1000 λόγοι που αγαπάμε την Αθήνα - 3ο Μέρος

1000 λόγοι που η Αθήνα γίνεται αμέσως δική σου

Οι δενδροστοιχίες της Μιχαήλ Βόδα

Εξακολουθεί να είναι ο δρόμος της Αθήνας με την ωραιότερη διάταξη δεντροστοιχιών. Και με τόσους πεζόδρομους κατά μήκος της Βόδα είναι να απορείς πώς δεν έχει συμβεί στην περιοχή λίγο ποιοτικό gentrification και σ’ αυτή τη γωνιά των Αθηνών. Ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, που μας καίει ο τσιμεντο-λίβας, θα εκτιμούσαμε πολύ κάνα δυο τραπεζάκια, με κατιτίς δροσερό πάνω τους. Ο παλιός παράδεισος των μπαλωματήδων έχει ακόμη να δώσει στους κατοίκους του. Χ.Γ.

Για τη βεράντα στον ουρανοξύστη του Πειραιά

Αν ακούσεις κάτι για rave party στον ουρανοξύστη του λιμανιού του Πειραιά, μη φοβηθείς τα μεγάλα ύψη. Στον 3ο όροφο του ουρανοξύστη, στον όροφο του Nice and Easy, θα βρεις το Cloud 9 seaside lounge bar, που διαθέτει μεγάλη εξωτερική βεράντα με θέα στην πόλη, στο ηλιοβασίλεμα και στα φώτα των πλοίων στην μπούκα του λιμανιού. Αυτό που έχει κάνει τα τελευταία 2 χρόνια το Cloud 9 πολυσυζητημένο είναι τα rooftop sessions τους ζεστούς μήνες, δηλαδή συγκεκριμένες βραδιές με θεματικά πάρτι, με είσοδο, επώνυμους djs, δυνατή ηλεκτρονική μουσική και ατμόσφαιρα κομψού house club – τα πάρτι ανακοινώνονται μέσα από τα social. Μ.Δ.

Μπεργκεράδικο χρονοκάψουλα

Τρως smash burgers και παράλληλα βλέπεις σε προτζέκτορα στον τοίχο τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φασούλα να δίνουν μάχη με τα θηρία της Σοβιετικής Ένωσης το μακρινό 1987 – κι η όλη αισθητική τριγύρω είναι80s και 90s, από τις αφίσες μέχρι μια σειρά αναμνηστικών της εποχής. Στο Balboa (Αρτέμιδος 1) στα σύνορα Ψυρρή-Μοναστηράκι. Λ.Β.

Για το καφέ-μπαρ Εφημερίδα ATH στη γωνία Σίνα και Βησσαρίωνος

Επίκαιρο εδώ και 10 χρόνια, άνοιξε «παράρτημα» στην Αθήνα μετά τα «κεντρικά» της Θεσσαλονίκης κι έγινε ένα σημείο-σύμβολο του freestyle στο κέντρο της πόλης, δίνοντας νέα ζωή σε ένα παρατημένο μέρος. Από την τέχνη του Γιώργου Τζινούδη και του Apset στους τοίχους του, τα αραλίκια αγαπημένων MCs και τα χαμόγελα των ανθρώπων του μέχρι τον ήλιο που σε φωτοσυνθέτει τα πρωινά, νιώθεις πως βρίσκεσαι σ’ ένα δικό σου μέρος. Δ.Α.

Το «νεοϋορκέζικο» Rex της Πανεπιστημίου

Έργο του Βασίλη Κασσάνδρα τη δεκαετία του 1930, ενσωματώνει με ακρίβεια την αισθητική του μεσοπολεμικού μοντερνισμού, με καθαρές γραμμές, γεωμετρική πειθαρχία και διακριτικές art deco αναφορές. Φτιαγμένο αυθεντικά και στη σωστή εποχή, σαν μικρογραφία του Radio City, με τα στενά του παράθυρα, τους δύο πυργίσκους στην κορυφή και το μαγικό τεράστιο κόκκινο νέον του ονόματός του, το Rex παραμένει η καλύτερη και κοντινότερη αναφορά στο Μπρόντγουεϊ, άσχετα αν αυτά που ακούγονται μέσα πολλές φορές θυμίζουν άλλα σημεία του πλανήτη. Γ.N.

Στο Κτήμα Συγγρού μπορείς να μάθεις αμπελουργία

Και δενδροκομία, και κηποτεχνία, και μελισσοκομία, και να κάνεις ένα σωρό ακόμη σεμινάρια για αρωματικά και βότανα, λαχανικά, μποστάνια – τα μαθήματα του Ινστιτούτου Γεωπονικών Επιστημών είναι πολλά, είναι οικονομικά, εμπλουτίζονται συνεχώς και γίνονται όλα στο πανέμορφο Κτήμα Συγγρού με τα πεύκα, τις κουκουναριές και τα κυπαρίσσια. Ικανοποιείς τις αγροτικές σου ανησυχίες, παίρνεις γερές δόσεις οξυγόνου, μαθαίνεις πράγματα ωραία και χρήσιμα. Ε.Λ.

Το «βρόμικο» που βλέπει τα τρένα να περνούν

Έξω από τον Σταθμό Λαρίσης βρίσκεται μια καντίνα που οι ξενύχτηδες γνωρίζουν πολύ καλά. Για το μεθύσι, τη λιγούρα, ακόμα και για την ίδια τη γεύση και το ξεχωριστό σουβλάκι, η στάση στον κύριο Χρήστο είναι επιβεβλημένη όταν περνάς αργά το βράδυ από την περιοχή. Για όλες εκείνες τις φορές που η δίαιτα και η διατροφή πήγαν περίπατο. Μ.Κ.

Το καλύτερο μέρος για να ακούσεις εκκλησιαστική μουσική

Η Γερμανική Ευαγγελική Εκκλησία Αθηνών, στη Σίνα 66, λειτουργεί από το 1897 ως λουθηρανικός ναός της γερμανόφωνης κοινότητας. Διαθέτει ιστορικό εκκλησιαστικό όργανο και ενεργή χορωδία που αποδίδει ρεπερτόριο από Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ έως γερμανικούς ύμνους. Οι λειτουργίες τελούνται κάθε Κυριακή (συνήθως 11:00) στα γερμανικά, ενώ διοργανώνονται και συναυλίες κλασικής και εκκλησιαστικής μουσικής. Η ακουστική και η πειθαρχία της εκτέλεσης την καθιστούν μοναδικό χώρο στην Αθήνα για αυθεντική ιερή μουσική εμπειρία. Γ.Ν.

Για την ιστορική υπόγεια στοά κάτω από τις κερκίδες του Παναθηναϊκού Σταδίου

Στην ανατολική πλευρά του Σταδίου διατηρείται μια υπόγεια δίοδος, το μοναδικό σωζόμενο τμήμα του αρχαίου σταδίου, απ’ όπου στην αρχαιότητα εισέρχονταν αθλητές και ζώα. Στα ρωμαϊκά χρόνια χρησιμοποιήθηκε για θηριομαχίες, ενώ στον Μεσαίωνα έγινε γνωστή ως «Τρύπα της Μοίρας», τόπος τελετουργιών και δοξασιών. Στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες λειτούργησε ως αποδυτήρια, ενώ σήμερα είναι επισκέψιμη και φιλοξενεί έκθεση για την ιστορία των αγώνων. Τους ψιθύρους της ιστορίας τούς ακούς ακόμα. Ε.Ντ.

Για τα πάρτι στο υπέροχο νεοκλασικό της Φοιτητικής Λέσχης

Κατηφορίζοντας βιαστικά την Ιπποκράτους, αυτή την πόρτα εύκολα θα την αγνοήσεις, κι ας υπογράφει ο μέγας αρχιτέκτονας Αλέξανδρος Νικολούδης το μαγικό νεοκλασικό που στεγάζει, από το 1920, τη Φοιτητική Λέσχη-Αναγνωστήριο του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Από τότε το κτίριο δεν έχει αλλάξει ούτε γλόμπο, αλλά ούτε και χούγια. Στην εποχή της Google και της οθόνης, φοιτητές από κάθε σχολή προτιμούν τα γαλήνια σεπαρέ του για να μελετήσουν, περιστοιχισμένοι από βιβλία, σε μια ατμόσφαιρα που αφαιρετικά θυμίζει Κέιμπριτζ – χωρίς το λούστρο. Στις στοές του υπογείου ανθούν τα πάρτι, από rave μέχρι disco, και τα τελευταία τρισδιάστατα ερωτικά ραντεβουδάκια. Ιπποκράτους & Ακαδημίας. Ε.Ψ.

Εκεί που μαθαίνουμε σταυροβελονιά

Οι «τέχνες χειρός» βγαίνουν από το σεντούκι της γιαγιάς για να σε μεταμορφώσουν σε ξεφτέρι και άρχοντα ενός DIY που ξαναβλέπει τα φώτα της δημοσιότητας. Ενεργός από 1872, ο Σύλλογος Εκπαιδεύσεως Νεανίδων στη Στοά Μπολάνη στο Σύνταγμα θα σε μυήσει στα μυστικά του πατρόν και της κοπτοραπτικής, της σταυροβελονιάς και του μακραμέ, θα σου δείξει τι εστί βελονάκι και κοπανέλι, κομποδετική και αργαλειός, θα σου μάθει να κάνεις τα δικά σου κοσμήματα, να βάφεις υφάσματα και, άμα είσαι τεχνολογικά αστοιχείωτος, θα σου μάθει και τα βασικά του επίπλου που λέγεται υπολογιστής. 2103227344. Ε.Ψ.

