όσο το πρώτο πάρτι ή η πρώτη νύχτα με Τραβόλτα στην ντισκοτέκ του ’80. Με μπόνους την εθνική περηφάνεια του τσάμικου. Ε.Ψ.

Για το δικό μας ΕΜΣΤ

Στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο παλιό Φιξ, η Αθήνα αποκτά ένα τοπόσημο που κρύβει μια επιθυμία και μια υπόσχεση στην εικόνα του: μοντερνιστικό κέλυφος, αυστηρές γραμμές, κόκκινη είσοδος που σε τραβά μέσα. Ένα μουσείο που επιτέλους υπάρχει (η επιθυμία) – και που ακόμα περιμένουμε να τολμήσει περισσότερο, αντάξιο της σύγχρονης τέχνης (η υπόσχεση). Γ.Ν.

Κυριακή στου κυρίου Προέδρου

Η κυριακάτικη επίσκεψη στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου. Τα μετόπισθεν της εξουσίας στον πρώην βασιλικό λαχανόκηπο που ο Ερνέστος Τσίλλερ μεταμόρφωσε σε ένα παραμύθι με αιωνόβια πλατάνια, φιλύρες, φοίνικες, κυπαρίσσια, 140 διαφορετικά είδη δέντρων, θάμνων, αναρριχητικών φυτών και μπόνους την υπαίθρια Γλυπτοθήκη με έργα του Ζογγολόπουλου, του Βαρώτσου και της Ναταλίας Μελά. Ο ζεν διαλογισμός του Σαββατοκύριακου. Ε.Ψ.

Έχουμε σχολείο που ήταν το μεγαλύτερο των Βαλκανίων

Πρόκειται για το 8ο Γυμνάσιο Αθηνών, στο οποίο το πρώτο κουδούνι χτύπησε για πρώτη φορά το 1931 και λειτουργεί έως και σήμερα στην οδό Νικοπόλεως, στην πλατεία Κολιάτσου. Από τα θρανία του πέρασαν, μεταξύ άλλων, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Δημήτρης Ροντήρης, ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Φιλοποίμην Φίνος, ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Αντώνης Καφετζόπουλος, η Μαρία Φαραντούρη. Τ.Σ.

Αγαπάμε την τέχνη στο μετρό

Κάθε διαδρομή γίνεται εμπειρία: στον σταθμό Συντάγματος μας υποδέχονται σιωπηλά αρχαιολογικά στρώματα και ταφές, στον σταθμό της Ακρόπολης αντίγραφα της ζωφόρου, ενώ σύγχρονα έργα όπως οι εγκαταστάσεις του Γιώργου Ζογγολόπουλου και του Γιάννη Γαΐτη συνδέουν την πόλη του χθες με τη σημερινή της ταυτότητα. Ε.Ν.

Για τα σουρεαλιστικά σκηνικά

Οι κυματοθραύστες πίσω από το ΣEΦ είναι εκατοντάδες τεράστια τσιμεντένια «πιόνια» μέσα στο νερό, σε μια εντυπωσιακή εικόνα σύρραξης, λες και ξανάρχονται οι 300 του Λεωνίδα. Σουρεαλιστικό wallpaper. Γ.N.

Nυχτερινός περίπατος με contemplation στην οδό Aιόλου

Προχωρώντας από την Oμόνοια προς την Aκρόπολη. Bλέπεις τον Παρθενώνα φωτισμένο μπροστά σου και νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε έναν διάδρομο απογείωσης και γρήγορα θα αποκολληθείς από το έδαφος για ν’ αρχίσεις να ίπτασαι, μέχρι να φτάσεις εκεί και να μείνεις για πάντα. Γ.K.

Όταν πάμε για ποτό στο roof garden του Radisson Blu Park

Το roof garden του ξενοδοχείου Radisson Blu Park Hotel, σήμα κατατεθέν της λεωφόρου Αλεξάνδρας: ο καλύτερος τρόπος να καταλάβεις πόσο μεγάλο είναι το πάρκο, το Γκριν Παρκ, το Άλσος, το Πεδίον του Άρεως και όλο αυτό το κομμάτι της Αθήνας που ανοίγεται στα αριστερά σου, ενώ στα δεξιά σου έχεις την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό (Λεωφόρος Αλεξάνδρας 10). Μ.Ζ.

