Σε βλέπω να τα πίνεις και να ξεδίνεις

Τις νύχτες δεν κοιμάμαι – κυκλοφορώ σαν την κουκουβάγια στα δρομάκια της Κυψέλης, της πλατείας Βικτωρίας, των Εξαρχείων. Περίπολος γειτονιάς. Βγάζω το αόρατο μπλοκάκι και καταγράφω τα τρέχοντα που φεύγουν και τα μελλούμενα που έρχονται. Και κυρίως σε βλέπω. Τι έχεις πάθει; Έχεις πιάσει όλες τις απίθανες γωνιές, όλες τις τρύπες, τα τέως ψιλικατζίδικα, χρυσά ψαλίδια, μανάβικα που βαφτίστηκαν προχείρως μπαρ. Επίπλωση δεν βλέπω να υπάρχει, χλίδα μηδέν, μια μπάρα με το ζόρι και κάτι σκαμπό κινέζικα. Ποιος χέστηκε για τα σκαμπό, θα μου πεις, όλοι έξω στο πεζοδρόμιο ή όρθιοι είναι, με τα ποτά στο χέρι και το χρόνιο άγχος στο μάτι. Μερικοί έχουν και τρία αυτοάνοσα – με το που εξομολογούνται το τέταρτο, ο μπάρμαν κερνάει μια γύρα σφηνάκια την παρέα τους.

Δεν σε βλέπω μόνο εγώ βέβαια, σε βλέπουν και κάτι σοβαροί οικονομικοί αναλυτές, κάτι κυβερνητικοί εκπρόσωποι, κι αποφαίνονται ότι οι Έλληνες έχουν λεφτά, αλλιώς τι πίνουν στα μπαρ και τι τρώνε στις ταβέρνες που πολλαπλασιάζονται σαν τους ιούς τον χειμώνα; Στραβούλιακες, δεν βλέπουν. Τα νύχια σου τρως στις ταβέρνες και το τελευταίο σου δεκάευρο στα μπαρ. Σπίτι δεν πρόκειται ν’ αγοράσεις, εξοχικό γελάω, αυτοκίνητο άσ’ το καλύτερα, μέλλον δεν βλέπεις, θα πεθάνουμε όλοι σύντομα, ζήτω ο Τραμπ και ο Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ. Σηκώνω κι εγώ το ποτήρι. Στην υγειά μας, ρε παιδιά!