Η καλύτερη κασερόπιτα στο κέντρο

Στο παραδοσιακό Mαμ της οδού Σοφοκλέους, λίγα μέτρα πριν από την είσοδο του παλιού κτιρίου του Χρηματιστηρίου Aθηνών. Τσίμπα τη ζεστή, λιπαρή, τρυφερή, περιεκτική, τραγανή κασερόπιτα που μόλις βγήκε από τον φούρνο και σε περιμένει στο ταψί να τη χτυπήσεις. Mία σπανίως είναι αρκετή. M.Δ.

Γιατί μπορείς να αισθανθείς τουρίστας στην πόλη σου

Περπατώντας στην Κυψέλη μια Κυριακή, παρατηρείς τα μεγάλα γκράφιτι στους τοίχους, «ΓΕΛΙΩ ΚΑΙ ΖΩΗ», δίπλα σε μαγαζιά μιας άλλης εποχής με τις ταμπέλες τους, DIEGUITO CAFE - SPRITZERIA και MUSIC SHOP, και τα πιο νέα, AZOUX «με ποντιακό πιροσκί από το 2023». Απέναντι το εναλλακτικό Εργαστήριο Κεραμικής, που στην αντανάκλαση της μεγάλης βιτρίνας του με τα χρωματιστά πήλινα αντικείμενα καθρεφτίζονται αυτοκίνητα, δέντρα, σύννεφα, νεοκλασικά και μπαλκόνια πολυκατοικιών. Ακριβώς δίπλα, ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου Κυψέλης – πώς δεν τον είχες προσέξει; Μπαίνεις και το βλέμμα σου πέφτει στο μωσαϊκό του πατώματος, στην τεχνοτροπία των εικόνων, στο μπλε με τα αστεράκια του θόλου, μια μικρή στιγμή ησυχίας, ενώ η πόλη έξω συνεχίζει στους ρυθμούς της. Έτσι δεν θα ένιωθες αν περπατούσες στη Νάπολη, μπαίνοντας σ’ έναν ναό ανάμεσα σε μαγαζιά με φρούτα και τα κιτς αγαλματίδια του Μαραντόνα; Ίσως είναι θέμα οπτικής ή διάθεσης, αλλά η Αθήνα μπορεί να σου φανεί καινούργια, ακόμα κι αν τη ζεις χρόνια. Δ.Γκ.

Έχουμε παραλίες για όλους

Η παραλία του ΠΙΚΠΑ στη Βούλα έχει υποδομές και εγκαταστάσεις για να μπορούν να χαίρονται τη θάλασσα οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες. Και είναι πάντα γεμάτη. Ε.Λ.

Αγαπάμε το παζάρι στο Μετρό του Ελαιώνα

Όσο άδειος είναι ο σταθμός τις καθημερινές, τόσο γεμίζει από κόσμο τα Σαββατοκύριακα. Οι πωλητές στήνουν την πραμάτεια τους από τα χαράματα και μπορείς να βρεις από παλιό Παπαδιαμάντη, μέχρι σπάνια βινύλια του Neil Diamond. Καμιά φορά και του King Diamond. Μ.Κ.

Τα Άκρα στο Παγκράτι

Γιατί κάνουν καλύτερες μπάμιες κι απ’ τη μάνα μου. Πλατεία Προσκόπων, Αμύντα 12. Κ.Γ.

Η βόλτα με τον σκύλο σου στα μονοπάτια του Λυκαβηττού

Υποτίθεται πως είναι μια καθημερινή υποχρέωση. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα μικρό διάλειμμα ζωής, ένα άτυπο ραντεβού του Αθηναίου με τον εαυτό του. Την άνοιξη ειδικά, ο Λυκαβηττός γίνεται σχεδόν μαγικός: παπαρούνες, μαργαρίτες, χαμομήλια, η γη που ανθίζει αθόρυβα πάνω από την πόλη. Ανάμεσα στα μονοπάτια, σκυλάκια χαιρετιούνται με τον δικό τους τρόπο, μυρίζονται, κοντοστέκονται, συνεχίζουν. Οι αναβάτες στέκονται για λίγο, παίρνουν ανάσα, κοιτούν την Αθήνα από ψηλά και, χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουν, αφήνουν κάτω ένα μέρος από το βάρος τους. Εκεί πάνω, τα προβλήματα μικραίνουν. Η πόλη από ψηλά μοιάζει σχεδόν τρυφερή. Και όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, όταν το βλέμμα περνάει ανεμπόδιστα πάνω από τις ταράτσες και τις πολυκατοικίες, διακρίνεται στο βάθος η Αίγινα, απλώνεται ο Σαρωνικός, κι έχεις για μια στιγμή την αίσθηση ότι η Αθήνα δεν είναι μόνο τσιμέντο και βιασύνη, αλλά ένας παράδεισος κάτω από ένα δυνατό φως. Τον απαράμιλλο αττικό ήλιο. Ε.Μ.

Κι όμως, έχουμε χωριάτικο, σπιτικό γιαούρτι

Γιατί βρίσκεις χωριάτικο, εντελώς σπιτικό γιαούρτι, με τα τσαρούχια και με τα όλα του, σε συνοικιακό ζαχαροπλαστείο (που φτιάχνει επίσης την καλύτερη πορτοκαλόπιτα), τον Μπαλή (Τριφυλλίας 69, Αθήνα, 2106911543). Μ.Ζ.

Doctor It, ο «γιατρός» των συσκευών στη Σίνα

Ένας διαφορετικός… ειδικός υγείας. Παρεμβαίνει σωτήρια, ιδιαίτερα σε περιστατικά με «ψηφιακές παθήσεις». Από σπασμένες οθόνες (τεχνολογικά κατάγματα) και «αμνησία» δεδομένων, μέχρι πρόληψη και αντιμετώπιση ιών και λοιμώξεων συστημάτων, προσφέρει ολοκληρωμένη «θεραπεία». Πολλά «συμπτώματα» σε smartphones, υπολογιστές και laptop μπορούν να εξεταστούν και να αποκατασταθούν εξ αποστάσεως. Έχει «αναστήσει» αμέτρητες συσκευές και εφαρμόζει την κατάλληλη «αγωγή» με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Δ.Α.

Γιατί ακόμα υπάρχουν φαναρτζίδικα στου Ψυρρή και στο Mοναστηράκι

Και πουλάνε φορητά βρυσάκια, φανάρια, ποικίλα μεταλλικά δοχεία, σκάρες, κρασοδοχεία διαφόρων χωρητικοτήτων, μασιές, πλέγματα, απολήξεις για καμινάδες κ.λπ.

Οι ταράτσες της Καλλιδρομίου και πέριξ των Εξαρχείων, ένας άλλος κόσμος εκεί ψηλά

Εκτός από θέα που πιάνει από Ακρόπολη μέχρι Σαλαμίνα, εκτός κι από τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα με τον Σαρωνικό να στραφταλίζει στο βάθος, πολλές ταράτσες των Εξαρχείων και κυρίως της Καλλιδρομίου, που πολύ συχνά κρύβουν δώματα-προνομιούχα Αirbnb, είναι άλλες σούπερ ντιζάιν, άλλες φτιαγμένες εκ των ενόντων και σ’ απαράμιλλο boho chic στιλ κι άλλες στολισμένες με υφαντά χαλάκια και πολύχρωμες γλάστρες, να δίνουν μια αύρα από αιγιοπελαγίτικο νησί. Ν. Γ.

Γιατί οι ταράτσες της πόλης είναι καταπραϋντικές

Ένα ποτό με θέα την Ακρόπολη στο Bios, καλοκαίρι, λίγο αέρα, λίγο ιδρώτα. Και ξαφνικά, όλα αυτά που σε εκνεύρισαν μέσα στη μέρα μικραίνουν. Χ.Μ.

Μια παραλία στους Αμπελοκήπους;

Το έργο «Attheriver», που συνυπογράφουν ο ΙΝΟ και ο Τaxis, επί της Πανόρμου, στην πρόσοψη πολυκατοικίας λίγα μέτρα από το Μετρό, μας μεταφέρει σε μια καλοκαιρινή σκηνή, δίπλα στο νερό, καμία σχέση με το γύρω αστικό τοπίο. Πόσοι έχετε δει αυτήν την τοιχογραφία που βρίσκεται εκεί από το 2021; Αρκεί απλώς να σηκώσετε λίγο πιο ψηλά το βλέμμα για να την παρατηρήσετε. Ν.Μ.Κ.

Για τη ζάχαρη που κυλάει αργά στα μπαγκλαντεσιανά ζαχαροπλαστεία

Η διακόσμηση μοιάζει βγαλμένη από ταινία Bollywood: φούξια τοίχοι, γυαλιστερές αφίσες, πλαστικά λουλούδια κι ένα μεγάλο ψυγείο με Κόκα Κόλες. Στους πάγκους, τα ταψιά γεμίζουν με γλυκά που στάζουν σιρόπι. Πρωταγωνιστής το Rasgulla, μικρές σφαιρικές μπουκιές από ζυμάρι με σιμιγδάλι, βουτηγμένες σε ζάχαρη. Θα τα βρεις στις γειτονιές της Ομόνοιας, Πλατεία Θεάτρου, Μενάνδρου, Σωκράτους και Γερανίου, ανάμεσα στα πάμπολλα ινδικά και πακιστανικά εστιατόρια που είναι ταυτόχρονα μπακάλικα και ναργιλεδάδικα. Κ.Κ.

Στον Πάρι στον Άλιμο για σουβλάκια και rock

Στην οδό Θουκυδίδου 38, δεν θα βρείτε απλά καλό κρέας και φιλόξενη, ακομπλεξάριστη περιποίηση. Από το 1962 η σχάρα του έχει ψήσει αμέτρητα νόστιμα, τα οποία κέρδισαν χιλιάδες στόματα. Ξεκίνησε από έναν ναυτικό που βαρέθηκε τα «μπάρκα» και ο γιος του αποφάσισε να μη ροκάρει μόνο η τσίκνα αλλά και η μουσική. Το προτιμούν και αρκετές μπάντες όταν έρχονται Ελλάδα. Δ.Α.

