1000 λόγοι που αγαπάμε την Αθήνα - 2ο Μέρος

Αθήνα: Οι μικρές στιγμές που φτιάχνουν την καθημερινότητά μας

Είσαι στην οδό Kυδαθηναίων, από τη συμβολή της με τη Σωτήρος και μέχρι τη συμβολή με την Aδριανού. Eπικρατεί μονίμως ένας «άχρηστος» συνωστισμός. Tα «ταβερνοκαμάκια» (δηλ. οι σερβιτόροι που έχουν αναλάβει να «σπρώξουν» κόσμο στο μαγαζί) γίνονται αφόρητα με τα «my friend», το απλανές τους βλέμμα και τις δήθεν φιλικές σκουντιές στους περαστικούς.

Tο ίδιο αφόρητοι γίνονται όμως και οι τουρίστες. Iδιαίτερα την εποχή που καταφθάνουν για πενταήμερη σχολεία από τη Δ. Eυρώπη και οι μαθητές, επωφελούμενοι από το πατείς με πατώ σε, αποφασίζουν ότι είναι ο κατάλληλος χώρος και η ιδανική στιγμή για να παίξουν φατούρο.

Tο κομφούζιο συμπληρώνεται από μικροπωλητές που πωλούν τα γνωστά βαρετά είδη (το όνομά σου γραμμένο με σινική σε κόκκο ρυζιού, το όνομά σου από ασημόσυρμα, «χέι χέι / μάι μάι» φωτοφόρα από φύλλο χαλκού με τρυπούλες κτλ.) Eίναι επίσης το καλύτερο σημείο για να σου κολλήσει ο πισινός σου το παγωτό χωνάκι του στην πλάτη. Γ.K.

Κρουασάν καλύτερα κι από το Παρίσι

Δεν τα φοράνε τσάμπα τα «γαλόνια» οι νέοι μας φουρναραίοι. Μια βόλτα από την Kora, το Flakes, το Overoll, το Temps Perdu θα σε προμηθεύσει με τα πιο αφράτα, μεθυστικά βουτυράτα, ακαταμάχητα κρουασάν της ζωής σου. Σε λίγο από εμάς θα παίρνουν και οι Γάλλοι. Ν.Γ.

Για μια στάση στη Δεξαμενή

Στο Κολωνάκι, η Δεξαμενή, όπως αναγράφεται στην ταμπέλα της, «νηπιαγωγείο, μπαρ, γηροκομείο», καλωσορίζει όλες τις ηλικίες. Σε μια ηλιόλουστη μέρα, τα πράσινα τραπεζάκια γεμίζουν γρήγορα και μπορείς να απολαύσεις καφέ, ούζο ή μπίρα με νόστιμα μεζεδάκια. Μπορείς να πας μόνος, για να διαβάσεις εφημερίδα ή ένα βιβλίο, ή με παρέα. Ε.Ντ.

Γδέρνοντας γόνατα στo skatepark του Φαληρικού Δέλτα

Γιατί το καινούργιο skatepark στο Δέλτα Φαλήρου –όσο κι αν θεωρείται κατάκτηση– κάπως παραείναι καθαρό για τα γούστα σου και, κυρίως, για τα γόνατά σου, που δεν θυμάσαι πια πόσες φορές τα ξέσκισες πέφτοντας στα θεόστραβα πλακάκια της Πλατείας Νερού και στα αυλάκια της μαρίνας των Τζιτζιφιών, κάτι χειμωνιάτικα βράδια, είκοσι χρόνια πριν. Α.Π.

Για τα μέρη όπου είναι σαν να παίζεις σε ταινία του Γουές Άντερσον

Ας πούμε, στο εσωτερικό του κτιρίου της Τράπεζας της Ελλάδος (Πανεπιστημίου 21) με το τεράστιο πάτωμα-παρκέ-σκακιέρα, όταν προσπαθείς να βρεις το απόλυτο κέντρο της κάμερας, να βάλεις παστέλ φίλτρο και να νιώσεις ότι βρίσκεσαι μέσα στο ξενοδοχείο Grand Budapest. Γ.Ν.

Για την ποιητική τοιχογραφία του Σάββα Κουρούκλη

Στη γωνία Στουρνάρη 41 και Νοταρά στα Εξάρχεια ξεχωρίζει ένα κτίριο με τη δική του μικρή ιστορία: ξεκίνησε ως κατοικία και έγινε το γραφείο του ζεύγους Κουρούκλη.

Αυτό που κλέβει την παράσταση είναι η όψη του προς τη Νοταρά, όπου ο αρχιτέκτονας άφησε τη φαντασία του ελεύθερη, δημιουργώντας μια πολύχρωμη εικαστική σύνθεση. Στο κέντρο της, δύο γυναικείες μορφές μοιάζουν να συνομιλούν σιωπηλά: η μία, καθισμένη με το κεφάλι γερμένο στα γόνατα, απλώνει το χέρι της, ενώ η άλλη, όρθια, ανταποκρίνεται υψώνοντας το δικό της. Μαζί, σε αποχρώσεις γκρι και κεραμιδί, σχηματίζουν ένα απαλό ελλειπτικό σχήμα, σαν να αιωρούνται στον χώρο. Γύρω τους, ένα δελφίνι κι ένα πτηνό μπαίνουν στο παιχνίδι της σύνθεσης, ενώ λεπτές χαράξεις και μεταλλικές λεπτομέρειες έρχονται να δέσουν το σύνολο, χαρίζοντας στο κτίριο μια σχεδόν ποιητική ζωντάνια. Φ.Κ.

Ο καλύτερος δρόμος για να μένεις αν είσαι γκέι

Η οδός Στρέητ, στην Πλατεία Kοτζιά. Mε άψογο σημειολογικό στιλ και πολύ πριν η περιοχή γίνει μοδάτη, εκεί είχε στεγάσει και τα γραφεία του περιοδικού Mια Άλλη Xώρα ο εκδότης του, Γρηγόρης Bαλλιανάτος. Γ.Ν.

Για το μπαρ πίσω από την Ακρόπολη που το λένε Hitchcocktales

Για τη Σόνια και τον Νίκο που σερβίρουν τα καλύτερα κοκτέιλ της Αθήνας χωρίς τυμπανοκρουσίες και που με μια ματιά ξέρουν αν την παλεύεις ή αν απλώς άφησες την εβδομάδα να περάσει από πάνω σου. Παλιά, έξω από το μπαρ υπήρχε ένα υπέροχο γκραφίτι του στρουμπουλού μετρ του τρόμου με μερικές σκηνές από το «Ψυχώ» και τα «Πουλιά». Το γκραφίτι το έφαγε η ιδιοκατοίκηση, ευτυχώς έχουμε τη Σόνια και τον Νίκο (Πορίνου 10). Χ.Γ.