Για την Κοιμωμένη του Χαλεπά

Μοιάζει σαν να κοιμάται βαθιά, με λυτά μαλλιά και λυγισμένα χέρια, μόνο ο σταυρός που κρατάει στο χέρι της μαρτυράει πως είναι νεκρή. Είναι το φημισμένο γλυπτό «Κοιμωμένη» του σπουδαίου Χαλεπά, που βρίσκεται από το 1880 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, κοσμώντας τον τάφο της πανέμορφης Σοφίας Αφεντάκη, η οποία πέθανε σε ηλικία 18 ετών το 1878. Κάποιοι λένε ότι πέθανε από φυματίωση, άλλοι ότι δηλητηριάστηκε κι έβαλε τέλος στη ζωή της επειδή ο έρωτάς της για τον Ιταλό τενόρο Μάριο Τζιοβάνι ήταν απαγορευμένος για την εύπορη οικογένειά της. Λίγα μέτρα από την «Κοιμωμένη» και τον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη βρίσκεται κι εκείνος του Γιαννούλη Χαλεπά. Ένα γλυπτό-άγγελος είναι το μνημείο που έφτιαξαν για εκείνον οι μαθητές του. Τ.Σ.

Για τους ανθρώπους που νοιάζονται για τα κτίρια της γειτονιάς τους

Το ξεκίνησε η αρχιτεκτονική ομάδα Monumenta, όπου εθελοντές καταγράφουν όμορφα κτίρια άλλων εποχών που βρίσκονται στις γειτονιές τους, μήπως και καταφέρουν και τα σώσουν. Στην προσπάθεια αυτή συμμετέχει και ένας δήμος, αυτός της Φιλοθέης-Ψυχικού, μέσα από το πρόγραμμα «Καταγραφή ιστορικών κτιρίων Δήμου Φιλοθέης Ψυχικού, της περιόδου 1924-1970». Αναμένουμε να δούμε κι άλλους δήμους. Τ.Σ.

Για τον υπέροχο αθηναϊκό Νότο

Το να κάνεις longboard στην παραλία της Γλυφάδας και μετά να πετάγεσαι με το αμάξι στον Λαιμό της Βουλιαγμένης, ίσα για να προλάβεις το ηλιοβασίλεμα, ή στον Φλοίσβο για να πιεις μια μπίρα στον κυματοθραύστη με τους local φίλους σου, μου θυμίζει πάντα πόσο τυχερός είμαι που τα νότια είναι το σπίτι μου. Α.Π.

Γιατί επιβιώνεις του χιπστερισμού στα in στέκια της πόλης

Ακόμα κι αν η Αθήνα έχει μετατραπεί σε μια ατελείωτη χιπστεροφωλιά, όσο και να κράζεις, κάπου μέσα σου σ’ αρέσει να πηγαινοέρχεσαι από το Κλουβί στο Rudu και πάλι πίσω, ίσως γιατί νιώθεις κάπως νεώτερος από τους συμμαθητές που συναντάς συχνά πυκνά και στα δύο, και –τουλάχιστον– δεν κάνεις πως δεν τους βλέπεις. Είναι μια νίκη κι αυτή, ακόμα εδώ γύρω γυρνάς. Α.Π.

Για την «αγορά του Αλ Χαλίλι»

Η Κλεοπάτρα (Κρατίνου 11-13, πλ. Δημαρχείου, 2105227975), που σε ταξιδεύει βασιλικά και φαραωνικά στη γεύση της Αιγύπτου, για ένα ταξίδι από το Κάιρο ως το Ασουάν, καμωμένο από χουρμάδες, μοσχολέμονα, κύμινο, χυμούς γουάφα, αραβική λαγάνα, φουλ μεντάμεν κουκιά, μολοχία και φαλάφελ. Από την όαση της Σίβα ως το Αλ Χαλίλι στα πόδια του Δημαρχείου. Ε.Ψ.

