Life in Athens

Πέθανε ο Βασίλης Δημητρίου, ζωγράφος των πόστερ του «Αθήναιον»

Σε ηλικία 85 ετών

Ο Βασίλης Δημητρίου του Αθήναιον © FaceBook

08.09.2020, 08:04
Newsroom
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Μπέττυ Θεάτρου: Συνέντευξη με την ηθοποιό και συνδημιουργό του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας - Η νέα παράσταση «Ντάμα Πίκα», τα ρίσκα, το θέατρο, το σινεμά, η ζωή της πάνω και κάτω από τη σκηνή.

Θεατρο - Οπερα Μπέττυ Αρβανίτη: «Θέλω αυτό το διάστημα που θα ζήσω να καταλάβω τη ζωή»

Δημήτρης Αθανασιάδης

Design & Αρχιτεκτονικη Πώς η Gen Z αλλάζει τον τρόπο που στήνουμε το σπίτι μας

Κατερίνα Καμπόσου

TV & Media Η ATHENS VOICE έρχεται στο email σου με τα καλύτερα άρθρα της — εντελώς δωρεάν

A.V. Team

Σε ηλικία 85 ετών έφυγε από τη ζωή ο Βασίλης Δημητρίου, ζωγράφος των πόστερ του ιστορικού κινηματογράφου «Αθήναιον».

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών ο Βασίλης Δημητρίου που στόλιζε με τα χειροποίητα έργα του τις μαρκίζες του Αθήναιον.

Για περισσότερα από 35 χρόνια ο Δημητρίου «έντυνε» με τα δημιουργήματά του τις μαρκίζες του ιστορικού κινηματογράφου της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας.

Είχε μάθει μόνος του την τέχνη της ζωγραφικής ενώ ξεκίνησε την κινηματογραφική του ειδικότητα στα πόστερ 14 χρονών ακόμα, για τον κινηματογράφο Αττικόν στην Κυψέλη ως βοηθός του ζωγράφου Κώστα Γρηγοριάδη. Μετέπειτα, δούλεψε δίπλα στον επιγραφοποιό Βικέντιο Μπέκνερ.

Για πολλά χρόνια μαζί με τη γυναίκα του και τους δύο βοηθούς του ετοίμαζαν έργα μέχρι και για 12 κινηματογράφους σε μία εβδομάδα. Με την πάροδο των ετών και την χρήση των έτοιμων επιγραφών από τους κινηματογράφους, ο Δημητρίου είχε σταθερό «στέκι» το «Αθήναιον». Τα τελευταία χρόνια είχε σταματήσει, χτυπημένος από τη νόσο του Πάρκινσον.

Μιλώντας κάποτε για τη δουλειά του είχε πει πως «εκείνους που αγαπώ, τους ζωγραφίζω καλά. Αυτούς που δεν αγαπώ, δεν τους ζωγραφίζω καλά. Εχω ζωγραφίσει τον Κλιντ Ιστγουντ 50 φορές. Αν κλείσω τώρα τα μάτια μου, μπορώ να ζωγραφίσω τον Κλιντ Ιστγουντ».

Στον Ελληνα ζωγράφο είχαν κάνει αφιέρωμα οι New York Times σημειώνοντας:

«Όταν οι βουβές ταινίες ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1920, τα στούντιο του Χόλιγουντ χρησιμοποίησαν γραφίστες για να μεταδώσουν την αίγλη και τον ενθουσιασμό των νέων κυκλοφοριών και χειροποίητες πινακίδες έρχονταν για να κοσμούν θέατρα σε όλο τον κόσμο.

»Η άνοδος του αυτοκινήτου βοήθησε στην τόνωση μιας ακμάζουσας βιομηχανίας βαμμένων πινακίδων αυτοκινητόδρομων σε όλη την Αμερική, την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία. Αλλά σε μια εποχή μαζικής παραγωγής εκτυπώσεων, η πρακτική ήταν εκτός λειτουργίας. Μόνο ένας μικρός αριθμός ανθρώπων όπως ο Δημητρίου διατηρεί την παράδοση».

Ενδιαφέρον για την δουλειά του είχαν εκφράσει και γαλλικές εφημερίδες που είχαν αναφερθεί στον Έλληνα ζωγράφο:

«Ο Δημητρίου επιζήσας της γερμανικής Κατοχής, παραμένει αποφασισμένος να παλέψει ολομόναχος ενάντια στην digital εκτύπωση, για όσο αντέξει. Κι αυτό διότι για εκείνον, είναι τέχνη ότι βγαίνει από την καρδιά. Για περισσότερα από 65 χρόνια, ο μικροσκοπικός με τον μπερέ καλλιτέχνης έχει σχεδιάσει όλα τα μεγάλα ονόματα».