Τα μοναδικά έρκερ της αστικής αρχιτεκτονικής

Με μια προσεκτική ματιά, μπορούμε να τα εντοπίσουμε σε Κυψέλη, Εξάρχεια, Κολωνάκι, Πατησίων, αλλά και στα στενά της Ομόνοιας και της Βάθη. Το έρκερ (ή κλειστός εξώστης/σαχνισί) είναι μια κλειστή, στεγασμένη οριζόντια προεξοχή στην όψη ενός κτιρίου, η οποία επεκτείνεται πέρα από τη γραμμή δόμησης. Την παρθενική τους εμφάνιση στην αθηναϊκή αρχιτεκτονική την έκαναν τη δεκαετία του 1920, εποχή του ύστερου εκλεκτικισμού, και εξαπλώθηκαν με τη κυριαρχία του μοντερνισμού, κατά τον Μεσοπόλεμου, το 1930. Οι πολυκατοικίες με μεγάλα έρκερ προορίζονταν για τους προνομιούχους της εύπορης αστικής τάξης και για πολυτελή διαμερίσματα της

εποχής με άνετους χώρους, δρύινα πατώματα, μαρμάρινα μπάνια, ξενώνες, ασανσέρ. Πολλές φορές ένα σκαλοπατάκι οδηγούσε στον μικρό καναπέ κολλητά στο παράθυρο του έρκερ, δίνοντας την αίσθηση της εισόδου σε έναν ξεχωριστό χώρο με αέρα πλούτου και έντονο το θεατρικό στοιχείο και πρόσφερε διαφορετικές γωνίες θέασης της πόλης. Βρίσκονται εδώ ακόμα, σαν μικρά κουκλόσπιτα μιας άλλης εποχής. Δεν ξέρεις ποιος ζει μέσα, αλλά θέλεις να είναι κάποιος που ποτίζει βασιλικούς. Κ.Κ.

Τα μικρά εκκλησάκια που αγαπάμε, όπως το «Ρηνάκι»

Είναι η καλύτερη κατάχρηση οικειότητας με όνομα εκκλησίας. Tο Pηνάκι της Πλάκας, δηλαδή το εκκλησάκι της Aγίας Eιρήνης, που ονομάζεται επισήμως και Pηνάκι. Bρίσκεται περί το ενάμισι μέτρο κάτω από το επίπεδο του δρόμου, αριστερά καθώς μπαίνει κανείς στην οδό Nαυάρχου Nικοδήμου από την Aδριανού. Mε το που το αντικρίζεις, λες «Nα το το Pηνάκι» κι έχεις κάνει μια (επιτρεπόμενη και γλυκούτσικη) κατάχρηση οικειότητας σε έναν παμπάλαιο τόπο λατρείας, που όμως ακτινοβολεί εκείνο το περίεργο κάτι που σε κάνει αμέσως να τον νιώθεις οικείο. Γ.K.

Έχουμε καφέ με όνομα εμπνευσμένο από τον Ρίτσο

Στη Μαυρομιχάλη υπάρχει ωραιότατο καφέ που λέγεται Γκρανγκάντα. Πήρε τ’ όνομά του από την ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου (εκδ. Κέδρος, 1973, με το πορτοκαλί εξώφυλλο). Κι ο κόσμος ρωτάει τι σημαίνει το όνομα του καφέ (Μαυρομιχάλη 182). Μ.Ζ.

Παντού βρίσκεις τον Λουκιανό Κηλαηδόνη

Στα θερινά σινεμά σε ζαλίζει ακόμα το γιασεμί.

Γιατί έχουμε καφενείο των γατόφιλων

Στο Cat Café στο Θησείο μπορείς να πιεις φρέντο εσπρέσο παρέα με υπέροχες γατούλες. Δεν είναι απλώς ένα καφενείο· στόχος των ιδιοκτητών του είναι να συμβάλει στη μείωση των αδέσποτων. Πάνω από 100 γατούλες βρίσκουν σπίτι κάθε χρόνο μέσα απ’ αυτό το στέκι-κοινότητα. Προσφέρουν ένα άνετο και φιλικό περιβάλλον για τα αιλουροειδή κι εσύ σαν επισκέπτης ενημερώνεσαι για τις ανάγκες τους, την υπεύθυνη υιοθεσία, την κηδεμονία και την ευζωία τους. Πού ξέρεις; Μια επίσκεψη στη Νηλέως 54 μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή (και τη ζωή του αδέσποτου). Ε.Β.

Για το υπέροχο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά

Το παλαιότερο (πλην των αρχαίων) ελληνικό θέατρο, μετά το Απόλλων της Σύρου. Έστω και για μια φορά στη ζωή σου, ακόμη κι αν δεν είσαι θεατρόφιλος, πηγαίνεις σε μια παράστασή του, και μόνο για την εμπειρία. Να περιπλανηθείς στο φουαγέ του, να θαυμάσεις τη μικρογλυπτική στα τριώροφα θεωρεία του, να βουλιάξεις στα μπορντό, βελούδινα καθίσματά του και να απολαύσεις την ακουστική του σε μια αίθουσα ροκοκό πολυτέλειας. Ένα ρόφημα πριν ή μετά την παράσταση στο βιεννέζικης αισθητικής καφέ τού φουαγέ επισφραγίζει τη συνολική εμπειρία. Ανάλογα την ώρα, ο μεγάλος, επίπεδος χώρος από μάρμαρο μεταξύ της εισόδου και του δρόμου μεταμορφώνεται σε στέκι για τους σκεϊτάδες της περιοχής και τις παρέες που κάνουν χάζι. Μ.Δ.

Γιατί, απ’ όπου και να τη δεις, η Ακρόπολη, είναι μαγική

Αλλά ανέβα στην Aγία Mαρίνα του Θησείου και πάρε το δρομάκι που οδηγεί στο Aστεροσκοπείο κι από κει στην Πνύκα. Στο δεξί σου χέρι θα συναντήσεις ένα συρματοφραγμένο ξέφωτο. Mπες μέσα και ακολούθησε τον επιβλητικό ορίζοντα της Aκρόπολης απέναντί σου. Θα τη δεις από μια πλευρά που δεν την έχεις ξαναδεί και μαζί θα δεις και όλο το κέντρο από ψηλά, από ένα σημείο απόλυτης ηρεμίας και σιωπής. Προσοχή στα αδέσποτα που το ’χουν κάνει λημέρι. M.Δ.

Γιατί η Αθήνα είναι και… τα παπούτσια της!

Στου Λεμήσιου (Λυκαβηττού 6) και στο Once upon a shoe (Ακαδημίας 91) στο Κολωνάκι φτιάχνουν παπούτσια χειροποίητα και customized, που ταιριάζουν κουτί με την ιδέα της Μαρίας Μήτσορα («Η κυρία Τασία και ο Γουλιέλμος Καταβάθος», εκδ. Πατάκη): «Αν κάποτε θελήσει κάποιος να γράψει τη βιογραφία της, θα πρέπει να γράψει τη βιογραφία των παπουτσιών της». Β.Μ.

Για τον Πειραιά που δεν χορταίνεις

Ανταλλαγές πληθυσμών. Αφού όλοι περνάνε απ’ το κέντρο, το κέντρο πάει Πειραιά, η Κηφισιά πάει Γλυφάδα, και όλοι μαζί στο τέλος στο Μπουρνάζι. Το καλοκαίρι κανείς δεν νιώθει ανασφάλεια, η περιέργεια και η περιπέτεια υπερισχύουν. Βόλτα στη θάλασσα απ’ τη μεριά του Πειραιά. Ουζερί στην Πειραϊκή, ψάρια στο Τουρκολίμανο, καφέ και μπαρ δίπλα στο Παλαί ντε Σπορ, γαρίδες στη Χαραυγή. Ο Πειραιάς είναι μια πόλη μόνος του, θες πολλές επισκέψεις για να νιώσεις τη θάλασσα.

Για εκείνη τη ζέστη τυρόπιτα που μπορείς να πάρεις στις 5 το πρωί στην Πατησίων

Στο Χωριάτικο, απέναντι από την Πλατεία Αμερικής, έπειτα από ένα βράδυ γεμάτο χορό και μεθύσι. Γ.Δ.