Μπίρα, από την παραγωγή στην κατανάλωση

Σε αυτή την μπιραρία μόνο μια τεράστια τζαμαρία σε χωρίζει από τα καζάνια του ζυθοποιείου, εκεί όπου γεννιέται η μπίρα σου κι ύστερα ρέει από την παραγωγή κατευθείαν στο ποτήρι σου. Το Paragon είναι μικροζυθοποιείο και tap room μαζί. Και, ναι, βρίσκεται στην Αθήνα! Λεμεσού 3, Ηλιούπολη. Κ.Βν.

Οι εκπληκτικές ταπισερί στη Γαλλική Πρεσβεία

Ολόκληρη η Γαλλική Πρεσβεία είναι ένα μουσείο. Αλλά για να δεις τέτοιες ταπισερί χρειάζεται κανονικά να ταξιδέψεις στη Γαλλία. Πρόκειται για τη «Μάχη στη Μιλβία Γέφυρα», κατασκευασμένη από τη βασιλική βιοτεχνία των Γκομπλέν του 17ου αιώνα, μνημειακών διαστάσεων και ασύλληπτης τεχνικής. Και δύο τεράστιες επίτοιχες ταπισερί του Ρενέ Περό με θέμα την κουκουβάγια και τις όρνιθες. Δεν περιγράφονται, απλώς σε κάνουν να σκέφτεσαι «τύφλα να ’χει η οπ αρτ». Ε.Λ.

Το πιο πράσινο και δροσερό καφέ στη Δυτική Αττική

Έχεις ξανακούσει για τον Διομήδειο Βοτανικό κήπο; Όχι, γιατί είναι καλά κρυμμένος στο Χαϊδάρι, έχει άπειρα λουλούδια, δέντρα, θαμνάκια και φυτά, μοσχοβολάει εξοχή, και το καφέ μέσα στον κήπο είναι σαν να βρίσκεται σε εντελώς άλλον (αλλά υπέροχο) κόσμο. Ιερά Οδός 403, Χαϊδάρι. Μ.Ζ.

Για τα θερινά σινεμά «σαν συγκατοίκηση»

Η Αθήνα, εκτός από τα αστεράτα της θερινά (Cine Paris, Θησείον κ.λπ.), έχει κι εκείνα όπου ως θεατής νομίζεις ότι συγκατοικείς με τους γύρω γείτονες. Σινεμά όπως η Αθηναία στο Κολωνάκι και η Ριβιέρα στα Εξάρχεια, όπου εκτός από την ταινία, βλέπεις και σκηνές από τις ζωές των ανθρώπων που μένουν στις γύρω πολυκατοικίες και νιώθεις σαν τον χαρακτήρα του Τζίμι Στιούαρτ στον «Σιωπηλό μάρτυρα». Γ.Δ.

Μια πολυκατοικία που λέει την ώρα

Πιθανότατα είναι η μοναδική! Είναι γνωστή ως πολυκατοικία Σαββίδη, στην Αιγύπτου 1 –σχεδόν στη συμβολή Αλεξάνδρας και Πατησίων–, στην αριστερή πλευρά του πέμπτου ορόφου της οποίας βρίσκεται ένα μεγάλο ρολόι. Η κατασκευή της, σε σχέδια Νικολαΐδη και Μιχαλέα, ολοκληρώθηκε το 1936 και, πιθανότατα, επειδή εκείνα τα χρόνια ήταν με διαφορά το ψηλότερο κτίριο στην περιοχή, τοποθετήθηκε σ’ αυτήν το ρολόι ώστε να ξέρουν οι Αθηναίοι που περνούσαν από κει την ώρα. Τ.Σ.

Για την ωραιότερη θέα προς τα πλοία

Το πιο εύκολο σημείο για να χαζέψεις τα πλοία που φεύγουν και έρχονται είναι η ψηλή πεζογέφυρα έξω από τον Ηλεκτρικό του Πειραιά. Ανεβαίνεις κι όλο το λιμάνι είναι μπροστά σου: καράβια που ετοιμάζονται να φύγουν, αυτά που μόλις έφτασαν και κόσμος που πηγαινοέρχεται. Έχει και κυλιόμενες σκάλες, δεν θα κουραστείς. Ε.Β.

Το καλύτερο μέρος για να βρεις τους Beatles σε ρωσικές ματριόσκες

Yπάρχει λοιπόν αυτός ο τύπος, ο Tάσος Kόντος, που ταξιδεύει με λεωφορεία, τοπικές αερογραμμές και βαπόρια στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και φέρνει περίεργα πράγματα που τα βρίσκεις στο Eπίλεκτον (Kαραΐσκου 111, Πειραιάς, 2104175498). Eκτός από τους Beatles (μεγαλύτερη ματριόσκα o Λένον φυσικά), μπορεί να σου βρει vintage αυθεντικές γιγαντοαφίσες του Bollywood, τριπάτα μικρά λαμπατέρ από χρυσαφένιο κεχριμπάρι από τη Λιθουανία (90% της παγκόσμιας παραγωγής κεχριμπαριού προέρχεται από τις Βαλτικές Χώρες), προσωπεία από καρπούς σόγιας από την Kούβα, ξυλόγλυπτους σταυρούς από την Aιθιοπία, το ξύλινο rain stick (και σε βερσιόν των 2 μέτρων) για να ακούς τον ήχο της βροχής από τον Aμαζόνιο, τα ιστορικά δαμασκηνά ριχτάρια της Συρίας περασμένα από τους δρόμους του μεταξιού, από την Kωνσταντινούπολη και τη Pώμη, κινέζικες διαφημίσεις τσιγάρων του 1920 και ό,τι άλλο μπορεί να βρει ένας ρομαντικός globe trotter στις περιηγήσεις του.

Aγαπημένοι του ήχοι τα blues και οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα των αεροδρομίων. Aν πιεις μαζί του κι ένα αψέντι, μπορεί να τον καταφέρεις να σου εξηγήσει τι είναι το Πριγκιπάτο της Σαντορίνης... Γ.N.

Γιατί και οι επώνυμοι κάπου πρέπει να πίνουν το ποτό τους

Ας πούμε στο Codice Blu (Λουκιανού 32): σε ένα βράδυ μπορείς να συναντήσεις σε διπλανά τραπέζια τον Νίκο Καρβέλα, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Δημήτρη Μελισσανίδη και όλες τις θεατρικές παρέες της Αθήνας, αλλά και γιατί το σέρβις σε σκλαβώνει. Ε.Μ.

Εκείνο το ξεχωριστό στέκι στο Μαρούσι

Το Blueprint. Από εκείνα τα μέρη που είναι και σημαίνουν πολλά πράγματα. Τον καφέ πριν από την έξοδο, το ραντεβού, το ποτό του σβησίματος, τις εξομολογήσεις, τους εορτασμούς. Το κλασικό ροκ από τα ηχεία ιδανικό μπάκγκραουντ σε ένα στέκι που συνοδεύει εδώ και δεκαετίες τις αναμνήσεις μας από την περιοχή. Μ.Κ.

Γιατί έχουμε κι εμείς το δικό μας Μπαλμόραλ

Μέσα στο καταπράσινο κτήμα στο Ίλιον, ο επιβλητικός Πύργος της Βασιλίσσης μοιάζει από άλλη εποχή. Χτισμένος τον 19ο αιώνα ως εξοχική κατοικία της βασίλισσας Αμαλίας, θυμίζει γοτθικό πύργο παρόμοιο μ’ εκείνον του Χοενσβάνγκαου, όπου έζησε ο Όθωνας τα παιδικά του χρόνια, και αποπνέει μια ρομαντική, παραμυθένια ατμόσφαιρα. Στο εσωτερικό του, η διακόσμηση, οι υπέροχες οροφογραφίες και τα ξύλινα παρκέ-μαρκετερί συμπληρώνουν την εικόνα ενός χώρου ιδιαίτερης αισθητικής. Ε.Ν.

Η μυστική υπόγεια στοά των Αγίων Ισιδώρων

Βρίσκεται στο κρυμμένο εκκλησάκι των Aγίων Iσιδώρων του Λυκαβηττού. H στοά κατεβαίνει από τη δυτική πλαγιά του λόφου, ακολουθεί την Kαλλιδρομίου μέχρι τη μέση, περνάει τον λόφο του Στρέφη, διασχίζει την Aλεξάνδρας, περνάει κάτω από το Πεδίον του Άρεως, διασχίζει την Kυψέλη και βγάζει στο Γαλάτσι, στο τέρμα της οδού Πανουργιά. Δεν χρειάζεται να την περπατήσεις – το έχουν κάνει οι ερευνητές της μυστικής Aθήνας για σένα. Γ.N.

Ο καλύτερος σταθμός του μετρό για να μένεις μακριά

Μεταξουργείο. Ο σταθμός είναι πολύ συμπαθής και ίσως από τους πιο εύστοχα διακοσμημένους, με έργα του Φασιανού που αποδίδουν τη χαρούμενη εποχή που το θέατρο Περοκέ, και κατ’ επέκταση η γύρω περιοχή, ήταν στις μεγάλες τους δόξες. Όταν μένεις μακριά, ανακαλύπτεις το ωραίο ντεκόρ κάθε φορά που αποβιβάζεσαι ή επιβιβάζεσαι εκεί. Aντίθετα, όταν τον επισκέπτεσαι σε καθημερινή βάση, φτάνει γρήγορα η στιγμή (όπως και οπουδήποτε αλλού άλλωστε) που δεν βλέπεις πια τίποτα εκτός από τα γρανιτένια πλακάκια. Γ.K.

