Μαρία Κοντού: Η καθημερινότητα μιας «ταΐστριας» γατών στη Θεσσαλονίκη

Ταΐζω ανελλιπώς τις αδέσποτες γάτες στη γειτονιά μου, μια γειτονιά του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης, εδώ και πολλά χρόνια. Όταν ξεκίνησα τολμώ να πω ότι το έκανα ερασιτεχνικά, δηλαδή όχι καθημερινά και όχι στα ίδια σημεία. Γέμιζα απλώς κουπάκια εδώ κι εκεί, και έφευγα. Τα τελευταία 12 χρόνια το κάνω καθημερινά, στις ίδιες γατοαποικίες, με τα ίδια γνώριμα γατιά, τα οποία παρατηρώ και ελέγχω για τυχόν προβλήματα υγείας. 

Η σίτιση των αδέσποτων για εμένα είναι ευθύνη, νιώθω ότι έχω υποχρέωση απέναντί τους αφού εγώ τους έμαθα να έχουν γεμάτα μπολάκια. Οι γάτες, για όσους δεν γνωρίζουν, δεν είναι μόνο εξαιρετικά έξυπνες, είναι και συνεπείς: ξέρουν πολύ καλά πότε είναι η ώρα να φάνε, και περιμένουν. Έμαθα λοιπόν κι εγώ να είμαι συνεπής. Η πειθαρχία ήταν το πρώτο μεγάλο μου μάθημα: ακόμα κι αν βαριέμαι ή είμαι κουρασμένη, πρέπει να βγω για τάισμα. Δεν θέλω οι γάτες μου να απομακρύνονται και να ψάχνουν σε άλλα σημεία για φαγητό, ή στους κάδους, και όχι μόνο γιατί είναι επικίνδυνο κάτι τέτοιο. Για μένα αποτελεί κόκκινη γραμμή, είναι εξαθλίωση μια γάτα να ψάχνει στα σκουπίδια να φάει.