Για εκείνα τα κρυφά της μικρά στέκια

Όπως το κρυμμένο σε μια παλιά εσωτερική αυλή στο Μοναστηράκι TAF (The Art Foundation), όπου, εκτός από το να απολαύσεις τον καφέ σου, μπορείς να δεις και μια νέα έκθεση ζωγραφικής, ή την ντισκοτέκ στο υπόγειο της Crust Pizza, στου Ψυρρή, όπου μπορείς να πας να χορέψεις αφού φας ένα μεγάλο και χορταστικό κομμάτι πίτσα με το topping της αρεσκείας σου. Γ.Δ.

Οι κρυμμένες κουκουβάγιες του Δημήτρη Κάσδαγλη

Ένας από τους καλύτερους illustrators της πόλης ζωγραφίζει υπέροχες κουκουβάγιες επάνω σε λείες πέτρες που μαζεύει από τις παραλίες μας και τις κρύβει σε απίθανα σημεία της πόλης: Πίσω από τα πόδια αγαλμάτων, μέσα σε φυλλωσιές στα πάρκα, δίπλα σε παγκάκια στο Θησείο, πάνω σε περβάζια εκκλησιών. Αθηναϊκό γούρι για όσους τις ανακαλύπτουν. Γ.Ν.

Για τo Hyper Hipo στο Μοναστηράκι

Στον καιρό του στρίμινγκ και του ονλάιν, σ’ αυτό το βιβλιοπωλείο-γκαλερί, η ποπ κουλτούρα (μόδα, φωτογραφία, αρχιτεκτονική, graphic design, ρούχα και zines) παραμένει χάρτινη και απτή. Μπορεί ο χώρος να μετρά μόνο απώλειες (τις προάλλες έκλεισε το περιοδικό The Face και το Dazed & Confuzed δεν αισθάνεται καθόλου καλά), όμως εδώ είναι μια άλλη χώρα! Σ.Τσ.

Για ν’ ανάψεις το κεράκι σου, να τεστάρεις το fitness σου, ν’ απολαύσεις και τη θέα σου

Ψηλά στον νότιο Υμηττό, πάνω από την Άνω Γλυφάδα, δεσπόζει το μικροσκοπικό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Κάθε καλοκαίρι, στις 19 και στις 20 Ιουλίου –παραμονή και ανήμερα της γιορτής του– το απότομο, τραχύ και αρκετά ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί στο εκκλησάκι φωταγωγείται για να βοηθήσει τους τολμηρούς να ανέβουν ως εκεί. Θα σας πάρει περίπου 40 λεπτά. Βάλτε κατάλληλα παπούτσια κι ένα πανωφόρι για παν ενδεχόμενο. Η θέα στο τέλος θα σας ανταμείψει με το παραπάνω για την προσπάθειά σας. Φτάνεις στο τέρμα της οδού Γεωργίου Γεννηματά, στη Γλυφάδα, κι από κει ακολουθείς τον κόσμο. E.X.

Δουλεύεις… (μέσα) σε ξενοδοχείο

Είναι μεν ξενοδοχείο, είναι επίσης γκουρμέ εστιατόριο. Έχει αισθητική ιδιαίτερη (με προσεκτικά διαλεγμένα έπιπλα απ’ όλο τον κόσμο), κι, αν θες, πας με το λάπτοπ σου και δουλεύεις στον ημιώροφο, χωρίς να σ’ ενοχλεί κανείς. Μέχρι και video calls με απόλυτη ησυχία μπορείς να κάνεις στο OKUPA. (Ψαρομηλίγκου 9). Λ.Β.

Για το ολοζώντανο Παναθηναϊκό μας Στάδιο

Από τον θρίαμβο του πρώτου μαραθωνοδρόμου Σπύρου Λούη το 1896 μέχρι ροκ συναυλίες, από τη Βίσση μέχρι τη Νίνα Χάγκεν κι από πολιτικές φιέστες μέχρι την πασαρέλα του οίκου Dior, το Καλλιμάρμαρο έχει φιλοξενήσει τη ζωή όπως τρέχει. Δεν είναι απλώς ένα «φωτογραφήσιμο» μνημείο, αλλά ένα ολοζώντανο τοπόσημο της πόλης. Χ.Μ.

Για το μαγαζί που λατρεύουν οι σκύλοι, επί της οδού Αρχελάου

Δεν είναι petshop, είναι καφέ-ζαχαροπλαστείο (με αλησμόνητο τιραμισού και άλλα κολασμένα). Τα κορίτσια και τα παλικάρια που φτιάχνουν καφέδες έχουν πάντα μια λιχουδίτσα και για τους τετράποδους φίλους των περαστικών. Και φυσικά αυτό το ξέρουν όλοι οι κούταβοι της Αθήνας που κοντοστέκονται έξω από το Ohh Boy! (Αρχελάου 32). Χ.Γ.

Τα ασιατικά μίνι μάρκετ των Αμπελοκήπων

Μικρά και ανοιχτά σχεδόν όλες τις ώρες και τις μέρες του χρόνου, να δίνουν φως και κίνηση στους μικρούς δρόμους, σε περιμένουν μέσα σε μια πυκνή ζούγκλα από πολύχρωμες συσκευασίες μίσο, κίμτσι, σιράτσα, γκοτσουτζάνγκ, ούντον, μότσι, ουασάμπι και όλα όσα δεν μπορείς να προφέρεις αλλά θα μαγειρέψεις για ένα ωραίο thai ράμεν μια κρύα νύχτα του χειμώνα. Γ.Ν.

Γιατί στην Αθήνα λατρεύουμε το πράσινο

Το πράσινο στην Aθήνα βρίσκεται ψηλά, φορτωμένο σε κάτι μπαλκόνια και ταράτσες σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας. Eδώ κάτω στα μπετά, πράσινο έχει στο φανάρι, πράσινο το μαρούλι στο σουβλάκι, πράσινο στους τοίχους το σύνθημα ΘYPA 13 (κάτι ψωρόδεντρα εδώ κι εκεί πρασινίζουνε με τις εποχές τους· να τα κόψουμε). T.Σ.

Γιατί «Eίμαστε όλοι μετανάστες»

Το γράφουν οι τοίχοι, το διατυμπανίζουν οι προοδευτικές διακηρύξεις της πολυπολιτισμικής μητρόπολης, σε ένα κτίριο στη βαβέλ της πλατείας Bικτωρίας το κάνουν PRAXIS. Δίνοντας ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη σε πρόσφυγες, μετανάστες, οροθετικούς και λοιπά μέλη ευπαθών ομάδων, προωθώντας τον εθελοντισμό, εντάσσοντας τους νέους συμπολίτες μας στο παιχνίδι της αθηναϊκής καθημερινότητας. Όλα γίνονται από νέα παιδιά και παντού βλέπεις, παρά τα προβλήματα, χαμόγελα (Παιωνίου 5 & Aχαρνών, Πλ. Bικτωρίας). Π.M.

Για την πεζογέφυρα Kαλατράβα στην Kατεχάκη

Kαλύτερο σημείο για να τη «βγεις» στην κίνηση. Aκριβώς πάνω από τα ασταμάτητα ρεύματα του IX ποταμού, στέκεσαι για λίγο, σταματάς τον χρόνο, αναρωτιέσαι για τη ματαιότητα του vanity unfair κόσμου μας, αναπληρώνεις τα μαθήματα Γεωμετρίας –στο σχολείο, έκανες κοπάνα– με δάσκαλο τον Santiago Calatrava, ξεπερνάς τον ίλιγγο της θέας από ψηλά, προχωράς και προσγειώνεσαι κατευθείαν στα μπαλκόνια με τις βρεγμένες μπουγάδες. Σουρίαλ. Γ.Δ.

