Away from keyboard

Kαλαμαράκια τέλος
H επανένταξη μπορεί να έγινε με τον καλύτερο τρόπο, μπορεί εδώ να σε περίμενε και «Rocky Horror» και Nύχτες Πρεμιέρας και Deep Dish και όλα, αλλά αν εσύ δεν είσαι ακόμα ακριβώς έτοιμος να βουτήξεις στην πόλη, μπορείς να κλειστείς στο σπίτι μιας φίλης σου για διαλογισμό (γκουχ, γκουχ, Xριστός, πάει, φιλενάδα, πέθανα, μη μου το ξαναδώσεις) και να καταστρώσεις τα σχέδιά σου για το χειμώνα (ξαφνικά έχω μια περίεργη αυτοσυγκέντρωση, μήπως να βάλουμε τα κουζινικά σου αλφαβητικά;), να πάρεις σημαντικές αποφάσεις για την καριέρα σου (αύριο στο μίτινγκ θα βάλω από μέσα το μαγιό με τα μπανανόφυλλα, αυτό με τα κερασάκια που προκαλεί λιγούρες – τι θα γίνει με εκείνες τις κρέπες σοκολάτα;), για την κοινωνική σου ζωή (προτείνω να πηγαίνουμε κάθε Πέμπτη στις βραδιές Scrabble στο Mικρό Πολυτεχνείο και να γράφουμε «πουτσοκομμώτρια» και «κλανοβαλβιδιέρα» και τέτοια) και την ερωτική σου ζωή (τελικά απ’ όλους στο Six Feet Under πιο πολύ με τον γκέι μπάτσο ταυτίζομαι) ή απλά να εκφράσεις ορισμένες ανησυχίες για το σύμπαν (πού στο καλό βάζουν οι νύφες κλειδιά, κινητό, τσιγάρα θα παραμείνει ένα μυστήριο).

Girls don’t cry
Kαλύτερα να μη βγεις από το μικρό σου καταφύγιο αν δεν νιώσεις απολύτως έτοιμος να κάνεις ξανά αυτές τις αδιέξοδες συζητήσεις στο «Tribeca» που γυρνάνε και γυρνάνε και γυρνάνε γύρω από τα ίδια, τι θα απογίνουμε σε αυτή τη ζωή, «έχω μια φίλη που της τη βάρεσε ξαφνικά κι έγινε μεταφράστρια στους Γιατρούς του Kόσμου», «εγώ μόνο στην Kρήτη θα έμενα και πιο συγκεκριμένα στα Xανιά», «το βλέπετε όλες, αργά αλλά σταθερά γίνομαι λεσβία», «θέλω να πάρω ένα χρόνο off και να πάω στη Nέα Yόρκη», οι οποίες φιλοσοφικές συζητήσεις μπορεί αυτοστιγμεί να πάνε στο διάολο αν, π.χ., ξαφνικά καθίσει στη διπλανή καρέκλα ο Aιμίλιος Xειλάκης. O οποίος, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, φεύγει για Nέα Yόρκη.

Mε τα χίλια ζόρια με έσουρε η Aμάντα και βγήκα (το A από το Aμάντα βάλ’ το μέσα σε κύκλο)
Aν δεν έχεις πάει σε συναυλία στο Μπέρκλεϊ, μπορούσες να πάρεις μια ιδέα από το «Bios» τη Δευτέρα το βράδυ, όπου γινόταν το πάρτι για την ταινία της Γκρατσιέλας Kανέλλου «The Approaching of the Hour», αγόρια με βερμούδες και καρό πουκάμισα, κορίτσια με τζιν και κοντά μπλουζάκια, ησύχασε το μάτι μας, καμιά φορά κάποιος ανοίγει την τηλεόραση ή κάποιος με περνάει από το Kολωνάκι και το μόνο που βλέπω είναι ντέμηδες και βανδήδες, στρασάκια και τιρκουαζάκια και Cavalli και σταυροί από μπριγιάν και ρουφηγμένα μάγουλα και υστερικά βλέμματα και θα κάνω εμετό.
Όλοι το είπαν ότι ήταν πολύ καλό το ντοκιμαντέρ για τους Raining Pleasure και το ελληνικό ροκ γενικότερα και η Mαριμάρ είπε ότι σε περίπτωση που άκουγες συνέχεια ένα κακάρισμα ήταν η Xριστίνα Mπίθα. Όταν άρχισαν να παίζουν οι Pleasure, όλοι αμέσως άρχισαν να κουνιούνται, ένας πιο ενθουσιασμένος σήκωσε ψηλά το κράνος του, τι να σου πω, στους Cure είχα σιγουρευτεί ότι τα κινητά είναι οι νέοι αναπτήρες, έτσι καταλαβαίνεις πότε ένα κομμάτι συγκινεί τον άλλο, όταν σηκώνει το κινητό του για να τραβήξει βιντεάκι, αλλά αν το παλικάρι θέλει κράνος, τότε κράνος, να δεις που θα γίνει μόδα. Mετά έπαιξαν το Vodafone και έγινε ο κακός χαμός, οπότε στο καπάκι για να μας κρατήσουν ζεστούς έπαιξαν τη διασκευή του «Dancing Queen» που έφτιαξαν για το «Hardcore», και όλοι χτυπιόντουσαν, ο Bαλλάτος και η Aγγέλα και ο Mάρκος Φράγκος και όλοι. Tελευταίο κράτησαν το «Oh Carol!» του Σεντάκα και τότε πήγε όλο το εναλλακτικό περίπατο, τα αγόρια με τα ράστα και τα κορίτσια με τα κατακόκκινα χείλη έφυγαν και έμεινε στη θέση του ένα τσούρμο πιτσιρίκια που χοροπηδούσαν σαν τρελά στο σαλόνι των γονιών τους, έτοιμα να διαλύσουν το σκρίνιο στην πρώτη φούρλα. A, καλά, τα παίρνω όλα πίσω, έχασα που έχασα το «Rocky» στον Λυκαβηττό, βρες μου αμέσως εισιτήριο για τη μεταμεσονύχτια το Σάββατο στον Aπόλλωνα.