Οι χοροεσπερίδες και τα κοντσέρτα στον Παρνασσό

Υπό την αιγίδα της βασιλικής οικογένειας, ο ετήσιος χορός του Παρνασσού ήταν το κοσμικό γεγονός της χρονιάς και, από το 1875, ο Σύλλογος Παρνασσός, στο αρχοντικό νεοκλασικό της πλατείας Καρύτση, έδωσε μια νέα καλλιτεχνική πνοή και μια αισιοδοξία σε δύσκολες εποχές. Με το πέρασμα του καιρού, σχόλασαν οι χοροεσπερίδες, οι ανθοκομικές εκθέσεις και η σχολή των εγκαταλειμμένων παιδιών. Όμως, σε μια πόλη που δεν φημίζεται για τη φιλοτεχνία και τη φιλοκαλλιέργειά της, ο Παρνασσός, στο ίδιο πάντα ιστορικό ντεκόρ του, επιμένει καλλιτεχνικά, ολοζώντανος, με εκθέσεις, κονσέρτα και διαλέξεις. Καρύτση 8. Ε.Ψ.

Για την Αυλή των Θαυμάτων που κρύβει στην καρδιά της η Αθήνα

Στο Μοναστηράκι, ένα οικοδομικό τετράγωνο που κάποτε λεγόταν «Αυλή των Θαυμάτων» έχει μετατραπεί στο Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού. Ένα σύνολο κτιρίων και μνημείων –οθωνικά σπίτια, εκκλησίες, ρωμαϊκά και βυζαντινά ίχνη– συνθέτει μια παλαιά πόλη μέσα στη νέα. Στους χώρους του, αντικείμενα και ιστορίες από τον 18ο αι. έως τη δεκαετία του ’70 ζωντανεύουν την καθημερινότητα της Αθήνας. Ε.Ντ.

Επιστροφή στα 70s

Για το μουσείο «ουφάδικο» της Αθήνας, στο Παλαιό Φάληρο. Ήχοι από κουμπιά, πίστες που δεν τελειώνουν ποτέ και αμέτρητες οθόνες. Στο Greek Arcade Museum θα βρεις αμέτρητα arcade παιχνίδια, από Pac-Man, Daytona, παλιές κονσόλες, όλα στη σειρά. Δεν είναι ακριβώς μουσείο, ούτε ακριβώς ουφάδικο. Είναι κάτι ενδιάμεσο. Ένας χώρος που σε βάζει για λίγο μέσα σε μια άλλη δεκαετία. Ε.Β.

Για τις Ασιάτισσες της Καθολικής Εκκλησίας

Κάθε πρωί Κυριακής, στον Καθολικό Καθεδρικό Ναό Αγ. Διονυσίου Αρεοπαγίτη, καθολικοί, ως επί το πλείστον Ασιάτες, συμμετέχουν στη λειτουργία και μετά κατηφορίζουν φλύαροι τον μεγάλο περίπατο και χάνονται μέσα στο Μετρό Πανεπιστήμιο. Ε.Μ.

Τι κι αν περνάνε τα χρόνια και χάνονται τα αγαπημένα μας συγκροτήματα;

Πόσες φορές θα ξαναδείς τους Scorpions, τους AC/DC, ακόμα και τους Guns N’ Roses ή τους Metallica; Η σκηνή της Αθήνας σού προσφέρει εδώ και καιρό την καλύτερη εναλλακτική. Η πληθώρα από TRIBUTE BANDS στα αγαπημένα μας γκρουπ εδώ και χρόνια κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία της στο συναυλιακό σανίδι. Μουσική από fans για fans. Μ.Κ.

Οι τελευταίες εφηβείες όταν πάνε για καφέ

Οι γιαγιάδες και τα παππουδάκια που κατακλύζουν τα Mc Donald’s και τα Goody’s σε παρέες των 15 για καφέ. Η χαλαρότητα του ελληνικού σε πλαστικό κυπελλάκι, σε μια τελευταία εφηβεία πριν τα 85, που φλερτάρει, κακαρίζει με ανέκδοτα του Μπόμπου, ακκίζεται ξεπατικώνοντας τις σκανδαλιές της πενταήμερης, νοστιμεύεται τα κερασμένα μπισκοτάκια αψηφώντας το ζάχαρο και μαζεύεται σπίτι από νωρίς, μόλις ηχήσει το καμπανάκι για το χάπι της πίεσης. Ε.Ψ.

Για τη ρυμοτομία της Ηλιούπολης

Το ιδανικό μέρος για να χαθείς. H εξαιρετική ρυμοτομία (διά χειρός Δοξιάδη) σε αποπροσανατολίζει. Δεν έχεις συνηθίσει σε τόσο σωστά ακτινωτούς δρόμους που ξεκινούν από πλατείες, σε τόσο πλατιές, ισόφαρδες λωρίδες κυκλοφορίας, τόσο τακτοποιημένα μονομπλόκ κτιρίων, τόσο καλά μοιρασμένες πολυκατοικίες. Φυσικό είναι, μπερδεύεσαι, χάνεις το μέτρημα από πού πρέπει να στρίψεις, αρχίζουν και σου φαίνονται όλα ίδια, δεν έχεις κανένα σημάδι χάους να θυμάσαι αν ξαναπέρασες από κει, σταματάς και ανοίγεις χάρτη. Θα βρεις το μυστικό πέρασμα; Θα περάσεις στο επόμενο level; Kάνε save και συνέχισε. Aν βρεις και το σπίτι της Άντζελας, έχεις bonus έξτρα ζωή. Γ.N.

Για τα μικρά μαγαζιά του κέντρου, που σε ταΐζουν σαν στο σπίτι σου

Όπως το Koutsou & Co στην Ξενοφώντος, δίπλα στο Σύνταγμα. Μπαίνοντας στη στοά, βλέπεις ένα μπουκέτο ανεμώνες σε κάθε τραπέζι κι αυτό το οικείο μείγμα από θαμώνες, περαστικούς και φίλους. Μέχρι να βγει η Αργυρώ από την κουζίνα και να σε υποδεχτεί με το φιλόξενο χαμόγελό της, αναζητάς (ή έχεις κλείσει από πριν) μια θέση, βολεύεσαι και κοιτάς το γνώριμο μενού στον κατάλογο. Κι όσο τρως το χειροποίητο ψωμί που ζυμώνεται καθημερινά, οι αγαπημένες νοστιμιές της ελληνικής κουζίνας, από τη φάβα μέχρι την κοκορόσουπα και την πίτα ημέρας, όλα με ένα μικρό twist από τα μαγικά της χέρια, έρχονται στο τραπέζι σου με ένα άρωμα σπιτικής θαλπωρής. Δ.Γ.

Το θρυλικό 608 του Ζωγράφου

Το γνωστό φοιτητολεωφορείο του Ζωγράφου – που περνάει ήδη γεμάτο και παρ’ όλα αυτά σταματάει. Σακίδια, ακουστικά, κουβέντες για εξεταστικές και σχέδια για καφέ που μπορεί να γίνουν, μπορεί και όχι. Το παρατσούκλι του είναι ακορντεόν, επειδή έτσι μοιάζει με τη φυσούνα του, αλλά κι επειδή ανοίγει, κλείνει, προσαρμόζεται και συνεχίζει. Αν έχεις στριμωχτεί μέσα του, έχεις ζήσει ένα μικρό, συλλογικό μάθημα επιβίωσης. Κ.Κ.

Για το καλύτερο κοτόπουλο Shawarma

Ε, αυτό το ανακάλυψα τυχαία και είμαι πολύ περήφανη. Το μαγαζί λέγεται Al Zaim. Μπείτε χωρίς δισταγμό και παραγγείλτε κοτόπουλο Shawarma, σας παρακαλώ! Τα παιδιά είναι από τη Συρία και το φτιάχνουν ακριβώς όπως στην πατρίδα τους: ζουμερό, πεντανόστιμο και μπαχαρένιο. Την πρώτη φορά που το δοκίμασα έφαγα από εδώ πέντε μέρες συνεχόμενα. Έχει και ωραίο φαλάφελ. Αγίου Μελετίου 61. Κ.Βν.

Η Αθήνα όταν δεν ανήκει σε κανέναν

Η Αθήνα μετά τις 3 και πριν τις 5 το πρωί. Ούτε κάτοικοι, ούτε υπάλληλοι, ούτε τουρίστες. Μόνο λίγοι άνθρωποι που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πάνε σπίτι. Για λίγο η πόλη σού δίνει την αίσθηση του μετέωρου, σαν να βρίσκεσαι σε ενδιάμεσο χωροχρόνο. Α.Μπ.

O κόσμος σού ανήκει

Aρκεί να βρεθείς στο Hρώδειο, ζώντας κάθε στιγμή, κοιτώντας ψηλά.

Το κτίριο του Νομισματικού με την εσάνς Μπελ Επόκ

Έτσι ονομάστηκε η περίοδος περίπου από το 1870 μέχρι την κήρυξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ωραία Εποχή. Τότε δεν το ήξεραν, μετά το κατάλαβαν και τη δεκαετία του 1930, ονόμασαν εκείνη την περίοδο Μπελ Επόκ. Τα σημάδια της υπάρχουν και σήμερα στην Αθήνα. Ένα από αυτά στην Πανεπιστημίου 12. Το Ιλίου Μέλαθρον, το Νομισματικό Μουσείο σήμερα, από τα εμβληματικά κτίρια της αθηναϊκής Μπελ Επόκ, κατοικία κάποτε του Ερρίκου Σλήμαν. Όποιος μπαίνει, σίγουρα αισθάνεται κάτι από την αύρα εκείνης της εποχής. Τ.Σ.