Γιατί ακόμα και οι κοπάνες από το γραφείο είναι σαν μικρές περιπέτειες

Δεν το ξέρουν πολλοί (αλλά θα το μάθουν τώρα): Η καλύτερη κοπάνα είναι στην Kαισαριανή, στο πέτρινο σπιτάκι του πυροσβέστη (βρίσκεται ακριβώς πριν από τη μεγάλη στροφή που σε βγάζει στην πίσω πλευρά του βουνού). Bλέπεις ως τον Πειραιά και μπροστά απλώνεται μόνο πρασινάδα. Πάρε νερό, φαγητό για μισή μέρα, κάτι μαλακό για ξάπλα, τον σκύλο και φόρεσε αθλητικά. M.K.

Για το σημερινό Μικρολίμανο

Η ανάπλαση του Μικρολίμανου, που ολοκληρώθηκε το 2021, άφησε τους Πειραιώτες διχασμένους. Δεν είναι λίγοι αυτοί που αναπολούν την παλιά, πιο νησιώτικη, όπως λένε, χωροταξία, όπου τα τραπέζια των εστιατορίων σχεδόν ακουμπούσαν τη θάλασσα. Σε αντίθεση με την τωρινή εικόνα, όπου η ακτογραμμή έχει γίνει ένας ενιαίος πεζόδρομος με πλακόστρωση, η παλιά εικόνα με την άμμο εξαφανίστηκε, πλέον έχουν μπει παγκάκια και φωτισμός, και θυμίζει περισσότερο Αθηναϊκή Ριβιέρα παρά νησιώτικη παραλία. Σε κάθε περίπτωση, το Μικρολίμανο προσφέρει μια σπάνια αίσθηση ανεμελιάς, που σε κάνει να θέλεις να το επισκέπτεσαι χειμώνα-καλοκαίρι. Μ.Δ.

Για τις καμπάνες του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη στο Κολωνάκι

Που χτυπούν καθώς απολαμβάνεις ανυποψίαστος το ποτό σου στο Φίλιον, αργά το απόγευμα, και ξαφνικά νιώθεις ότι μπαίνει η άνοιξη, αρχίζουν οι Χαιρετισμοί. Γ.Δ.

Για την ωραιότερη καντίνα μέσα σε πάρκο

Στα ντουζένια της, π.χ. στην Έκθεση Βιβλίου, σε γιορτές και πανηγύρια, η Γαρδένια είναι τίγκα και μια συμπαθητική ουρά που περιμένει το κατιτίς της σχηματίζεται μπροστά στο τροχοσπιτοειδές μαγαζάκι. Το οποίο είναι μια καντίνα, κυριολεκτικά, με στέγαστρο μπροστά, με μερικά τραπεζάκια και καρέκλες που δεν σου γεμίζουν το μάτι, αν δεν είσαι πελάτης. Γιατί, αν είσαι, καταλαβαίνεις μια χαρά. M.Z.

Η ροζ ομορφιά της Βασιλίσσης Σοφίας

Πολλοί τη θεωρούν μια από τις ωραιότερες πολυκατοικίες της πόλης –κι όχι άδικα–, με τα έντονα ροζ χρώματα και τα υπέροχα έρκερ, τυπικό δείγμα αρχιτεκτονικής του Μεσοπολέμου. Έργο του γνωστού Αθηναίου αρχιτέκτονα της εποχής, Κώστα Κιτσίκη. Ολοκληρώθηκε γύρω στο 1926-27 για λογαριασμό της οικογένειας Ταμπακόπουλου, τραπεζιτών από την Αλεξάνδρεια, εξού και το όνομα «Πολυκατοικία Ταμπακόπουλου». Η ωραία της λεπτομέρεια; Τα γλυπτά των δύο Ηρακλειδών δεξιά κι αριστερά της επιβλητικής εισόδου. Ένα χάρμα οφθαλμών απ’ όποια γωνία κι αν την κοιτάξεις. Κ.Β.

Όλη η Αθήνα στο mural της ATHENS VOICE

Θα αγαπάμε πάντα την τεράστια τοιχογραφία σε έναν από τους τοίχους του κτιρίου που φιλοξενεί εδώ και 23 χρόνια τα γραφεία της ATHENS VOICE στη Χαριλάου Τρικούπη, που έγινε με αφορμή τα γενέθλια των 15 χρόνων της εφημερίδας. Δύο από τους πιο γνωστούς street artists, ο  Έλληνας Billy Gee και ο Ελληνομεξικανός Alexander Martinez, ανεβασμένοι σ’ έναν γερανό, μέσα σε δύο εβδομάδες ζωντάνεψαν την Αθήνα. Κτίρια, δέντρα, ταράτσες, κεραίες, τέντες, μπαλκόνια, ο Λυκαβηττός στο βάθος. Οκτώ χρόνια μετά τη δημιουργία της, η τοιχογραφία παραμένει ανέπαφη, ζωντανή, χρωματιστή, χαζευτική — ένα δώρο της ATHENS VOICE στην πόλη που τη γέννησε. Σ.Π.

Για το βιβλιοπωλείο Ζάτοπεκ της Καλλιθέας

Τιμή και δόξα στις καθημερινές παρουσιάσεις βιβλίων, τον καφέ τη μέρα, τα ποτά το βράδυ και στου μαραθωνοδρόμου Εμίλ Ζάτοπεκ τη λόξα, αφού προς τιμήν του το ονόμασαν έτσι. Άραξε, ζήτα ένα αντίτυπο από τον «Κολοσσό του Αμαρουσίου» του Χένρι Μίλερ και τσέκαρε πόσο από το 1939, όταν ο Αμερικάνος την επισκέφτηκε, ως και σήμερα η Αθήνα παραμένει η πόλη όπου «αναδύεται όλος ο ελληνικός κόσμος, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Βλέπω το βιολετί φως στα σκληρά χαμόδενδρα, τα φαγωμένα βράχια, τους τεράστιους βράχους, τις ξερές κοίτες των ποταμών να λαμπυρίζουν σαν μαρμαρυγή· βλέπω τα νησάκια να επιπλέουν πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας, στεφανωμένα με εκθαμβωτικές λευκές κορδέλες, αετούς να εφορμούν από τα επιβλητικά απόκρημνα βράχια στις απρόσιτες βουνοκορφές». Β.Μ.

Ένας κήπος επί της Συγγρού

Αν και βρίσκεται επί της Λεωφόρου, o κήπος του Παντείου Πανεπιστημίου, με τα σιντριβάνια, το γρασίδι και τα δέντρα του, είναι ό,τι πρέπει γιανα ξεφύγεις από τη ρουτίνα της πόλης. Υπάρχει εδώ από το 1967, πολλά χρόνια προτού η Πάντειος Σχολή μετονομαστεί σε Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η καλύτερή του εποχή είναι η άνοιξη, όταν τα πάντα είναι ανθισμένα, και είναι ιδανικός για φοιτητικές συζητήσεις και όχι μόνο. Καθώς οι είσοδοι του Πανεπιστημίου, τόσο επί της Λεωφόρου Συγγρού όσο και επί της Φραγκούδη, είναι πάντα προσβάσιμες, αν κάποιος βρίσκεται στη γύρω περιοχή για δουλειές, είναι το κατάλληλο σημείο για να χαλαρώσει λίγο σε κάποιο από τα παγκάκια του ή ακόμη και στο γρασίδι. Ν.Μ.Κ.

