Ο Φώτης Γεωργελές και η βουή της Αθήνας

• Ένα λεωφορείο τυλιγμένο στο καυσαέριο στη Βουλιαγμένης. Απεγνωσμένα νοήματα στα ταξί που περνάνε, φεύγουν, δεν σταματάνε. Γκύζη, Κυψέλη, Χολαργός, εκκλήσεις αγωνίας στο μισάνοιχτο παράθυρο, προορισμοί-ρουλέτα, σήμερα βγαίνει πάντα το μηδέν, κατεβασμένη σημαία, αλλαγή βάρδιας. Έργα, πορτοκαλί κώνοι, μας συγχωρείτε για την ταλαιπωρία, παράκαμψη οδού, αδιέξοδο, απαγορεύεται το πάρκινγκ. Γερανοί, αφαίρεση πινακίδων, μπλόκα, μηχανάκια, άδεια-δίπλωμα, κράνος. Η φυλή των κούριερ. Βενζίνη έξτρα, κίτρινες στολές, βασικό, υπερωρίες, ΚΑΤ. Κλάξον στα φανάρια. Νευρικά μαρσαρίσματα. «Σου καθαρίσω τζάμι;» Η νέα αττική σύνταξη. Γυφτάκια, χαρτομάντιλα, μπανάνες από Πακιστανούς, νερά από Ινδούς.

• Οι στάσεις στην Ακαδημίας. Οι εφημερίδες στα περίπτερα. Του έκλεψαν κανονικό γκολ, παρουσιάστρια της τηλεόρασης σε ροζ ραντεβού. Πορτοκαλί κορδέλες. Διαδήλωση. Μποτιλιάρισμα. Συνθήματα, κόρνες. Χάρε Κρίσνα στα Προπύλαια. Τα αδέσποτα της Πανεπιστημίου. Περιμένουν να τα περάσεις απέναντι μόλις ανάψει πράσινο. Μεγάφωνα από τη Νομική. Ένας γυμνός κλοσάρ στη Βουκουρεστίου. Πειρατικά CD. Ένα περιπολικό αργά πλησιάζει. Πούλμαν με μαθητικές πενταήμερες Σάββατο βράδυ στο Έβερεστ. Περίπτερα-σούπερ μάρκετ. Οι πάγκοι με τις κυριακάτικες. «Θέλεις σακούλα;» Αναμμένα αλάρμ. Μποτιλιάρισμα στην Πανεπιστημίου. Γεμάτα αμάξια, μισάνοιχτα παράθυρα. Πολωνικές εφημερίδες στην Ομόνοια. Άγνωστες γλώσσες. Οι γούνες γραμμένες στα ρώσικα. Απλανή βλέμματα, γραφεία ταξιδίων, ταξίδια της μιας γραμμής στις υπόγειες διαβάσεις. Η Πειραιώς σκοτεινή. Η Κηφισίας φωτεινή. Χωρίς πεζοδρόμια. Η λαϊκή πίσω απ’ το Ιντερκοντινένταλ. Ρωσοπόντιοι στην πλατεία Αγ. Γεωργίου. Κιάλια του ρωσικού στρατού. Πακιστανικά κουρεία, κάτω από την Αθηνάς αλλάζει μεσημβρινός.

• Οι σταθμοί του μετρό. Τα κόκκινα κουτιά της ATHENS VOICE. Αφηρημένα βλέμματα στα βαγόνια. Μάτια κρυμμένα στις οθόνες των κινητών. Διαγραφή. Απάντηση; Φυλλάδια φροντιστηρίων. Flyers. Οι ουρές στην Όπερα. Οι επιγραφές στο Μπουρνάζι, ήχοι και νέον, μουσική απ’ τις μισάνοιχτες πόρτες των κλαμπ, τρεις η ώρα Παρασκευή βράδυ. Η Συγγρού άδεια με μεγάλη ταχύτητα. Οι στροφές στα λιμανάκια της Βουλιαγμένης. Το αεροδρόμιο φωτισμένο όταν το κοιτάς από την Παιανία. Κόντρες στη Βουλιαγμένης. Η παραλιακή ξημερώματα. Αλκοτέστ. Ανοιχτά αυτοκίνητα. Μεθυσμένα χαμόγελα. Τσαλακωμένα φουστάνια. Κρέπες στη Γλυφάδα. Η καντίνα στη Μαβίλη. Συνεργεία αυτοκινήτων. Πράσινες φόρμες. Λάδια. Τα σκουπιδιάρικα στις 11. Ένα λεωφορείο που δεν χωράει να στρίψει. Οι γάτες στα ακόμα ζεστά καπό των αυτοκινήτων στον Λυκαβηττό. Οι συναυλίες, η επιστροφή από τα μονοπάτια. Τα σταματημένα αυτοκίνητα στο Αττικό Άλσος. Τα παράνομα φιλιά. Τα θαμπωμένα τζάμια. Το καφενεδάκι του Εθνικού Κήπου. Σκεϊτμπορντάδες στο Πολεμικό Μουσείο. Ο γυάλινος δρομέας βρόμικος πράσινος. Οι γραμμές του τρένου. Αμαξοστοιχίες άδειες τη νύχτα. Ο Σταθμός Λαρίσης.

• Η Ιερά Οδός. Νταλίκες, νυσταγμένα φώτα, το Δαφνί. Η εθνική οδός, τα φουγάρα με τις φωτιές, τα δεξαμενόπλοια. Τα παγκάκια στην Καστέλλα. Τα υγρά ντοκ του Πειραιά. Οι φωτισμένες μπουκαπόρτες τη νύχτα, τα αυτοκίνητα που κάνουν μανούβρες κάθε Παρασκευή μεσημέρι, τα δελφίνια. Οι εξέδρες στο Village του Ρέντη. Το τσιγάρο μετά την ταινία. Το ασανσέρ στο Village στο Παγκράτι. Οι παπατζήδες στην Πειραιώς, τσαλακωμένα χαρτονομίσματα, κλεφτά βλέμματα, βλέμματα υπολογισμού, ελπίδας. Ξέρουν ότι θα χάσουν, όσο ποντάρεις έχεις ελπίδες, χάνουν. Η κούραση της ζέστης, το στρίμωγμα του πλήθους. Οι άδειοι δρόμοι. Οι πρώτες ψιχάλες της βροχής. Ένα ζευγάρι που φιλιέται στο πεζοδρόμιο με κλειστά μάτια. Οι περαστικοί που κάνουν μανούβρες να μην ενοχλήσουν. Η ξαφνική σιγή, τίποτα δεν ακούγεται. Μετά τα χείλη τους χωρίζουν, κόρνες, μαρσαρίσματα, εξατμίσεις, κομπρεσέρ, συναγερμοί, φωνές, θόρυβος, η βουή της πόλης ξαναρχίζει.

• «Οι Αθηναίοι περιέγραφαν την πόλη τους ως χάος, λέξη που η ελληνική προφορά της του θύμιζε το άσιντ χάουζ. Ο Λου το έβρισκε πολύ λογικό. Ανακάλυψε τον λανθάνοντα παλμό που επίμονα ξεπηδούσε μέσα από την παραφωνία». Χ. Τσιόλκας, «Ο άνθρωπος του Ιησού», εκδ. ΟΞΥ.

— Αθήνα, Δεκέμβριος 2003