Τα ιστορικά all-weather απαραίτητα καταστήματα όπως το Τακούνι Εξπρές

Είσαι με σπασμένο τακούνι στο Κολωνάκι, τι κάνεις; Τρέχεις με αξιοπρέπεια γωνία Πινδάρου και Σκουφά, στο Tακούνι Eξπρές. Οι άνθρωποι εκεί σου το φτιάχνουν επιτόπου, ενώ εσύ χαζεύεις την περαντζάδα και τις πελάτισσες, που είναι όλες demi-celebrities με σπασμένα τακούνια, πράγμα που σε κάνει να αισθάνεσαι λιγότερη μοναξιά. Το ιστορικό Τακούνι Εξπρές αναλαμβάνει επιδιόρθωση και σταθεροποίηση τακουνιών, ντύσιμο τακουνιών με δέρμα/καστόρι/λουστρίνι, αντικατάσταση ή επισκευή σόλας, αλλά και μεταποίηση και επιδιόρθωση δερμάτινων ειδών. Παράλληλα, το e-shop του πουλά προϊόντα φροντίδας, πάτους, αξεσουάρ και άλλα είδη για υποδήματα, άρα δεν είναι απλώς τσαγκαράδικο. Και έχει το καλύτερο όνομα στην πόλη. Μ.Ζ.

Για την Μπιφτεκούπολη, με τα καλύτερα μπιφτέκια του κόσμου

Oδός Kωνσταντινουπόλεως στη Γλυφάδα (κάθετη περίπου στη συμβολή της οδού Λαζαράκη με τη Λ. Mεταξά). Oι μυημένοι λένε «πάμε μπιφτεκούπολη» εννοώντας ότι πηγαίνουν για μπιφτέκια σε κάποια από τις πολυάριθμες ταβέρνες της συγκεκριμένης οδού. Όλα ξεκίνησαν το 1951, όταν άνοιξε η πρώτη χασαποταβέρνα στον αριθμό 4 της οδού Kωνσταντινουπόλεως, το George’s Steak House, που μέχρι πρόσφατα λειτουργούσε και ως κρεοπωλείο. H επιτυχία της έφερε γρήγορα και τους υπόλοιπους, κι έτσι δημιουργήθηκε αυτή η συμπαθής πιάτσα. H αλήθεια είναι ότι η μεταφορά του αεροδρομίου στα Σπάτα έχει καταργήσει ένα μεγάλο και σημαντικό (ίσως το πιο cult) κομμάτι του φολκλόρ. Eιδικά το George’s Steak House βρίσκεται στην ευθεία του παλαιού διαδρόμου προσγείωσης. Tα μεσημέρια, κάθε φορά που ένα αεροπλάνο έμπαινε σε τροχιά προσγείωσης, ο ήλιος αντανακλούσε στο κάτω μέρος της ατράκτου του και τη στιγμή που πετούσε σε χαμηλό ύψος πάνω από τη χασαποταβέρνα άστραφτε σαν φλας φωτογραφικής μηχανής, φωτίζοντας στιγμιαία την ασυγκράτητη βουλιμία των μπιφτεκοφάγων, που ξελαρυγγιάζονταν για να υπερκαλύψουν τη βοή του αεριωθούμενου προκειμένου να μη διακόψουν την κουβέντα τους. Tην ίδια στιγμή τα ζουμερά μπιφτέκια σπαρταρούσαν στην πιατέλα τους από τις δονήσεις. Γ.K.

Για τη ζέστη από τη φουφού του καστανά

Τις κρύες μέρες βγαίνουν ακόμα ο καστανάς και ο σαλεπιτζής να σε παρηγορήσουν. Στην Ερμού, τη Βουκουρεστίου και στο πάρκινγκ του Praktiker της Πειραιώς. Ε.Ψ.