Γιατί έχουμε και φιλιππινέζικο μπάσκετ

Το καλύτερο σημείο συνάντησης Φιλιππινέζων παικτών μπάσκετ είναι το γήπεδο Φωκιανού, απέναντι από το Kαλλιμάρμαρο, στο πάρκο του Zαππείου. Τις Kυριακές οι Φιλιππινέζοι ρεπατζήδες κατεβαίνουν από τα βόρεια προάστια και παίζουν σκληρό, γρήγορο παιχνίδι (είναι και ευέλικτοι), ενώ τα κορίτσια τους τους παρακολουθούν με πασατέμπο και κουτσομπολιό. «Tο κυρία» και «το κύριους» είναι σαν να μην υπάρχουν εκείνη τη στιγμή. Aργότερα πίτσα και noodles όλοι μαζί στις γκαρσονιέρες της περιοχής Πανόρμου. Γ.N.

Γιατί μπορείς να πετύχεις τον γιαουρτά

«Περνάει ο γιαουρτάς! Πρόβειο παραδοσιακό γιαούρτι!» Και ξαφνικά η σκηνή θυμίζει ελληνική ταινία του ’50. Νοικοκυρές βγαίνουν στο παράθυρο, του κάνουν νόημα να περιμένει και κατεβαίνουν με ρόμπες και παντόφλες για να πάρουν το πήλινο με το γιαουρτάκι τους. Ο κύριος Γιώργος Κρητικός είναι από τους τελευταίους γιαουρτάδες της πόλης και από το 1992 γυρίζει τις γειτονιές στα δυτικά προάστια, με γιαούρτι, ρυζόγαλο, πρόβειο γάλα και κρέμες της οικογένειας Τσιαπάρα. Κ.Κ.

Για τον Λόφο του Στρέφη

Το μονοπάτι απ’ την πίσω πλευρά του, που χαιρόμαστε τα πρωινά με τον σκύλο, αλλά και τα φθαρμένα σκαλιά της Καλλιδρομίου, που λειτουργούν σαν θέσεις αμφιθεάτρου για τους νεαρούς που αμφισβητούν σταθερά τις αξίες του υλικού μας κόσμου. Ε.Μ.

Για το καφέ-μπαρ Εφημερίδα ATH στη γωνία Σίνα και Βησσαρίωνος

Επίκαιρο εδώ και 10 χρόνια, άνοιξε «παράρτημα» στην Αθήνα μετά τα «κεντρικά» της Θεσσαλονίκης κι έγινε ένα σημείο-σύμβολο του freestyle στο κέντρο της πόλης, δίνοντας νέα ζωή σε ένα παρατημένο μέρος. Από την τέχνη του Γιώργου Τζινούδη και του Apset στους τοίχους του, τα αραλίκια αγαπημένων MCs και τα χαμόγελα των ανθρώπων του μέχρι τον ήλιο που σε φωτοσυνθέτει τα πρωινά, νιώθεις πως βρίσκεσαι σ’ ένα δικό σου μέρος. Δ.Α.

Το «νεοϋορκέζικο» Rex της Πανεπιστημίου

Έργο του Βασίλη Κασσάνδρα τη δεκαετία του 1930, ενσωματώνει με ακρίβεια την αισθητική του μεσοπολεμικού μοντερνισμού, με καθαρές γραμμές, γεωμετρική πειθαρχία και διακριτικές art deco αναφορές. Φτιαγμένο αυθεντικά και στη σωστή εποχή, σαν μικρογραφία του Radio City, με τα στενά του παράθυρα, τους δύο πυργίσκους στην κορυφή και το μαγικό τεράστιο κόκκινο νέον του ονόματός του, το Rex παραμένει η καλύτερη και κοντινότερη αναφορά στο Μπρόντγουεϊ, άσχετα αν αυτά που ακούγονται μέσα πολλές φορές θυμίζουν άλλα σημεία του πλανήτη. Γ.N.

Στο Κτήμα Συγγρού μπορείς να μάθεις αμπελουργία

Και δενδροκομία, και κηποτεχνία, και μελισσοκομία, και να κάνεις ένα σωρό ακόμη σεμινάρια για αρωματικά και βότανα, λαχανικά, μποστάνια – τα μαθήματα του Ινστιτούτου Γεωπονικών Επιστημών είναι πολλά, είναι οικονομικά, εμπλουτίζονται συνεχώς και γίνονται όλα στο πανέμορφο Κτήμα Συγγρού με τα πεύκα, τις κουκουναριές και τα κυπαρίσσια. Ικανοποιείς τις αγροτικές σου ανησυχίες, παίρνεις γερές δόσεις οξυγόνου, μαθαίνεις πράγματα ωραία και χρήσιμα. Ε.Λ.

Για τα κρυφά καφέ σε απίθανα μέρη

Τι καλύτερο από ένα καφέ σε κλινική. Και μάλιστα με την καλύτερη θέα Aκρόπολης και Λυκαβηττού από την ίδια βεράντα. Στην Kεντρική Kλινική Aθηνών (Aσκληπιού και Nαυαρίνου), στον 7ο όροφο, υπάρχει ένα καφεστιατόριο που δεν θυμίζει σε τίποτα τα γνωστά κυλικεία νοσοκομείων. Είναι πολύ κομψό, και ειδικά τις πρώτες απογευματινές ώρες πλημμυρίζει από εκπληκτικό αττικό φως. Tαυτόχρονα, είναι σχεδόν πάντα άδειο και πολύ ήσυχο και εχέμυθο. Ενδείκνυται και για φερέλπιδες ποιητές που εμπνέονται από την υψοφοβία τους. B.Σ.

Το «βρόμικο» που βλέπει τα τρένα να περνούν

Έξω από τον Σταθμό Λαρίσης βρίσκεται μια καντίνα που οι ξενύχτηδες γνωρίζουν πολύ καλά. Για το μεθύσι, τη λιγούρα, ακόμα και για την ίδια τη γεύση και το ξεχωριστό σουβλάκι, η στάση στον κύριο Χρήστο είναι επιβεβλημένη όταν περνάς αργά το βράδυ από την περιοχή. Για όλες εκείνες τις φορές που η δίαιτα και η διατροφή πήγαν περίπατο. Μ.Κ.

Το καλύτερο μέρος για να ακούσεις εκκλησιαστική μουσική

Η Γερμανική Ευαγγελική Εκκλησία Αθηνών, στη Σίνα 66, λειτουργεί από το 1897 ως λουθηρανικός ναός της γερμανόφωνης κοινότητας. Διαθέτει ιστορικό εκκλησιαστικό όργανο και ενεργή χορωδία που αποδίδει ρεπερτόριο από Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ έως γερμανικούς ύμνους. Οι λειτουργίες τελούνται κάθε Κυριακή (συνήθως 11:00) στα γερμανικά, ενώ διοργανώνονται και συναυλίες κλασικής και εκκλησιαστικής μουσικής. Η ακουστική και η πειθαρχία της εκτέλεσης την καθιστούν μοναδικό χώρο στην Αθήνα για αυθεντική ιερή μουσική εμπειρία. Γ.Ν.

Για την ιστορική υπόγεια στοά κάτω από τις κερκίδες του Παναθηναϊκού Σταδίου

Στην ανατολική πλευρά του Σταδίου διατηρείται μια υπόγεια δίοδος, το μοναδικό σωζόμενο τμήμα του αρχαίου σταδίου, απ’ όπου στην αρχαιότητα εισέρχονταν αθλητές και ζώα. Στα ρωμαϊκά χρόνια χρησιμοποιήθηκε για θηριομαχίες, ενώ στον Μεσαίωνα έγινε γνωστή ως «Τρύπα της Μοίρας», τόπος τελετουργιών και δοξασιών. Στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες λειτούργησε ως αποδυτήρια, ενώ σήμερα είναι επισκέψιμη και φιλοξενεί έκθεση για την ιστορία των αγώνων. Τους ψιθύρους της ιστορίας τούς ακούς ακόμα. Ε.Ντ.

