Ποιος αναλαμβάνει όταν τα παιδιά δεν μπορούν να φροντίσουν τους ηλικιωμένους γονείς τους

Να κλείσουν ραντεβού με γιατρούς, να συντονίσουν μια μετακόμιση σε μονάδα φροντίδας, να διαχειριστούν διαδικασίες με Medicare και Medicaid, να βρουν αξιόπιστους φροντιστές ή ακόμη και να συνοδεύσουν έναν ηλικιωμένο στον οδοντίατρο. Αυτά είναι μερικά μόνο από τα καθήκοντα των λεγόμενων aging life care managers, ενός επαγγέλματος που στις ΗΠΑ θεωρείται ακόμη σχετικά άγνωστο, παρότι για αρκετές οικογένειες μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό.

Οι επαγγελματίες αυτοί ήταν παλαιότερα γνωστοί ως geriatric care managers. Συνήθως έχουν υπόβαθρο στη νοσηλευτική, την κοινωνική εργασία, τη φυσικοθεραπεία, την εργοθεραπεία ή τη γεροντολογία και λειτουργούν ως συντονιστές της συνολικής φροντίδας ενός ηλικιωμένου.

Η Κρίστιν Μαρτινέλι, που εργάζεται ως aging life care manager στο Τέξας, περιγράφει μια συνηθισμένη ημέρα που μπορεί να ξεκινήσει με τη συμπλήρωση εγγράφων για το Medicaid και να συνεχιστεί με συνάντηση με γιατρό, συντονισμό μετακόμισης σε μονάδα για ασθενείς με άνοια και αναζήτηση επείγουσας κατ’ οίκον φροντίδας όταν κάτι δεν εξελιχθεί σύμφωνα με το πρόγραμμα.

Ένας «μεσάζων» ανάμεσα στην οικογένεια και το σύστημα φροντίδας

Οι περισσότεροι άνθρωποι ανακαλύπτουν την ύπαρξη αυτών των επαγγελματιών όταν έχει ήδη προκύψει κάποια κρίση.

«Η μαμά βρίσκεται στο νοσοκομείο ή τα παιδιά πήγαν να τη δουν και δεν είχαν συνειδητοποιήσει πόσο άρρωστη είναι», εξηγεί η Μαρτινέλι, περιγράφοντας ένα συνηθισμένο σενάριο.

Σε αντίθεση με συμβούλους που εργάζονται για νοσοκομεία, ασφαλιστικές εταιρείες ή υπηρεσίες εύρεσης μονάδων φροντίδας, οι aging life care managers εργάζονται απευθείας για τον ηλικιωμένο και την οικογένειά του.

Η Aging Life Care Association, που εκπροσωπεί τον κλάδο στις ΗΠΑ, απαγορεύει στα μέλη της να λαμβάνουν προμήθειες ή ανταλλάγματα για παραπομπές πελατών σε συγκεκριμένες δομές ή υπηρεσίες.

Αυτό θεωρείται σημαντικό πλεονέκτημα, καθώς τους επιτρέπει, θεωρητικά, να προτείνουν τη λύση που θεωρούν καταλληλότερη για την οικογένεια, είτε αυτή αφορά μονάδα ηλικιωμένων είτε κατ’ οίκον φροντίδα.

Από μετακομίσεις μέχρι οικογενειακές διαφωνίες

Το εύρος των υπηρεσιών είναι μεγάλο. Μπορούν να οργανώσουν και να επιβλέψουν μια μετακόμιση σε μονάδα φροντίδας, να συνεννοηθούν με ασφαλιστικά προγράμματα, να προτείνουν γιατρούς, δικηγόρους ειδικευμένους σε ζητήματα ηλικιωμένων, φυσικοθεραπευτές ή υπηρεσίες hospice και να επισκέπτονται τακτικά τον ηλικιωμένο για να ελέγχουν εάν όλα λειτουργούν σωστά.

Σε αρκετές περιπτώσεις λειτουργούν και ως διαμεσολαβητές μεταξύ των μελών μιας οικογένειας.

Όπως εξηγεί η Σούζι Έλντερ Μέρφι, που δραστηριοποιείται στον χώρο της φροντίδας ηλικιωμένων στην Ουάσιγκτον, ένας ηλικιωμένος μπορεί να είναι περισσότερο πρόθυμος να ακούσει έναν ανεξάρτητο επαγγελματία παρά τα ίδια του τα παιδιά, ακόμη και όταν του δίνουν ακριβώς την ίδια συμβουλή.

Το κόστος

Οι υπηρεσίες αυτές δεν είναι φθηνές. Σύμφωνα με την Aging Life Care Association, οι ωριαίες αμοιβές στις ΗΠΑ κυμαίνονται συνήθως από 150 έως 350 δολάρια, με σημαντικές διαφορές ανά περιοχή.

Στο Τέξας, για παράδειγμα, η τυπική χρέωση μιας εταιρείας του κλάδου φτάνει τα 185 δολάρια την ώρα, ενώ στην περιοχή της Ουάσιγκτον μπορεί να φτάσει τα 210 δολάρια.

Σε ορισμένες οικογένειες το κόστος μοιράζεται μεταξύ αδελφών, ενώ σε κάποιες πόλεις κοινωνικές υπηρεσίες προσφέρουν αντίστοιχη υποστήριξη με κλιμακωτές χρεώσεις ανάλογα με το εισόδημα.

«Θα ήθελα να ήξερα ότι υπήρχαν νωρίτερα»

Σε έρευνα του 2025 που ανατέθηκε από την Aging Life Care Association, το 93% των σχεδόν 200 συμμετεχόντων δήλωσε ότι τα οφέλη από την πρόσληψη ενός τέτοιου επαγγελματία ξεπερνούσαν το κόστος και το 99% ότι θα τον συνιστούσαν και σε άλλους.

Οι ίδιοι οι ερευνητές διευκρίνισαν πάντως ότι το δείγμα δεν ήταν αντιπροσωπευτικό σε εθνικό επίπεδο.

Παρά το κόστος, για πολλές οικογένειες το βασικό κέρδος είναι η αίσθηση ότι κάποιος γνωρίζει πώς να κινηθεί όταν εμφανιστεί ένα επείγον πρόβλημα.

Όπως το έθεσε ένας άνδρας που χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια τέτοιες υπηρεσίες για συγγενείς του: «Όταν κάτι συνέβαινε, ήταν εκεί. Και, κυρίως, ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν όταν εγώ δεν θα ήξερα».