Σε βλέπω να αλλάζεις

Η Κυψέλη μεταμορφώνεται, παίδες μου αγαπημένοι. Από τότε που μετοίκησα εδώ, πριν τριάμισι χρόνια, τη βλέπω να αλλάζει δέρμα σαν φίδι κάθε μέρα που περνάει. Τις νύχτες αόρατα εργατικά χέρια αφήνουν στα πεζοδρόμια τα απομεινάρια του παλιού εαυτού της: μουχλιασμένα στρώματα, σπασμένες καρέκλες, ραγισμένους πολυέλαιους, ροζ κουφετί μαξιλάρια, αφίσες του Τσε Γκεβάρα, τσάντες θαλάσσης και συρτάρια ξέχειλα από αναμνηστικά μιας εποχής που επείγεται να λησμονηθεί. Το πρωί τα βλέπουμε όλοι να κείτονται καταμεσής στα στενόχωρα πεζοδρόμια σαν εντόσθια μια νεκρής φάλαινας που ξεβράστηκε εδώ. Είναι σαν να μας λέει το παρελθόν, όχι, δεν θα σας αφήσω να με ξεφορτωθείτε τόσο εύκολα, πουλάκια μου, όχι, δεν το σβήνεις το παρελθόν τόσο ανώδυνα. Θα μείνω μέρες εδώ να σας τσιγκλάω. Θα μείνω εδώ να σας θυμίζω ότι όσο και να λουστράρετε την πρόσοψη, πάλι εσείς οι ίδιοι κρύβεστε από κάτω.

Εσείς που δεν τηλεφωνείτε στη δημοτική υπηρεσία να έρθει να παραλάβει ογκώδη αντικείμενα πριν τα πετάξετε. Εσείς που ενώ δουλεύετε στον Δήμο και ξέρετε τι γίνεται εδώ το αφήνετε χαλαρά να συμβαίνει, εσείς που παρκάρετε όπου βρείτε, εσείς που απλώνετε τα παράνομα τραπεζοκαθίσματά σας σε κάθε σπιθαμή πεζοδρομίου. Εσείς, δηλαδή εμείς όλοι. Πόσα να κρύψει πια το καινούργιο μας λουσάτο φόρεμα;