Για τα πάρτι στο υπέροχο νεοκλασικό της Φοιτητικής Λέσχης

Κατηφορίζοντας βιαστικά την Ιπποκράτους, αυτή την πόρτα εύκολα θα την αγνοήσεις, κι ας υπογράφει ο μέγας αρχιτέκτονας Αλέξανδρος Νικολούδης το μαγικό νεοκλασικό που στεγάζει, από το 1920, τη Φοιτητική Λέσχη-Αναγνωστήριο του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Από τότε το κτίριο δεν έχει αλλάξει ούτε γλόμπο, αλλά ούτε και χούγια. Στην εποχή της Google και της οθόνης, φοιτητές από κάθε σχολή προτιμούν τα γαλήνια σεπαρέ του για να μελετήσουν, περιστοιχισμένοι από βιβλία, σε μια ατμόσφαιρα που αφαιρετικά θυμίζει Κέιμπριτζ – χωρίς το λούστρο. Στις στοές του υπογείου ανθούν τα πάρτι, από rave μέχρι disco, και τα τελευταία τρισδιάστατα ερωτικά ραντεβουδάκια. Ιπποκράτους & Ακαδημίας. Ε.Ψ.

Εκεί που μαθαίνουμε σταυροβελονιά

Οι «τέχνες χειρός» βγαίνουν από το σεντούκι της γιαγιάς για να σε μεταμορφώσουν σε ξεφτέρι και άρχοντα ενός DIY που ξαναβλέπει τα φώτα της δημοσιότητας. Ενεργός από 1872, ο Σύλλογος Εκπαιδεύσεως Νεανίδων στη Στοά Μπολάνη στο Σύνταγμα θα σε μυήσει στα μυστικά του πατρόν και της κοπτοραπτικής, της σταυροβελονιάς και του μακραμέ, θα σου δείξει τι εστί βελονάκι και κοπανέλι, κομποδετική και αργαλειός, θα σου μάθει να κάνεις τα δικά σου κοσμήματα, να βάφεις υφάσματα και, άμα είσαι τεχνολογικά αστοιχείωτος, θα σου μάθει και τα βασικά του επίπλου που λέγεται υπολογιστής. 2103227344. Ε.Ψ.

Για το πιο φτηνό, ασιατικό μπακάλικο

Αν σας αρέσει να μαγειρεύετε την ασιατική κουζίνα, αλλά δυσκολεύεστε να ξετρυπώσετε τα συστατικά της, το Wang Fu (Κεραμεικού 37, Μεταξουργείο) είναι παράδεισος. Όχι μόνο γιατί εδώ βρίσκεις χιλιάδες προϊόντα που δεν υπάρχουν αλλού, αλλά και γιατί ακόμα κι εκείνα που είναι λιγότερο δυσεύρετα, εδώ κοστίζουν ένα πεντάευρο λιγότερο. Έχει και Wolt! Κ.Βν.

Ταξιδεύουμε στ’ αστέρια του ουρανού και στην Ανδρομέδα με το τηλεσκόπιο «Δημήτρης Δωρίδης»

Βρίσκεται στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, έχει μήκος 5 μ., φακό 40 εκ. και ζυγίζει περίπου 8,5 τόνους. Εδώ, με καλό καιρό, γίνονται οι ανοιχτές για το κοινό παρατηρήσεις του ουρανού. Προσέξτε όμως: αν δείτε την Ανδρομέδα, το πιο μακρινό αντικείμενο που μπορείς να δεις με γυμνό μάτι, η εικόνα της θα αντιστοιχεί σε περίπου δυόμισι εκατομμύρια χρόνια πριν. Τόσο χρειάζεται το φως για να φτάσει σε εμάς από τον Γαλαξία της Ανδρομέδας! (Κέντρο Επισκεπτών Θησείου, 2103490160). Τ.Σ.

Για τις ελεύθερες νύχτες στη Δελφών

Είναι πέντε τοπρωί, τα λεφτά λίγα και σε έναν πεζόδρομο στη Δελφών εμφανίζεται η λαμπερή Ντισκομπάλα. Ένας χώρος με πολλά δωμάτια, χρώματα και μουσική από 80s ποπ μέχρι ντίσκο. Ο κόσμος εκεί είναι ανάμεικτος, κανείς δεν σε κοιτάει περίεργα, δεν υπάρχει πόρτα που θα σε κόψει για το ντύσιμο. Χορεύεις με τις ώρες, ιδρωμένος, όμως δεν σκέφτεσαι πια τίποτα. Γιατί στην Αθήνα υπάρχουν ακόμα μέρη που μπορείς απλώς να είσαι ο εαυτός σου. Ε.Β.

Για το καλύτερα διατηρημένο νεοκλασικό της Aθήνας

Το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών είναι ένα από τα 19 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που έχουν έδρα και στην Αθήνα.

Βρίσκεται στην οδό Φειδίου 1, στη γωνία με τη Χαριλάου Τρικούπη, δίπλα στο Μέγαρο Πρόκες- Όστεν. Χτίστηκε με σχέδια του σπουδαίου αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλλερ μεταξύ του 1887 και του 1897. Εκτός από την καλοδιατηρημένη του πρόσοψη, τη διατήρηση της τυπολογίας της κάτοψης, της δομής και της κατασκευής του κτιρίου, αλλά και της ίδιας της χρήσης για την οποία είχε αρχικά ανεγερθεί, συνοψίζει με τον πληρέστερο τρόπο τους κανόνες της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής του τελευταίου τετάρτου του 19ου αιώνα. Γ.Κ.

Για τον Αρκά

Ακόμα δεν έχουμε μάθει ποιος είναι. Τον Banksy τον ανακάλυψαν πάντως.

Για τον γοτθικό πύργο όπου είναι φυλαγμένα τα παλιά μας παιχνίδια

Υπέροχος διατηρητέος πύργος με πολυγωνικούς πυργίσκους, χτισμένος στα τέλη του 19ου αιώνα, με έντονα στοιχεία γοτθικού αρχιτεκτονικού ρυθμού, που στέκεται περήφανος στην παραλιακή, στο ύψος του Παλαιού Φαλήρου. Παλαιότερα ανήκε στον πλοιοκτήτη και ευεργέτη της Ύδρας Αθανάσιο Κουλούρα και στη σύζυγό του Βέρα, οι οποίοι τον έκαναν δωρεά στο Μουσείο Μπενάκη το 1979. Από το 2017 ο πύργος λειτουργεί ως παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη και στεγάζει τη συλλογή παιχνιδιών της Μαρίας Αργυριάδη, που συγκαταλέγεται στις δέκα καλύτερες συλλογές παιχνιδιών της Ευρώπης. Παιχνίδια, βιβλία, έντυπα, ρουχισμός και αντικείμενα της παιδικής ηλικίας απ’ όλο τον κόσμο σε ένα παραμυθένιο σπίτι. Γ.Ν.

Γιατί έχουμε πλατεία της αστυνομικής λογοτεχνίας

Ίσως φορούσε καμπαρντίνα, καβουράκι, σκούρα γυαλιά και να κρατούσε εφημερίδα για το ξεκάρφωμα. Ποιος ξέρει τι σκεφτόταν ο πατριάρχης της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας Γιάννης Μαρής όταν έγραφε το «Έγκλημα στο Κολωνάκι» ή τα περίπου 50 βιβλία που άφησε πίσω του. Αυτή είναι η πλατεία που πήρε το όνομά του: η πλατεία Γιάννη Μαρή, κάτω από την Κολιάτσου. Κι αυτό έγινε πολύ πρόσφατα, το 2018, ύστερα από πρόταση του Λέανδρου Σλάβη, μέσα από το βιβλίο «Πώς σας είπαμε», που κυκλοφόρησε από το Λογότυπο. Ο λόγος; Εδώ παραδίπλα, στην οδό Κύθνου 1, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ο Μαρής. Τ.Σ.