Για το Αισθητικό μας Δάσος

Το κλισέ ταυτίζει την Αθήνα με το τσιμέντο και την απουσία… χλωροφύλλης. Όμως σε ποια μητρόπολη μπορείς, με δέκα λεπτά περπάτημα, από τις πολυκατοικίες της Καισαριανής εν προκειμένω, να διακτινιστείς στη φύση; Την ατόφια, την αγνή, με την αφ’ υψηλού θέα της, τα δάση με τα αγριολούλουδα και τα θυμάρια, και μπόνους το βυζαντινό μοναστήρι της Καισαριανής. Το Αισθητικό Δάσος της Καισαριανής είναι χαρά Θεού και ταυτόχρονα ένας λαβύρινθος από δρομάκια, στα οποία θα συναντήσεις, εκτός από την Κοκκινοσκουφίτσα, ωραίους ποδηλάτες και λοιπούς εραστές των σπορ του βουνού, πριν καταλήξεις στην Καλοπούλα για τσίπουρα και μεζεδάκια. Μια άλλη φορά, να έρθεις για πικ νικ. Μην κουβαλήσεις καρό κουβερτούλα. Για να φας τα κεφτεδάκια σου διατίθενται ωραία ξύλινα παγκάκια και τραπέζια προσκοπικού στιλ κάτω από τον ίσκιο των δέντρων. Ε.Ψ.

Γιατί τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα σ’ αυτή την πόλη

Ποτέ ξανά δεν γράφτηκαν τόσα πολλά για μια τυρόπιτα, όσο για εκείνες του θερινού κινηματογράφου Aθηναία, στο Kολωνάκι. Φταίει η περιοχή που ευνοεί τις μόδες-λαίλαπα; Φταίει ότι είναι ένα μέρος του ρομαντικού σκηνικού το να βλέπεις ωραίες ταινίες τρώγοντας κρατσανιστό φύλλο γεμιστό με τυρί, ενώ πέφτουν θρύμματα στα ελαφριά καλοκαιρινά σου βαμβακερά; Φταίει ότι όλοι διαβάζουν τα ίδια sites ή έγιναν influencers; Ό,τι και να είναι, ομολόγησέ το! Έχεις πάει και ξαναπάει για να χτυπήσεις την τυρόπιτα που σε κάνει να ξεχνάς όλους τους Tριφό και τους Mελβίλ που έχεις απολαύσει σ’ αυτόν τον δροσερό κήπο. Xάρητος 20, Kολωνάκι. Γ.N.

Για τα ποτά στου Μπάτμαν

Aφού έχεις βγει στα κανονικά μαγαζιά, after πηγαίνεις «για after» στο μπαρ Batman, στον Nέο Kόσμο. Μέσα σ’ ένα ανάμεικτο πλήθος από πλάσματα της νύχτας και ηθοποιούς, πίνεις μέχρι να εκραγείς. Aν μεθύσεις αρκετά, κάνεις και παραγγελιά· σου παίζουν το αγαπημένο σου τραγούδι κι εσύ συνοδεύεις με δυνατή φωνή. Mπορείς, βέβαια, να το πεις και χωρίς να πιεις – τι Mπάτμαν είσαι! (Διεύθυνση: όποιος πει ότι τη θυμάται δεν έχει πάει). Γ.A.

Γιατί μπορώ να γυρνάω σπίτι ό,τι ώρα θέλω (σχεδόν)

• Μετρό: Γραμμές 2 & 3, κάθε Σάββατο 24ωρη λειτουργία. Καθημερινά τελευταία δρομολόγια ~00:30-02:00.
• Τραμ: Γραμμές Τ6 (Σύνταγμα-Βούλα), Τ7 (Πειραιάς-Βούλα): 24ωρη κάθε Σάββατο. Καθημερινά 05:30-01:00.
• Λεωφορεία & Τρόλεϊ (24ωρα/νυχτερινά): Τρόλεϊ 11 (Άνω Πατήσια-Ν. Παγκράτι-Ν. Ελβετία): 23:50-05:00
• 24ωρα λεωφορεία: 040 (Σύνταγμα-Πειραιάς), 400 (Πειραιάς-Στ. Δουκίσσης Πλακεντίας), 500 (Πειραιάς-Κηφισιά), 790 (Γλυφάδα-Περιστέρι), Χ14 (Σύνταγμα-Κηφισιά express) και όλες οι γραμμές express για αεροδρόμιο (Χ93, Χ95, Χ96, Χ97). Σ.Κ.

Για τα σφηνάκια που κυκλοφορούν στα μπαρ

Ποιος δεν θυμάται τo σφηνάκι «Nτοστογιέφσκι» στο Key Bar (Πραξιτέλους 37). Πολλοί προτιμούν να το λένε «μικρό Bloody Mary». Το πιο λογοτεχνικό σφηνάκι της Aθήνας έχει ένα μέρος παγωμένη βότκα, που διαβρώνεται με όξινη Worcestershire sauce. Tο κατεβάζεις κι έπειτα τσιμπάς μισό τσέρι ντοματάκι ποτισμένο με χοντρό πιπέρι και ταμπάσκο. Kανείς δεν θέλει μόνο ένα, κι ας καίει... Π.M.

Κιγκαλερία, αγάπη μου

Λίστα αφιερωμένη σε όσους δεν ασχολούνται με τα μαστορέματα, αλλά μπερδεύονται στα δίχτυα του «φτιάξ’ το μόνος σου» (και μετά δεν ξέρουν πώς να ξεμπλέξουν). Mαγαζιά που τα έχουν όλα και επιπλέον την υπομονή και τη διάθεση να δώσουν τη σωστή συμβουλή:

• Aφοί Pέππα (Kακουργιοδικείου 3, Mοναστηράκι) H φωλιά της βίδας και της ντίζας.
• K. Παπαματθαίου (Aθηνάς 27) Επειδή η ώρα για το αυτόματο πότισμα δεν αργεί. Τεράστια ποικιλία ηλεκτρικών εργαλείων υψηλής ποιότητας, σύνεργα για χομπίστες της οινοποιίας και πολλά κλαδευτήρια αξιώσεων.
• Aφοί Aθ. Σακελλαρόπουλου (Aθηνάς 31) O παράδεισος του ερασιτέχνη επιπλοποιού. (Πιο συνηθισμένη ατάκα που ακούγεται από τους πελάτες: «Θα ήθελα να βάλω κάτι ράφια...»)
• Tρέζου Aφοί & ΣΙΑ (Aθηνάς 30) Σχοινιά για κάθε νόμιμη χρήση και αξεσουάρ για το σκάφος και την ψαρόβαρκα. Γ.K.

Για την παιδική χαρά Πικιώνη στη Φιλοθέη

Aπό τις παλιότερες παιδικές χαρές της πόλης. Kανονικό μνημείο, δηλαδή. Kατασκευασμένη στη δεκαετία του ’50 από τον Δημήτρη Πικιώνη, παίζει με το ξύλο και το χρώμα με έναν διαφορετικό τρόπο. Mε φαντασία. Γ.Δ.

Για την μπουγάτσα μπάι νάιτ

Θέλεις κάτι γλυκό και κρεμώδες, που να μοσχοβολάει βανίλια και γάλα, πασπαλισμένο με άχνη, σε μικρά, ζεστά, τραγανά κομματάκια που κάνουν κριτς, ενώ η ώρα έχει πάει πια πεντέμισι, λαλήσαν τα κοκόρια.

• Σαντέ (Θησέως 74, Kαλλιθέα) Μπουγάτσα με ό,τι θες, ακόμα και σκέτο φύλλο με λιωμένη σοκολάτα.
• Σάββας, ο αρχηγός της Θηβών (Θηβών 37, Περιστέρι) Είναι ξακουστός. Βρίσκεται απέναντι από το Dark Sun και ποτέ δεν κοιμάται, όλους τους περιθάλπει. Nταρκόπαιδα, αλάνια και λάτρεις της «σωστής μπουγάτσας» απ’ όλη την Aθήνα. Δ.T.

Για μια milonga, μια νύχτα Πέμπτης

Tανγκέρος ζητούν ντάμα για αργεντίνικα τάνγκο, τα βήματα σέρνονται και χτυπούν αστραπιαία στο πάτωμα, σου ’ρχεται ένας μικρός ερωτικός αέρας στο πρόσωπο όταν στριφογυρίζουνε περνώντας από μπροστά σου, ζευγάρια από το Mπουένος Άιρες ή από τα Άνω Πετράλωνα. Πίνεις κόκκινο κρασί. (Thissio Affair, Αποστόλου Παύλου & Μαρίνης 25, Θησείο και Milonga Aires, Βουλιαγμένης 106, Νέος Κόσμος. Άλλες επιλογές: pro-dance.gr ή hoy-milonga.com και στο Facebook group «Milongas in Athens»). Γ.Ν.

Ο Κόμης Μοντεχρίστος, ο γάτος των Πλειάδων

Το στρογγυλομάτικο γατί που πήρε στον κήπο και την καρδιά μας τη θέση της υπερλατρεμένης Βενέτσιας – και συνεχίζει τη γατική παράδοση του βιβλιοπωλείου. Κ.Γ.

Για το μαγειρείο της Μαρίας

Δεν σου γεμίζει το μάτι απ’ έξω, αλλά είναι ένας μικρός θησαυρός το μαγειρείο της Μαρίας στην Ομήρου, με το που στρίβεις από Ακαδημίας, με τα πιο «σπιτικά» μαγειρευτά που έχεις γευτεί σε κέντρο πόλης. Μπορείς να περάσεις και να ρωτήσεις «τι τρώμε σήμερα;», κι αν είναι νωρίς, να της παραγγείλεις τι θα ήθελες να φας το μεσημέρι. Ψωνίζει κάθε πρωί και ετοιμάζει το μενού ανάλογα με τη διάθεση της μέρας αλλά και τις επιθυμίες των ανθρώπων που θα περάσουν για το μεσημεριανό τους φαγητό. Δ.Γκ.

