Για σχεδόν 30 χρόνια κανείς δεν είχε καταλάβει από τι έπασχε μία ασθενής – Τελικά ένας γιατρός εντόπισε τι ακρβώς συνέβαινε με την υγεία της
Η Έιμι Κλίφτον πέρασε σχεδόν τρεις δεκαετίες προσπαθώντας να καταλάβει τι της συνέβαινε. Από την ηλικία των τεσσάρων ετών αντιμετώπιζε αϋπνία, εφιάλτες και έντονη υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς οι γιατροί να μπορούν να εντοπίσουν την αιτία και να κάνουν μία σαφή διάγνωση. Η κατάστασή της επιδεινώθηκε τόσο, ώστε έφτασε να σκέφτεται να βάλει τέλος στη ζωή της.
Η διάγνωση που τελικά έδωσε απάντηση στα προβλήματά της ήταν η ναρκοληψία τύπου 1, μια χρόνια νευρολογική διαταραχή που επηρεάζει τον κύκλο ύπνου και εγρήγορσης. Συνδέεται με την έλλειψη ορεξίνης, μιας ουσίας του εγκεφάλου που συμβάλλει στη ρύθμιση του ύπνου.
Τα συμπτώματα που αποδίδονταν σε άλλες αιτίες
Κατά τα σχολικά της χρόνια, η Έιμι χαρακτηριζόταν τεμπέλα, ενώ στην εφηβεία οι μεταπτώσεις της διάθεσης και η ευερεθιστότητά της αποδίδονταν στις ορμονικές αλλαγές. Οι παραισθήσεις που βίωνε, ιδιαίτερα κατά τη μετάβαση από τον ύπνο στην εγρήγορση, θεωρούνταν παιδικοί νυχτερινοί τρόμοι.
Παράλληλα, παρουσίαζε επεισόδια καταπληξίας, κατά τα οποία τα συναισθήματα μπορούσαν να προκαλέσουν ξαφνική απώλεια του μυϊκού ελέγχου. Όταν γελούσε, για παράδειγμα, λύγιζαν τα γόνατά της ή έγερνε το κεφάλι της, ενώ μερικές φορές της έπεφταν αντικείμενα από τα χέρια.
Ακόμη και όταν νοσηλεύτηκε σε ηλικία 29 ετών, οι γιατροί απέδωσαν την υπνηλία και τις παραισθήσεις της σε διπολική διαταραχή τύπου 2. Η φαρμακευτική αγωγή που έλαβε δεν τη βοήθησε και, όπως περιέγραψε η ίδια, την έκανε να αισθάνεται σαν «ζόμπι».
Στα 30 της χρόνια, ένας γιατρός άκουσε προσεκτικά το ιστορικό της και αναγνώρισε τα συμπτώματα της ναρκοληψίας. Η ερώτησή του για το αν λύγιζαν τα γόνατά της όταν γελούσε την οδήγησε στην πρώτη σωστή διάγνωση.
Η Έιμι ένιωσε επιτέλους ότι κάποιος την άκουγε και ότι δεν έχανε τα λογικά της, όπως φοβόταν. Ωστόσο, η διάγνωση δεν σήμαινε αυτόματα ότι θα είχε πρόσβαση στη θεραπεία που χρειαζόταν. Η ασφαλιστική της εταιρεία αρχικά αρνήθηκε να καλύψει ένα φάρμακο που θα μπορούσε να περιορίσει τα συμπτώματά της, λόγω αμφιβολιών για τα αποτελέσματα μιας εξέτασης ύπνου.
Τελικά, εντάχθηκε σε πρόγραμμα υποστήριξης ασθενών και άρχισε να λαμβάνει τη θεραπεία. Έπειτα από περισσότερο από έναν μήνα, η ενέργειά της είχε βελτιωθεί και οι παραισθήσεις είχαν υποχωρήσει σημαντικά.
Η Έιμι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μια χρόνια πάθηση που δεν έχει οριστική θεραπεία. Παρά τις δυσκολίες, έχει αποφασίσει να μιλά δημόσια για την εμπειρία της, με στόχο να ενημερώσει τόσο το κοινό όσο και τους επαγγελματίες υγείας.
Όπως επισημαίνουν ειδικοί, η ναρκοληψία συχνά διαγιγνώσκεται λανθασμένα ως επιληψία, διαταραχή ελλειμματικής προσοχής, ψύχωση ή άλλη ψυχιατρική πάθηση. Η καθυστέρηση μπορεί να διαρκέσει από οκτώ έως 15 χρόνια κατά μέσο όρο, ενώ ορισμένοι ασθενείς δεν λαμβάνουν ποτέ τη σωστή διάγνωση.
Η ιστορία της Έιμι αναδεικνύει τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια αδιάγνωστη διαταραχή ύπνου, όχι μόνο στη σωματική υγεία, αλλά και στην οικογενειακή ζωή, την ψυχική αντοχή και την καθημερινότητα ενός ανθρώπου.
Πώς η ανάλυση του DNA των όγκων ανοίγει νέους δρόμους στη θεραπεία του καρκίνου και γιατί το μέλλον μιας σημαντικής ελληνικής επιστημονικής πρωτοβουλίας παραμένει αβέβαιο
27°