Η πιάτσα για όλα της Ιπποκράτους

Γιατί αυτός ο δρόμος, που μοιάζει ένας ακόμα αδιάφορος δρόμος, δεν είναι πιάτσα για κάτι, αλλά για όλα. Ξεκινάει από τα κρουασάν του Portatif και συνεχίζει με ό,τι μπορείς να φανταστείς: μίνι μάρκετ, χασάπικα, κορνιζάδικα, μικροατελιέ ζωγραφικής, καλλιτεχνικά εργαστήρια, καταστήματα μοντελισμού, παλαιοπωλεία, ραφτάδικα, νυχάδικα, κλειδαράδες, βιβλιοπωλεία, μοντέρνα καφέ, μικροσκοπικά μανάβικα, τις εκδόσεις Μεταίχμιο, για να καταλήξει στο γυμναστήριο Yava, λίγο πριν το φανάρι της Ακαδημίας. Α.Μπ.

Γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ανοίγουν φύλλο στο χέρι

Και δεν εννοώ φύλλο για πίτα, αλλά για μπακλαβά (δεν μπλέκεις!). Ο κ. Βασίλης φτιάχνει καθημερινά φύλλο στο υπόγειο εργαστήριό του επί της Αγίου Μελετίου. Αν περάσεις απ’ έξω, θα το δεις ανοιγμένο από τη μεγάλη τζαμαρία, είναι μεγάλο όσο ένα διπλό κρεβάτι (!). Με αυτό φτιάχνει μπακλαβαδάκια, γαλακτομπούρεκο, σαραγλάκι κι άλλα επικά γλυκά. Έχει και διάφορα προϊόντα ζύμης που μπορείς να προμηθευτείς από εδώ κατεψυγμένα και να τα ψήσεις στο σπίτι. Έχει και ιστορία από το 1930, έχει και τσουρέκια-ποίημα. Αγίου Μελετίου 60. Κ.Βν.

Το καλύτερο μέρος για να επισκευάσεις τα παπούτσια σου

«Ό,τι θέλει το παπούτσι» (Kασσαβέτη 6, Kηφισιά). Mικροχειρουργική παπουτσιών, όπου όλες οι ασθένειες αντιμετωπίζονται και όλοι οι ασθενείς θεραπεύονται. Aν το σκυλάκι σου, αντί για κόκαλο, έχει φάει τη γόβα σου, χαλάρωσε και κάνε μια βόλτα στην Kηφισιά. T.Σ.

Για τα μέρη όπου τρέχουν οι σκέιτερς

Στο Πεδίον του Άρεως, όπου μαζεύονται κυρίως οι πολύ «επαγγελματίες» από το μεσημέρι και μετά μέχρι αργά το βράδυ, και στην πλατεία Συντάγματος, στα σκαλάκια από τη μεριά της Bουλής. Tα δύο πιο διάσημα spots που διαλέγουν τα παιδιά για να γράψουν τον κόσμο στις σανιδένιες σόλες τους. Μ.Λ.

Για τη γραμμή 040, το λεωφορείο του ξενύχτη

Το ένδοξο και πάντα εκεί για σένα 040. Το λεωφορείο που ξεκινάει από το Σύνταγμα και φτάνει μέχρι τον Πειραιά, μαζεύοντας όλους τους ξενύχτηδες από το κέντρο της πόλης. Άγνωστο ποια ώρα σταματάει τα δρομολόγια, πάντοτε εμφανίζεται στον πίνακα. Οι στροφές του είναι επικίνδυνα κλειστές, σε δοκιμάζει για να δει πόσο ήπιες απόψε και αν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου. Του χρωστάς όμως μεγάλο ευχαριστώ, γιατί είναι ο πιστός σοφέρ σου στα δύσκολα βράδια. Ε.Β.

Η καλύτερη κασερόπιτα στο κέντρο

Στο παραδοσιακό Mαμ της οδού Σοφοκλέους, λίγα μέτρα πριν από την είσοδο του παλιού κτιρίου του Χρηματιστηρίου Aθηνών. Τσίμπα τη ζεστή, λιπαρή, τρυφερή, περιεκτική, τραγανή κασερόπιτα που μόλις βγήκε από τον φούρνο και σε περιμένει στο ταψί να τη χτυπήσεις. Mία σπανίως είναι αρκετή. M.Δ.

Γιατί μπορείς να αισθανθείς τουρίστας στην πόλη σου

Περπατώντας στην Κυψέλη μια Κυριακή, παρατηρείς τα μεγάλα γκράφιτι στους τοίχους, «ΓΕΛΙΩ ΚΑΙ ΖΩΗ», δίπλα σε μαγαζιά μιας άλλης εποχής με τις ταμπέλες τους, DIEGUITO CAFE - SPRITZERIA και MUSIC SHOP, και τα πιο νέα, AZOUX «με ποντιακό πιροσκί από το 2023». Απέναντι το εναλλακτικό Εργαστήριο Κεραμικής, που στην αντανάκλαση της μεγάλης βιτρίνας του με τα χρωματιστά πήλινα αντικείμενα καθρεφτίζονται αυτοκίνητα, δέντρα, σύννεφα, νεοκλασικά και μπαλκόνια πολυκατοικιών. Ακριβώς δίπλα, ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου Κυψέλης – πώς δεν τον είχες προσέξει; Μπαίνεις και το βλέμμα σου πέφτει στο μωσαϊκό του πατώματος, στην τεχνοτροπία των εικόνων, στο μπλε με τα αστεράκια του θόλου, μια μικρή στιγμή ησυχίας, ενώ η πόλη έξω συνεχίζει στους ρυθμούς της. Έτσι δεν θα ένιωθες αν περπατούσες στη Νάπολη, μπαίνοντας σ’ έναν ναό ανάμεσα σε μαγαζιά με φρούτα και τα κιτς αγαλματίδια του Μαραντόνα; Ίσως είναι θέμα οπτικής ή διάθεσης, αλλά η Αθήνα μπορεί να σου φανεί καινούργια, ακόμα κι αν τη ζεις χρόνια. Δ.Γκ.

Έχουμε παραλίες για όλους

Η παραλία του ΠΙΚΠΑ στη Βούλα έχει υποδομές και εγκαταστάσεις για να μπορούν να χαίρονται τη θάλασσα οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες. Και είναι πάντα γεμάτη. Ε.Λ.

Αγαπάμε το παζάρι στο Μετρό του Ελαιώνα

Όσο άδειος είναι ο σταθμός τις καθημερινές, τόσο γεμίζει από κόσμο τα Σαββατοκύριακα. Οι πωλητές στήνουν την πραμάτεια τους από τα χαράματα και μπορείς να βρεις από παλιό Παπαδιαμάντη, μέχρι σπάνια βινύλια του Neil Diamond. Καμιά φορά και του King Diamond. Μ.Κ.

Τα Άκρα στο Παγκράτι

Γιατί κάνουν καλύτερες μπάμιες κι απ’ τη μάνα μου. Πλατεία Προσκόπων, Αμύντα 12. Κ.Γ.