Για το Δέντρο του Καφέ στα Εξάρχεια

Εάν αγαπάς πραγματικά τον καφέ και θες να σ’ τον αλέθουν ή να σ’ τον φτιάχνουν με χαμόγελο, ευγένεια και ευπροσηγορία, πήγαινε στο Δέντρο του Καφέ ψηλά στα Εξάρχεια (Χαριλάου Τρικούπη 89). Κατά πάσα πιθανότητα θα σε κεράσουν και λίγα μπισκοτάκια – προτίμησε τα γεμιστά λουλουδάκια (με κρέμα ή σοκολάτα). E.X.

Γιατί Free Palestine

Στην Παλαιστίνη της Αθήνας θα βρεις μαζεμένους όλους τους ενεργούς μαχητές του αγώνα, να σχεδιάζουν πρακτικές ανταλλάσσοντας απόψεις, βλέμματα που πετάνε σπίθες κρότου-λάμψης όταν η Παλαιστίνη κερδίζει κάποιο μικρό δίκιο, T-shirts με σφιγμένες γροθιές, απλωμένες σημαίες και παντιέρες, τα τραπέζια της στοάς γεμάτα «αδέλφια», στο κουζινάκι ψήνονται μαγικές νοστιμιές, φαλάφελ, μπάμπα γκανούς, ταμπουλέ και φατούς. Τα Εξάρχεια της επανάστασης, τίγκα στο γκράφιτι και με την παλαιστινιακή μαντίλα στον λαιμό, όπως την ξέραμε πριν τα Airbnb (Palestina, Εμμ. Μπενάκη 58). Ε.Ψ.

Για τις βόλτες στα σκοτάδια ανάμεσα στις νταλίκες

Παραδοσιακό νυχτερινό hideaway για τρανς κορίτσια ή περίπου και για όσους ψάχνουν επιτόπιο fun ή περίπου, η λεωφόρος Αθηνών. Χώνεσαι –καλύτερα με το δικό σου μεταφορικό– ανάμεσα στις παρκαρισμένες νταλίκες κι αφήνεις τη νύχτα να φέρει τη συνέχεια. Κράτα προφυλακτικά. Γ.Ν.

Γιατί έχουμε κίτρινα ταξί σχεδόν σαν της Νέας Υόρκης

Μόνο που εδώ δεν τα σταματάς με το χέρι – τα κυνηγάς. Κι αφού μπεις μέσα, σε πέντε λεπτά θα έχεις μάθει τη γνώμη του ταξιτζή για τα πάντα. Και κάπως δεν θα βαρεθείς ποτέ τη διαδρομή. Χ.Μ.

Γιατί έχουμε και all-day-bars με χαρακτήρα

Το 2014 άνοιξε ένα μικροσκοπικό μπαράκι σε ένα στενό της Γλυφάδας, ονόματι Charlie. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας σέρβιρε υπέροχο, χειροποίητο glühwein στο χέρι, το οποίο ήταν τότε μια μικρή, ζεστή παρηγοριά. Λίγο μετά την πανδημία το Charlie μεταφέρθηκε, μεταμορφώθηκε, απλώθηκε και ονομάστηκε Charlie Dos: ένα all-day με καφέ, brunch, κρασιά, φοβερά κοκτέιλ, και νόστιμο barfood. Cherry-on-top είναι οι ωραίες μουσικές του και το ιδιαίτερο ντεκόρ του. Πανδώρας 14. E.X.

Γιατί ακόμα ακούμε τον ήχο της λατέρνας

Στην Ερμού, ανάμεσα σε βιτρίνες, πιτσιρικάδες και τουρίστες με παγωτό στο χέρι, ακούγεται ακόμα η λατέρνα του Σπύρου Ταραπόσου, του τελευταίου λατερνατζή της Αθήνας. Με ένα τριαντάφυλλο στο αυτί, μας μεταφέρει στο «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο». Την τέχνη την έμαθε από τον παππού του, Μακεδόνα στην καταγωγή, που του άφησε κληρονομιά τη λατέρνα της δεκαετίας του ’40. Από τότε, η ίδια λατέρνα συνεχίζει να τσουλάει βαριά, λίγο παλιά, λίγο πεισματάρα, αλλά πάντα περήφανη. Κ.Κ.