Ο Feixiong Cheng ανακάλυψε ότι ο κορωνοϊός θα μπορούσε ενδεχομένως να μπλοκαριστεί από τη μελατονίνη, την ορμόνη του ύπνου.
Ο Feixiong Cheng, ένας αναλυτής δεδομένων στην κλινική του Κλίβελαντ, χρησιμοποίησε την τεχνητή νοημοσύνη για να βρει τη δομή του κορωνοϊούκαι να μπορέσει να προβλέψει τον τρόπο με τον οποίο ο ιός εισέβαλε στα ανθρώπινα κύτταρα και μέσα από αυτή τη διαδικασία να βρει έναν τρόπο ώστε να τον σταματήσει. Μέσα από την έρευνά του προέκυψε μια παρατήρηση: Ο κορωνοϊός θα μπορούσε ενδεχομένως να μπλοκαριστεί από τη μελατονίνη.
Η μελατονίνη, που είναι γνωστή ως η ορμόνη του ύπνου, αρχικά δεν ήταν ένας προφανής παράγοντας που θα μπορούσε να ανακόψει την πορεία της πανδημίας. Παρόλα αυτά ο Cheng θεώρησε ότι το εύρημά του ήταν κάτι που έπρεπε να το μοιραστεί με τον κόσμο.
Αφού δημοσίευσε την έρευνά του, ο Cheng άκουσε και άλλους επιστήμονες από όλο τον κόσμο που πίστευαν ότι μπορεί να υπάρχει κάτι σε σχέση με τη μελατονίνη. Συγκεκριμένα οι επιστήμονες σημείωσαν ότι, εκτός από τις γνωστές επιδράσεις της μελατονίνης στον ύπνο, η ίδια ορμόνη παίζει ρόλο και στο ανοσοποιητικό σύστημα. Ουσιαστικά, λειτουργεί ως συντονιστής για τις αυτοπροστατευτικές αντιδράσεις του οργανισμού μας, το οποίο τυχαίνει να είναι το βασικό πρόβλημα που μπορεί γρήγορα να μετατρέψει μια ήπια περίπτωση COVID-19 σε ένα απειλητικό για τη ζωή σενάριο.
Κάπως έτσι, ο Cheng αποφάσισε να «σκάψει» βαθύτερα και να ερευνήσει περισσότερο το θέμα. Για μήνες, αυτός και οι συνάδελφοί του συγκέντρωσαν τα δεδομένα από χιλιάδες ασθενείς που είχαν εξετάσει. Στα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν τον περασμένο μήνα, η μελατονίνη συνέχισε να είναι το στοιχείο που ξεχωρίζει. Οι άνθρωποι που έπαιρναν μελατονίνη είχαν σημαντικά χαμηλότερες πιθανότητες να αναπτύξουν COVID-19 και πολύ λιγότερες να πεθαίνουν.
Παράλληλα, άλλοι ερευνητές παρατήρησαν παρόμοια μοτίβα με αυτά του Cheng. Τον Οκτώβριο, μια μελέτη στο πανεπιστήμιο της Κολούμπια διαπίστωσε ότι οι διασωληνωμένοι ασθενείς είχαν καλύτερα ποσοστά επιβίωσης εάν λάμβαναν μελατονίνη. Όταν ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μεταφέρθηκε στο Εθνικό Στρατιωτικό Ιατρικό Κέντρο, Walter Reed, καθώς ήταν θετικός στον κορωνοϊό, οι γιατροί του χορήγησαν, εκτός από μια πληθώρα άλλων πειραματικών θεραπειών, και μελατονίνη.
Αυτή τη στιγμή οκτώ κλινικές δοκιμές βρίσκονται σε εξέλιξη, σε όλο τον κόσμο, για να διαπιστωθεί αν η θεωρία της μελατονίνης ισχύει, την ίδια ώρα που πολύ σπάνια μια πειραματική θεραπεία λαμβάνει τόσο μεγάλη ερευνητική προσοχή. Εάν η μελατονίνη αποδειχθεί πραγματικά ότι βοηθά τους ανθρώπους, θα ήταν το φθηνότερο και πιο εύκολα προσβάσιμο φάρμακο για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού. Σε αντίθεση με τα πειραματικά φάρμακα όπως το remdesivir και τα κοκτέιλ αντισωμάτων, η μελατονίνη διατίθεται ευρέως στις Ηνωμένες Πολιτείες ως συμπλήρωμα διατροφής χωρίς συνταγή, επομένως οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αρχίσουν να το παίρνουν αμέσως.
Ωστόσο, ο Cheng τονίζει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να αρχίζουν να παίρνουν μόνοι τους μελατονίνη. Το προφανές όφελος για τους ασθενείς με COVID-19 θα μπορούσε απλώς να είναι ένας ψευδής συσχετισμός και τα αποτελέσματα ακόμα να μην ήταν ασφαλή. Παράλληλα, μπορεί η σχέση του κορωνοϊού με τη μελατονίνη να μην είναι άμεση και γενικότερα ο ιός να επηρεάζεται από την ίδια την διαδικασία του ύπνου.
Στην πραγματικότητα, πολλά ερωτήματα για το πώς λειτουργεί η COVID-19 συγκλίνουν στο ζήτημα του πώς η ασθένεια επηρεάζει τον ύπνο μας και πώς ο ύπνος μας επηρεάζει την ασθένεια.
Καθ' όλη τη διάρκεια της πανδημίας, το τμήμα νευρολογίας στο πανεπιστήμιο Johns Hopkins έχει πλημμυρίσει με αιτήματα από άτομα που πάσχουν από αϋπνία. Η Rachel Salas, μία από τις νευρολόγους της ομάδας, λέει ότι ότι αυτή η αύξηση των διαταραχών του ύπνου ήταν αποτέλεσμα όλων των ανησυχιών που προκύπτουν λόγω της παγκόσμιας κρίσης.
Περίπου τα τρία τέταρτα των ανθρώπων στο Ηνωμένο Βασίλειο είχαν μια αλλαγή στον ύπνο τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, ενώ οι μισοί από αυτούς δεν μπορούν να κοιμηθούν.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