Η βόλτα με τον σκύλο σου στα μονοπάτια του Λυκαβηττού

Υποτίθεται πως είναι μια καθημερινή υποχρέωση. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα μικρό διάλειμμα ζωής, ένα άτυπο ραντεβού του Αθηναίου με τον εαυτό του. Την άνοιξη ειδικά, ο Λυκαβηττός γίνεται σχεδόν μαγικός: παπαρούνες, μαργαρίτες, χαμομήλια, η γη που ανθίζει αθόρυβα πάνω από την πόλη. Ανάμεσα στα μονοπάτια, σκυλάκια χαιρετιούνται με τον δικό τους τρόπο, μυρίζονται, κοντοστέκονται, συνεχίζουν. Οι αναβάτες στέκονται για λίγο, παίρνουν ανάσα, κοιτούν την Αθήνα από ψηλά και, χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουν, αφήνουν κάτω ένα μέρος από το βάρος τους. Εκεί πάνω, τα προβλήματα μικραίνουν. Η πόλη από ψηλά μοιάζει σχεδόν τρυφερή. Και όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, όταν το βλέμμα περνάει ανεμπόδιστα πάνω από τις ταράτσες και τις πολυκατοικίες, διακρίνεται στο βάθος η Αίγινα, απλώνεται ο Σαρωνικός, κι έχεις για μια στιγμή την αίσθηση ότι η Αθήνα δεν είναι μόνο τσιμέντο και βιασύνη, αλλά ένας παράδεισος κάτω από ένα δυνατό φως. Τον απαράμιλλο αττικό ήλιο. Ε.Μ.

Φαληροφόρνια uber alles

Γιατί, όπως κάθε γνήσιος Φαληριώτης, θα υποστηρίζεις μέχρι τέλους πόσο ψώνια είναι οι Γλυφαδιώτες, που αποκαλούν την πόλη τους «Μαλιμπού της Ελλάδας», καθώς Φαληροφόρνια είναι μόνο μία. Άσε που το Sin Burger Bar ανέκαθεν είχε καλύτερο burger από όποιο γλυφαδιώτικο burger house ήταν της μόδας εκείνον τον μήνα. Α.Π.

Μ’ ένα tuk tuk γυρνάς την πόλη

Tuk tuk, trikke, πατίνια, καλάθια μηχανής και κάτι ανάμεσα σε γκολφ καρτ και παιδικό παιχνίδι, όλα μαζί τρέχουν πάνω κάτω στην Πλάκα, κουβαλώντας τουρίστες αρπαγμένους από τον ήλιο. Ένας ακόμα τρόπος να δεις την πόλη αλλιώς. Κ.Κ.

Κι όμως, έχουμε χωριάτικο, σπιτικό γιαούρτι

Γιατί βρίσκεις χωριάτικο, εντελώς σπιτικό γιαούρτι, με τα τσαρούχια και με τα όλα του, σε συνοικιακό ζαχαροπλαστείο (που φτιάχνει επίσης την καλύτερη πορτοκαλόπιτα), τον Μπαλή (Τριφυλλίας 69, Αθήνα, 2106911543). Μ.Ζ.

Doctor It, ο «γιατρός» των συσκευών στη Σίνα

Ένας διαφορετικός… ειδικός υγείας. Παρεμβαίνει σωτήρια, ιδιαίτερα σε περιστατικά με «ψηφιακές παθήσεις». Από σπασμένες οθόνες (τεχνολογικά κατάγματα) και «αμνησία» δεδομένων, μέχρι πρόληψη και αντιμετώπιση ιών και λοιμώξεων συστημάτων, προσφέρει ολοκληρωμένη «θεραπεία». Πολλά «συμπτώματα» σε smartphones, υπολογιστές και laptop μπορούν να εξεταστούν και να αποκατασταθούν εξ αποστάσεως. Έχει «αναστήσει» αμέτρητες συσκευές και εφαρμόζει την κατάλληλη «αγωγή» με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Δ.Α.

Γιατί ακόμα υπάρχουν φαναρτζίδικα στου Ψυρρή και στο Mοναστηράκι

Και πουλάνε φορητά βρυσάκια, φανάρια, ποικίλα μεταλλικά δοχεία, σκάρες, κρασοδοχεία διαφόρων χωρητικοτήτων, μασιές, πλέγματα, απολήξεις για καμινάδες κ.λπ.

Οι ταράτσες της Καλλιδρομίου και πέριξ των Εξαρχείων, ένας άλλος κόσμος εκεί ψηλά

Εκτός από θέα που πιάνει από Ακρόπολη μέχρι Σαλαμίνα, εκτός κι από τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα με τον Σαρωνικό να στραφταλίζει στο βάθος, πολλές ταράτσες των Εξαρχείων και κυρίως της Καλλιδρομίου, που πολύ συχνά κρύβουν δώματα-προνομιούχα Αirbnb, είναι άλλες σούπερ ντιζάιν, άλλες φτιαγμένες εκ των ενόντων και σ’ απαράμιλλο boho chic στιλ κι άλλες στολισμένες με υφαντά χαλάκια και πολύχρωμες γλάστρες, να δίνουν μια αύρα από αιγιοπελαγίτικο νησί. Ν. Γ.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν και φροντίζουν τις γάτες της πόλης

Στο τέλος της οδού Ξενοκράτους στο Κολωνάκι, μικρές κατασκευές ντυμένες με τεχνητό γκαζόν δημιουργούν ένα ήσυχο καταφύγιο για τις γάτες. Οι ευτραφείς γάτες της γατοαποικίας κυκλοφορούν σαν να είναι οι άρχοντες της γειτονιάς, ξαπλώνουν κάτω απ’ τον ήλιο, παίζουν στα παγκάκια και ζουν άνετα, χωρίς να χρειάζεται ν’ ανησυχούν για τα προς το ζην. Ε.Ν.

Γιατί δεν χρειάζεται να ξενιτευτείς ως την Τζαμάικα για να πιεις ένα ρούμι της προκοπής

Το Baba au Rum του Θάνου Πουρναρού με τα 400 είδη ρουμιού σκοράρει ανελλιπώς και χρόνια τώρα στη λίστα με τα καλύτερα μπαρ του πλανήτη, χάρις σε μια πλέι λιστ απολύτως τροπική. Σ.Τσ.

Για την Αρ Ντεκό πολυκατοικία Σπαθάρη

Στην οδό Μαυρομματαίων 39 στέκει μια πενταώροφη πολυκατοικία με ξεχωριστή προσωπικότητα, έργο του αρχιτέκτονα Νικολάου Νικολαΐδη, που χτίστηκε τη δεκαετία του 1920. Το βλέμμα τραβά αμέσως η γωνία της, που υψώνεται σαν μικρός πυργίσκος, δίνοντας στο κτίριο έναν αέρα σχεδόν παραμυθένιο. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο, αφού αποτελεί ένα σπάνιο και ιδιαίτερα κομψό δείγμα πολυκατοικίας του Μεσοπολέμου, με έντονες επιρροές από το κίνημα της Αρ Ντεκό. Φ.Κ.

Για να ξαναζήσεις τα 80s ή να τα ζήσεις για πρώτη φορά

Εδώ και 4 δεκαετίες, το Blanos Roll & Bowl (γνωστό στους ντόπιους απλά ως Μπλάνος) διασκεδάζει παιδιά και ενήλικες στην καρδιά της Γλυφάδας. Για τα παιδιά που γεννήθηκαν στα 80s και μεγάλωσαν στα 90s, τα σαββατόβραδα στον Μπλάνο ήταν ό,τι πιο κοντινό υπήρχε σε τελετή μύησης. Ελάτε να ξανανιώσετε παιδί, να παίξετε bowling, να κάνετε roller ή να γιορτάσετε like it’s 1989… κυριολεκτικά! Λεωφόρος Ποσειδώνος 81 & Δούσμανη 3. E.X.