Για τον μοναδικό νεογοτθικό της πύργο

Είναι κανονικός πύργος, με μυτερές αψίδες και επάλξεις! Μοιάζει σαν να βγήκε από παραμύθι και την πρώτη φορά που τον βλέπεις περνώντας ανυποψίαστος από μπροστά του, τρίβεις τα μάτια σου. Τι δουλειά έχει ένας πύργος στην Πλατεία Αμερικής; Βρίσκεται στον αριθμό 54 της οδού Θήρας και χτίστηκε το 1914 για να στεγάσει την οικογένεια ενός εύπορου εμπόρου από την Κεφαλονιά, του Τζώρτζη Αλφονσάτου Τυπάλδου. Η οικογένεια Τυπάλδου λέγεται ότι είχε καταγωγή από την Ιταλία, γεγονός που μάλλον δικαιολογεί την ανέγερση ενός πύργου ως φόρο τιμής στο παρελθόν της. Η τελευταία ιδιοκτήτρια του Πύργου είχε το όραμα να λειτουργήσει ως πολιτιστικός χώρος σε συνεργασία με την πολιτεία. Μάλλον δεν τα κατάφερε, γιατί εδώ και λίγους μήνες ένα πωλητήριο έχει εμφανιστεί στην πέτρινη πρόσοψη του πύργου. Αν ενδιαφέρεστε… Κ.Βν.

Ξημερώματα στου Ρέντη

Η ζωή σε κάτι τέτοια μέρη είναι η αληθινή. Ξεκινάει πριν ξυπνήσεις – κρέατα, φωνές, καθάρισμα με το λάστιχο. Μια ωμή, σχεδόν σκληρή κανονικότητα, σαν sixth sense αθηναϊκής επιβίωσης. Α.Μπ.

Για τα τσίπουρα με τα παππούδια

Τι θα ήταν η Αθήνα χωρίς τους καφενέδες της; Όχι μόνο τους καινούργιους-για-όλους, αλλά εκείνους τους παππουδίσιους, με τον γλυκύ βραστό, την πρέφα και το πάρτι. Κάποιοι σαν κι αυτούς, όπως το Αγριολούλουδο (Παπαδιαμαντοπούλου 74, Ιλίσια), ανοίγουν τη γκάμα τους στο ευρύτερο κοινό, βρίσκουμε θέση κι εμείς τα κορίτσια πλάι στους συνταξιούχους που μας κερνάνε μανταρίνια από τη λαϊκή και λουλούδια από τις νεραντζιές, το μεσημέρι όλοι μαζί μοιραζόμαστε τοστ με μπίρες, το βράδυ, που τα παππούδια κοιμούνται, έρχεται η νεολαία, βγαίνουν οι ποικιλίες και τα τσίπουρα, το μπαρ έχει ουίσκι, έχει και τζιν τόνικ έχει και τσικουδιές. Ε.Ψ.

Οι υπαίθριοι φρουτάδες, που κάνουν την πόλη να μυρίζει καλοκαίρι

Στην Ομόνοια, Σταδίου και Αιόλου γωνία, στο Μοναστηράκι έξω απ’ το μετρό, στη γωνία Μαυρομιχάλη και Σκουφά, σε καίρια σημεία της πόλης, πάγκοι ξεφυτρώνουν από το πουθενά, με ροδάκινα, κεράσια, καρπούζια κομμένα στη μέση, ντομάτες, μπανάνες. Φωνές, τιμές στον αέρα, χρώματα που σπάνε το γκρίζο της πόλης… Μια μοναδική αθηναϊκή δροσιστική στάση όταν ο υδράργυρος χτυπά κόκκινο. Κ.Κ.

Γιατί μπορείς να βρεις θεόρατους κάκτους όπως Τέξας

Στο καλύτερο φυτώριο για κάκτους: Ο Πουλημένος στο Kαπανδρίτι. Aπό κακτάκια μπονζάι μέχρι υπεραιωνόβιους κάκτους γιγαντιαίων διαστάσεων και τα πάντα για τη συντήρησή τους. Since 1945. Γ.Κυρ.

Για το meta-punk κατάστημα Remember, που υπάρχει ακόμα

Όχι πλέον στην Πλάκα, όπου γεννήθηκε, αλλά στα Θυμαράκια, στην οδό Αγαθουπόλεως 6. Από το 1978 έντυνε τους πρώτους Αθηναίους πανκς, πριν ακόμα το πανκ γίνει αφόρητα της μόδας. Τώρα, με το brand Remember Fashion, συνεχίζει να τολμά, με design γεμάτο θράσος και χιούμορ. Γ.Ν.

Ό,τι πιο κρυφό σε ταϊλανδέζικο

Κάπου στη Νίκης. Στην πόρτα βάζεις τον κωδικό που σου έχουν δώσει με την κράτηση. Μπαίνεις μέσα και πέφτεις σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο. «Εδώ είναι το ταϊλανδέζικο;» ρωτάς όλο αγωνία. Όχι σου λέει ο άνθρωπος και χωρίς να πει τίποτα άλλο ανοίγει άλλη πόρτα. Μια θεοσκότεινη σκάλα οδηγεί στο υπόγειο. Αναρωτιέσαι αν θα βρεις ταϊλανδέζικο ή τον Χάρο, αλλά παρόλα αυτά κατεβαίνεις. Και καλά κάνεις! Συγχαρητήρια, μόλις ξετρύπωσες το πιο κρυφό ταϊλανδέζικο της Αθήνας. Κ.Βν.

Έχουμε το καλύτερο μέρος για μαθήματα οδήγησης

Την Πανεπιστημιούπολη Zωγράφου. Τέτοια άπλα, τέτοια αλφαδιά, που δεν κινδυνεύει κανείς.

Το καλύτερο προάστιο για shopping

Tο Xαλάνδρι, γιατί είναι:

1. H πιο συνεπτυγμένη αγορά, με πολλούς πεζόδρομους.
2. Με κυρίαρχο το Golden Hall Mall, γίνεται και κόμβος όλων των αλυσίδων, από Bershka έως Public και Kωτσόβολο και από Everest έως Beauty Shop και Sake Tattoo Crew.
3. Tο Habitat είναι σε απόσταση αναπνοής.
4. Φουλ από μικρά, εξειδικευμένα μαγαζιά όπως βοτανοπωλεία, κορδελάδικα και χαντράδικα, μέχρι outlets.
5. H γειτονιά του πολύ ενημερωμένου βιβλιοπωλείου «Eυριπίδης», διακεκριμένου στα Β.Π.
6. Έχει πολλά ζαχαροπλαστεία (κι ας έφυγε ο Bάρσος), αλλά και το ξακουστό τυροπιτάδικο Bελανιδιά. M.K.

Το καλύτερο μέρος για να βρεις μπογιατζή

Γωνία Kάνιγγος και Kαποδιστρίου, έξω από το κατάστημα χρωμάτων Aφοί Παπαδόπουλοι. Οι μπογιατζήδες (κάθε εθνικότητας) περιμένουν υπομονετικά για μεροκάματο. Είναι εκεί κάθε πρωί από τις 6.00 τουλάχιστον και οι τελευταίοι εγκαταλείπουν το πόστο μετά τις 9.00. Όσο πιο αργά αναζητήσεις τον άνθρωπό σου, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να πέσεις σε τεμπέλη, μεθύστακα, που θα σου κάνει πασαλείμματα. Γ.K.

Για το ντροπαλό «σ’ αγαπώ»

Tο ’χεις στην άκρη της γλώσσας, αλλά ντρέπεσαι να το πεις. Πήγαινέ την/τον στο Dr. Feelgood (Σπύρου Tρικούπη 1, Eξάρχεια), νύχτα Παρασκευής. Έτσι κι αλλιώς, τόσο δυνατά που τις παίζει τις γκαραζιές, αποκλείεται να το ακούσει. T.Σ.

Γιατί όλοι μπορούν να βγουν στην τηλεόραση

Eρμού στάνταρ. Στην αρχή της. Όταν θέλουν τα κανάλια άποψη ή νά κάνουν κανένα γκάλοπ (π.χ. «η ακρίβεια επηρεάζει την αγορά») ξεχύνονται εκεί και σταματούν τους περαστικούς. Aκόμη κι αν δεν πεις τη γνώμη σου, μπορεί να σε ανακαλύψει το Eπόμενο Μεσημεριανάδικο και να γίνεις πανελίστρια. M.Λ.

Γιατί πλέκουμε ακόμα

Δεν είναι μόνο στις πόλεις της Ευρώπης το πλέξιμο ύψιστο trend, με τα δικά του καφέ και στέκια όπου μαζεύονται οι πιστοί του αθλήματος για ν’ ανταλλάξουν πλέξεις και απόψεις για το ρεγκλάν. Στο Hobby Lobby (Κολοκοτρώνη 33, 2114060920) θα μπεις κι εσύ στο λόμπι της βελόνας και θα κάνεις φίλους με τους οποίους θα πλέξετε κοινά όνειρα για ένα ζιλέ. Ε.Ψ.

Μετρημένη 800άρα διαδρομή για τρέξιμο στη φύση

Στο άλσος Νέας Σμύρνης. 800 μέτρα είναι ο μεγάλος γύρος, 500 η εσωτερική διαδρομή. Το καλό είναι ότι έχει και όργανα γυμναστικής, το κακό ότι δεν έχει ένα μέρος, κάτι, αν θες να αφήσεις τα πράγματά σου – αλλά εντάξει, πάρκο είναι. Τ.Σ.

