Αναμνήσεις εφηβείας, σκασιαρχεία, κρυφά ραντεβού και μια πλατεία που κουβαλά τη διαχρονικότητα και το τέλος της αθωότητας: Η Αθήνα του Διαμαντή Αϊδίνη
Σηματοδότησε την ιστορία μου από την εφηβεία μέχρι τη βαθιά ενηλικίωση και σημάδεψε τις άπειρες στιγμές που έζησα εκεί απολαμβάνοντας έναν καφέ, έναν χυμό ή ένα γεύμα. Κρατάω καλά φυλαγμένες αναμνήσεις, σκανδαλιές, σκασιαρχεία, κρυφά ραντεβού και στιχομυθίες μέχρι πρωίας. Στιγμές που μυρίζουν νιάτα και ανεμελιά. Πριν από δυο τρία χρόνια, ανηφορίζοντας στη Δεξαμενή, έξω από την παιδική χαρά, με μεγάλη έκπληξη αντίκρισα δυο γάτες που έπαιζαν με μια οχιά. Ένα παιχνίδι θανάτου που με ξάφνιασε.
Η σκηνή αυτή με έφερε σε επαφή με τη μυστήρια διαχρονικότητα της πλατείας και με το τέλος των χρονών της αθωότητας. Γύρισα την πλάτη μου κι έφυγα βιαστικά…
Η μάχη με τα αδέσποτα, οι ευθύνες των ιδιοκτητών και των δήμων και οι αλλαγές που απαιτούνται για να εφαρμοστεί ουσιαστικά ο νόμος για την προστασία των ζώων
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής δεν αφηγείται ιστορίες άλλων, αλλά επιμελείται το ίδιο του το βλέμμα: τις εμμονές, τις επιστροφές και τις αγάπες που το διαμόρφωσαν.
17°