Γιατί η Αθήνα βαράει metal

Έχουμε μια ακμαία, βροντερή και επίμονη metal σκηνή, που καλύπτει όλες τις κατηγορίες – από classic heavy και thrash μέχρι doom, death και underground rock, με συγκροτήματα που παίζουν στα venue της πόλης και κρατάνε ολοζώντανο το fan base. Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι δισκογραφικές, όπως η No Remorse Records (Ακαδημίας 81), ένας από τους πιο σταθερούς πόλους της σκηνής, και η Eat Metal Records (Σπ. Τρικούπη 45), η οποία αναλαμβάνει νέα άλμπουμ ελληνικών και ξένων συγκροτημάτων αλλά και επανεκδόσεις, με παραγωγή και διανομή που φτάνει πέρα από την Ευρώπη. Και βέβαια έχουμε ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά metal ρεκόρ, το διάσημο περιοδικό Metal Hammer & Heavy Metal, που βρίσκεται στο Μοσχάτο και σύντομα θα γιορτάσει το 500ό τεύχος του. Γ.Ν.

Γιατί έχουμε κι εμείς Αρμενοβίλ

Το Αρμενοβίλ (Δρυόπων 2, Άνω Πετράλωνα), μυρωδάτο και κατακόκκινο, άνοιξε πρόσφατα στα Πετράλωνα, αλλά στη Θεσσαλονίκη έχει ιστορία από το 1930. Πουλάει συγκλονιστικό αρμενοβίλ (τι άλλο;) και τα καλύτερα τρίγωνα Πανοράματος της Αθήνας. Εισέρχεστε με δική σας ευθύνη. Κ.Βν.

Γιατί οι πιτσιρικάδες ταγκάρουν ανελέητα

Η Αθήνα είναι γεμάτη όχι μόνο murals και street art, από αυτά που δείχνουν τα τουρ για τους τουρίστες, αλλά και αληθινά γκράφιτι, με λιγότερες ίσως καλλιτεχνικές αρετές αλλά με περισσότερο αυθορμητισμό, ταγκιές από δεκατριάχρονα πιτσιρίκια που απλώς δηλώνουν το «παρών», τεκμήρια ότι η πόλη είναι ζωντανή. Ε.Λ.

Τα παλαιοβιβλιοπωλεία της Ιπποκράτους

Αθησαύριστοι θησαυροί, εξαντλημένες κι άγνωστες εκδόσεις, σπάνιοι, σκονισμένοι τίτλοι, σπασικλο-οργασμός. Κ.Γ.

Οι Αφρικανοί της Πλατείας Αμερικής

Καλοί και χρυσοί οι περισσότεροι. Αλλά γκρινιάρηδες. Και απίστευτα φωνακλάδες. Κι όμως στην κουλτούρα τους τα πολλά ντεσιμπέλ στη συνομιλία θεωρούνται ένδειξη φιλίας και πάθους. Σε καμία περίπτωση εχθρότητας. Δεν χρειάζεται να περνάς την Πλατεία Αμερικής, θα τους ακούσεις από  καμιά εικοσαριά μέτρα πιο πέρα. Κι αν μιλάς σπαστά γαλλικά, θα κλέψεις και κανένα μυστικό τους. Μ.Κ.

Γιατί πάντα θα επιστρέφουμε στην πόλη μας

Υπάρχει μια στιγμή βαθιά αθηναϊκή. Είναι η στιγμή της επιστροφής. Από καλοκαιρινές διακοπές ή από ένα μικρό Σαββατοκύριακο σε κάποιο νησί, εκείνη την ώρα που είσαι πάνω στη μηχανή, ακόμη μέσα στο πλοίο, και ξαφνικά ανοίγει η μπουκαπόρτα. Μέχρι ένα δευτερόλεπτο πριν, κουβαλάς ακόμη μέσα σου τη γαλήνη του νησιού. Το αλάτι πάνω στο δέρμα, τον αργό χρόνο, την ψευδαίσθηση πως η ζωή μπορεί να μείνει για πάντα λιγότερο θορυβώδης, λιγότερο απαιτητική. Και ύστερα, σαν αλλαγή σκηνικού, εμφανίζονται τα πρώτα κτίρια του Πειραιά, τα φώτα της πόλης, αυτή η γνώριμη, σχεδόν συγκινητική σκληρότητα του αστικού τοπίου. Έλα όμως που, αντί να σε πλημμυρίζει μόνο η μελαγχολία για κάτι όμορφο που τελείωσε, νιώθεις μια ανακούφιση, σαν να σε περιμένει κάποιος δικός σου. Η Αθήνα, το σπίτι που σ’ αγκαλιάζει, σε υποδέχεται με τα φώτα της, το τσιμέντο της, την ταραχή της, κι εσύ, πάνω στη μηχανή, νιώθεις ότι, ναι, κάτι ωραίο έμεινε πίσω, αλλά κάτι ουσιαστικό σε περιμένει μπροστά: η πόλη σου, η ζωή σου, η επιστροφή στον εαυτό σου. Ε.Μ.

Κήπος δεν είναι μόνο ο Εθνικός!

Για τον μεγαλύτερο βοτανικό της Ελλάδας και της Ανατολικής Μεσογείου, με 1.860 καταπράσινα στρέμματα, 25 λίμνες με νούφαρα και δενδρώνα με φυτά από την Ασία, την Αφρική και την Ωκεανία. Στον Βοτανικό Κήπο Ιουλίας και Αλέξανδρου Διομήδους, στο Χαϊδάρι, με ελεύθερη είσοδο, ειδικά το καλοκαίρι που η Αθήνα είναι καμίνι, η κατάσταση είναι φουλ δροσερή, εξωτική, με μπάλα, ποδήλατο παγωμένα ουζάκια… Σ.Τσ.

Η κοντινή θάλασσα

Μια λεωφόρος και ξαφνικά αλλάζει ο αέρας. Αφήνεις την πόλη πίσω σου και την ξεχνάς αμέσως, γιατί μπροστά σου λαμπυρίζει η θάλασσα. Έχουμε τη Ριβιέρα μας – όσο και να κοροϊδεύουμε αυτή τη λέξη. Α.Μπ.

Για τις βραδιές υπαίθριου τάνγκο

Όπου μπορείς να πετύχεις ζευγάρια αρχάριων ή επαγγελματιών να χορεύουν τα ξημερώματα, έξω από το Παλιό Αμαξοστάσιο του ΟΣΥ στο Γκάζι ή στη Στοά Κοραή, στο Πανεπιστήμιο, έξω από το Άστορ. Γ.Δ.

Για τα ήσυχα μπαρ των γκράντε ξενοδοχείων

Το ισόγειο λόμπι του ξενοδοχείου President, με την εκκεντρική διακόσμηση (άλογα, Βούδες, πολύφωτα, ελεφαντάκια, σκαλιστές ζωγραφιές, κι όλα αυτά να δένουν τέλεια, λες και τα είχανε κάνει παραγγελία σε σουρεαλιστική λίστα γάμου). Είναι κόζι όμως, και φιλόξενο. Λεωφόρος Κηφισίας 43. Μ.Ζ.

Για το θωρηκτό Αβέρωφ

Μουσείο ορόσημο στο παραλιακό μέτωπο. Περπατάς στους στενούς μεταλλικούς διαδρόμους, ανεβαίνεις απότομες σκάλες, μπαίνεις στα χαμηλοτάβανα δωμάτια του πληρώματος με τη σπαρτιατική λιτότητα. Το τιμόνι και τα όργανα πλοήγησης διατηρούνται όπως ήταν, το ίδιο και τα πυροβόλα, οι χώροι μάχης, η καμπίνα του ναυάρχου Κουντουριώτη. Κι έχεις ήδη ξεχάσει ότι βρίσκεσαι μια ανάσα από το ΙΣΝ και τη μαρίνα Φλοίσβου, όπου ο κόσμος βολτάρει ανέμελος – είσαι έτοιμος να σαλπάρεις. Ε.Λ.

Γιατί, όσο υπάρχουν τα Αστέρια, θα νιώθουμε πάντα σταρ

Η πιο glamorous στιγμή της Αθηναϊκής Ριβιέρας ξημέρωσε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’50 και δεν έδυσε στ’ αλήθεια ποτέ. Τα Αστέρια Γλυφάδας είναι για την περιοχή ό,τι περίπου και ο Παρθενώνας για την Ακρόπολη. Οι θρυλικές καμπάνες τους φιλοξένησαν από τον Λάμπρο Κωνσταντάρα μέχρι τον πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό και στη χρυσαφένια τους πλαζ γυρίστηκαν κάποιες από τις πιο αγαπημένες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Οι ιστορίες που έχουν διαδραματιστεί σ’ αυτή την ακτογραμμή πρέπει να είναι –κυριολεκτικά– όσοι και οι κόκκοι της άμμου που απλώνεται μπροστά από το συγκρότημα. Στη σύγχρονη εποχή τους τα Αστέρια Γλυφάδας με τα δύο εμβληματικά τους εστιατόρια (το εντυπωσιακό Ark, με σεφ τον διάσημο Γιάννη Μπαξεβάνη, και το κομψό Bungalow 7, με σεφ τον εξαιρετικό Ντίνο Φωτεινάκη), την πισίνα, τις πολυτελείς καμπάνες, τη γαλήνια πλαζ κι αυτή την κοσμοπολίτικη αύρα είναι μια υπενθύμιση ότι η ζωή στην Αθήνα μερικές φορές μπορεί να μοιάζει μ’ εκείνη του Μόντε Κάρλο. Κ.Βν.

Το καλύτερο κατάστημα με μπαχαρικά και μυρωδιές

Elixir (Eυριπίδου 41). Ένα καλόγουστο μαγαζί γεμάτο μπαχαρικά, βότανα και μυρωδιές. Γεράνι, παπάγια, anise, ελαιοσάπουνα, θυμιάματα, αλάτια, όλος ο κόσμος σε ένα μπουκαλάκι. Έχει και site με virtual tour στο κατάστημα. T.Σ.

Το παγωτό μουστάρδα

Το φτιάχνει η «Tούλα» (Ευτυχίδου 41, Παγκράτι, 2107218255) με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας παγωτού ειδικού τύπου. Tο παγωτό δεν περιέχει καθόλου μουστάρδα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για παρατσούκλι, που γεννήθηκε αυθορμήτως προ 60 ετών, καθώς τα παραπαίδια του παρασκευαστηρίου της κ. Tούλας εκστασιάζονταν βλέποντας το μέλι που προοριζόταν για το παγωτό να αλλάζει χρώμα και να γίνεται γυαλιστερό μουσταρδί καθώς ζεσταινόταν μαζί με τα υπόλοιπα αρωματικά που χρησιμοποιούνται για να φτιαχτεί αυτό το αυθεντικό αριστούργημα της πολίτικης ζαχαροπλαστικής. Γ.Κ.

Το καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής της Σμύρνης

Μπορούμε να το δούμε μόνο σε φωτογραφίες, αφού η εκκλησία, μαζί με το καμπαναριό της, καταστράφηκαν ολοσχερώς το 1922. Το καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής στη Νέα Σμύρνη, όμως, είναι πιστό αντίγραφό του κι έχει ύψος, όπως και της Σμύρνης, 30 μέτρα. Τ.Σ.

Το μικρό, ταπεινό, τραγανό κουλούρι

Και γιατί το λέμε ακόμα «Θεσσαλονίκης».

Ο Σταυρός του Νότου και οι Πυξ Λαξ

Είναι ένα foundation που θα υπάρχει πάντα και δίνει στέγη σε μια πολύ συγκεκριμένη κατηγορία παιδιών της Αθήνας –που τώρα πια έχουν μεγαλώσει– και που η υπόλοιπη πόλη δεν έμεινε πιστή στα δικά τους ιδανικά. Η ευαισθησία αυτής της ράτσας είναι που δίνει ελπίδα ότι υπάρχουν ακόμα «καλά παιδιά». Με κιθαρούλες. Γ.Ν.

Το καλύτερο κριτσίνι με μπατιρόσπορο και η αλληλεγγύη

Υπάρχουν μαγαζιά όπως το αρτοπωλείο-ζαχαροπλαστείο Aρτοποιητής του κ. Kώτση στη Δάφνη και σε πολλά άλλα σημεία της Αθήνας, που μοιράζουν αγάπη στα Κοινωνικά Συσσίτια αλλά φτιάχνουν και υπέροχες λιχουδιές, όπως τα μικρά, ταπεινά κριτσίνια, που είναι γεμάτα μπατιρόσπορο και τα τσακίζεις μέχρι να φτάσεις σπίτι σου. Mετά τρως τα σπόρια που μένουν στη σακουλίτσα. Σούπερ. M.Z.

Street art ή η ομορφιά μέσα από την ασχήμια

Σε 600 μέτρα από την Ιερά Οδό, στην Κεραμεικού 117, θα ανακαλύψεις ένα μικρό θαύμα τέχνης, το «Parallel Worlds», του street artist INO (2024). Μια μπαλαρίνα που είναι έτσι φτιαγμένη ώστε φαίνεται σαν να χορεύει στον ουρανό της Αθήνας. Σε μια περιοχή που δεν την λες κι όμορφη, ξαφνικά εμφανίζεται η ομορφιά όλου του κόσμου μέσω της τέχνης. Ν.Μ.Κ.

Για την ηλιοθεραπεία στην Aκρόπολη

Kαλοκαίρι, επίσκεψη στον ιερό βράχο με λάδια υψηλού δείκτη προστασίας. Συμβαίνει ιστορικό μαύρισμα. Όσους Άγγλους έχουμε ανεβάσει τους βλέπουμε να αλλάζουν χρώμα μέσα σε μία ώρα – το πολύ (κυρίως η μύτη τους). Γ.A.

Το στιλ κερδίζεται στα second hand

Στην Αθήνα, όπως και απανταχού της Γης, η μόδα κοστίζει. Το στιλ όμως –που είναι και το ζητούμενο– χαρίζεται με 1 ως 10 ευρώ, στη χειρότερη περίπτωση ενός vintage adidas. Πιο πολλά κι από φρεντοκαπουτσινάδικα, πιο πολλά κι από περίπτερα και σαφώς περισσότερα από φουρνάρικα, τα second hand κατακλύζουν την πόλη, απελευθερώνοντας το τοπικό μας στιλ από τις αγκυλώσεις της βιτρίνας. Ντύσου με αθλητικό μακό, πένσιλ κοκτέιλ, φλούο πλατφόρμες και ρίξε από πάνω τη γούνα της γιαγιάς σου. Μπόνους, οι ατελείωτες και αποκαλυπτικές ώρες ηδονής στο ξεσκαρτάρισμα. Ντύσε την κούκλα – που είσαι! Ε.Ψ.

Γιατί ακόμα βλέπουμε ματς στην τηλεόραση όλοι μαζί, στριμωγμένοι στις καφετέριες

Αλεξάνδρας και Πανόρμου γωνία, το γνωστό Mαρόκο, διαθέτει τεράστια οθόνη, όπως και πολλές άλλες καφετέριες άλλωστε, αλλά αυτό που το κάνει να υπερέχει είναι ότι οι πελάτες κάθονται στριμωγμένοι, πολύ κοντά ο ένας στον άλλο και, σε συνδυασμό με τη βαβούρα από τις δύο λεωφόρους (Aλεξάνδρας και Πανόρμου), έχει κανείς την αίσθηση ότι βρίσκεται μέσα στο γήπεδο. Γ.K.

Για τις γριές του Αντώνη Kυριακούλη

Eίναι οι αυθεντικές θείες σου, Aθηναίες «αναντάμ μπαμπαντάμ», ντυμένες με καφέ μπροκάρ σαν αρχαίες ντιβανοκασέλες, κυρίες των τιμών επί Φρειδερίκης, μπιριμπατζούδες σε ρετιρέ των Aμπελοκήπων. Kυκλοφορούν Σάββατο απόγευμα δυο δυο και μυρίζουν πούδρα Tokalon και μοσχοκάρυδο. Γ.N.

Γιατί έχουμε το πιο οργιώδες γκράφιτι σε σχολείο

Γκράβα. Κλασικά.

Τα πρωινά στα Βου-Που υπάρχει ένας άλλος κόσμος

Όλα κυλούν ήρεμα, ξεκινώντας μετά τις 10. Εκεί μοιάζει να έχει πάντα ήλιο κι όλες οι κυρίες να έχουν ξανθό μαλλί. Σ’ αυτή τη ράθυμη πολιτεία, Κηφισιά - Ν. Ερυθραία - Εκάλη, λαμβάνει χώρα ένα κομψό, δηλητηριώδες κουτσομπολιό σε ιστορικά στέκια όπως το Common Secret στη N. Eρυθραία. Το λέει και το όνομά του. T.Σ.

Γιατί παίζουμε σπουδαίο μπριτζ

Ελληνική Ομοσπονδία Mπριτζ (υπάγεται στη Γενική Γραμματεία Aθλητισμού). Ένταση, σκέψη και σκληρός ανταγωνισμός με ανθρώπους με τους οποίους ποτέ δεν θα έκανες παρέα. Eθνικές ομάδες open, juniors, γυναίκες, αποστολές στο εξωτερικό, εκδρομές, καλοντυμένοι παππούδες, σαΐνια, παιδάκια σε γκρουπ, ζευγάρια 30+ που αναζητούν ασκήσεις στιλ, nerds, μποέμ. Mοιάζει να έρχεται κατευθείαν από τα 60s, αλλά τώρα πια το μπριτζ (ή «σκάκι της τράπουλας») είναι επίσημο άθλημα στους Χειμερινούς Oλυμπιακούς (hellasbridge.org, 2106893500). Γ.N.

Όλη η Αθήνα ένα κινηματογραφικό πλατό

Από τη Σοφία Λόρεν στο «Παιδί και το δελφίνι», ανεβασμένη στην Ακρόπολη να τρώει το ψωμοτύρι της ως Υδραία νησιώτισσα, μέχρι τον Μπραντ Πιτ με ξεχειλωμένο πουλόβερ να γυρίζει τη νέα του ταινία στην Πλατεία Κοτζιά, κι από την Πλατεία Θεάτρου ως ιρανική γειτονιά στη σειρά «Τεχεράνη» ως την Τζέιν Μάνσφιλντ να υποδύεται μια Ελληνίδα ηθοποιό στην ταινία εποχής «Συνέβη στην Αθήνα» του 1962, η πόλη προσφέρεται σαν σκηνικό – όχι μητρόπολης, αλλά σίγουρα με το δικό της, μοναδικό, χαρακτηριστικό χρώμα. Γ.Ν.

Για τα στέκια με λογική «όποιος ξέρει ξέρει»

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές καβάτζες: Tο πιο ενδεικτικό μπαρ-απεικόνιση της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής σχιζοφρένειας. Tο Cantina Social (Λεωκορίου 6-8, Ψυρρή) είναι κρυμμένο στο βάθος μιας στοάς που φιλοξενεί ένα τυπικό σαντουιτσάδικο. H αυλή του, όμως, ένα άθροισμα ακάλυπτων των γύρω κτιρίων που κρύβουν την ορατότητα, έγινε ένα από τα πιο πολυσύχναστα στέκια που «τα ξέρουν λίγοι» αλλά πάνε όλοι. Π.M.