Looksmaxxing: Η τοξική ανδρική ομορφιά θέλει σπασμένα οστά και μάτια κυνηγού

Κάποτε, η ανδρική περιποίηση ήταν απλή υπόθεση: ένα καλό κούρεμα, λίγο aftershave και - αν το θυμόσουν - αποσμητικό πριν βγεις από το σπίτι. Σήμερα το παιχνίδι έχει αλλάξει δραματικά. Αν δεν έχεις αναλύσει τη γωνία της γνάθου σου, αν δεν ξέρεις τι σημαίνει βλέμμα του κυνηγού ή αν δεν έχεις αναρωτηθεί πώς δείχνεις σε κάθε πιθανό φωτισμό και κάδρο, τότε απλώς δεν συμμετέχεις. Αυτός είναι ο κόσμος του looksmaxxing.

Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη viral trend των social media. Είναι μια ολόκληρη ψηφιακή φιλοσοφία που υπόσχεται «βελτιστοποίηση» της εμφάνισης, μια σχεδόν εμμονική προσπάθεια να μετατρέψεις το πρόσωπό σου σε project, να το μετρήσεις, να το διορθώσεις, να το φέρεις πιο κοντά σε ένα ιδανικό που συνεχώς αλλάζει. Στην καρδιά του looksmaxxing βρίσκεται ο σύγχρονος άντρας: ανασφαλής, πιεσμένος από αόρατα πρότυπα και πεπεισμένος ότι αν δεν ανταποκρίνεται σε αυτά, δεν είναι αρκετός.

Η βασική ιδέα είναι πως η ομορφιά δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από μαθηματικά. Αν έχεις τις σωστές αναλογίες, είσαι πάρα πολύ τυχερός. Αν όχι, τότε ξεκινάς το «maxxing». Η ίδια η λέξη προδίδει την καταγωγή της: το «maxxing» είναι ορολογία των gamers.

Τη δεκατία του 2010, μέσα στα ψηφιακά καταφύγια της κοινότητας των incels, των ανδρών που ένιωθαν «εξορισμένοι» από τον κόσμο των σχέσεων, γεννήθηκε μια σκληρή πεποίθηση: Η ζωή δεν είναι ρομαντική κομεντί, είναι ένα παιχνίδι στατιστικών. Για αυτούς, η ομορφιά δεν είναι κάτι αφηρημένο, αλλά μια σειρά από μετρήσιμα μεγέθη.

Αντί να αναζητήσουν την ανθρώπινη επαφή επέλεξαν τη λογική του αλγόριθμου. Πίστεψαν ότι αν «τερματίσουν» (max) τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά, η επιτυχία θα είναι νομοτελειακή. Στο TikTok, το hashtag #bonesmashing έχει ξεπεράσει τα 261,9 εκατομμύρια προβολές, ένδειξη ότι αυτό που κάποτε φαινόταν ακραίο, τώρα γίνεται όλο και πιο οικείο. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό απ’ όλα.

Πρόκειται για την απόλυτη αποθεώση του κυνισμού από μία κυρίως ανδρική διαδικτυακή υποκουλτούρα ακραίας αισθητικής «αυτοβελτίωσης: Το πρόσωπο και τα μάτια παύουν να είναι ο καθρέφτης της ψυχής και γίνονται πίνακας ελέγχου. Ρυθμίζεις τη γνάθο, «καλιμπράρεις» τα μάτια, αναβαθμίζεις το δέρμα. Στο μυαλό του looksmaxxer, η εξωτερική εμφάνιση είναι πάνω απ’ όλα, θεωρώντας ότι αυτή καθορίζει με ποιον θα βγεις ραντεβού, πόσα χρήματα θα βγάλεις και γενικά κάθε πτυχή της ζωής.

Οι δύο πυλώνες ενός επικίνδυνου trend: Softmaxxing vs. Hardmaxxing

Η κοινότητα χωρίζει τις πρακτικές σε δύο βασικές κατηγορίες:

Α. Softmaxxing (Οι Βασικές Αρχές)
Πρόκειται για μη επεμβατικές μεθόδους που ο καθένας μπορεί να εφαρμόσει.

• Skincare: Χρήση ρετινοειδών, βιταμίνης C και αντηλιακού.
• Grooming: Το σωστό κούρεμα ανάλογα με το σχήμα του προσώπου και η περιποίηση των φρυδιών.
• Fitness: Εστίαση στην "V-taper" σιλουέτα (φαρδείς ώμοι, στενή μέση).
• Style: Η επιλογή ρούχων που αναδεικνύουν τον σωματότυπο.

Β. Hardmaxxing (Οι Ακραίες Μέθοδοι)

Εδώ το παιχνίδι αλλάζει και γίνεται πιο επικίνδυνο και δαπανηρό.

• Αισθητική Χειρουργική: Ρινοπλαστική, εμφυτεύματα στη γνάθο, βλεφαροπλαστική (Hunter eyes).
• Mewing: Η τοποθέτηση της γλώσσας στον ουρανίσκο για την αναδιαμόρφωση της δομής του προσώπου (αν και επιστημονικά αμφισβητούμενο).
• Bone Smashing ή αλλιώς σπάσιμο των οστών: Μια επικίνδυνη και αβάσιμη πρακτική μικροκαταγμάτων στα οστά του προσώπου, ακόμα και με τη χρήση σφυριού, με την ελπίδα ότι θα επουλωθούν «πιο έντονα».

Bone smashing: Όταν το να σπας μέρη του προσώπου σου γίνεται trend

Το bone smashing γίνεται με επαναλαμβανόμενα χτυπήματα στο πηγούνι, τα ζυγωματικά και τη γνάθο με ένα σφυρί (ή, σύμφωνα με ορισμένους, με συσκευή μασάζ). Στόχος, θεωρητικά, είναι να προκληθούν μικροτραυματισμοί στο οστό, ώστε κατά την επούλωση να αλλάξει το σχήμα του προσώπου — πιο τετράγωνο, με πιο έντονη γνάθο ή πιο προεξέχον πηγούνι.

Οι looksmaxxers αποδίδουν την αποτελεσματικότητα της πρακτικής στον νόμο του Wolff, που διατυπώθηκε από τον Γερμανό χειρουργό Julius Wolff τον 19ο αιώνα, σύμφωνα με τον οποίο τα υγιή οστά προσαρμόζονται και ενισχύονται όταν δέχονται φορτίο. Η ιδέα ότι τα οστά δυναμώνουν μέσω επαναλαμβανόμενης καταπόνησης εξηγεί γιατί κάποιοι πυγμάχοι χτυπούν τοίχους ή kickboxers «ρολάρουν» μπουκάλια στις κνήμες τους — αν και δεν υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα που να το υποστηρίζουν.

Πιθανόν σκέφτεστε: «Δεν γίνεται να το κάνουν πραγματικά αυτό οι άνθρωποι». Κι όμως, υπάρχουν tutorials στο YouTube, χρήστες στο Instagram που καταγράφουν την «πρόοδό» τους και αναρτήσεις σε φόρουμ όπου κάποιοι ισχυρίζονται ότι το bonesmashing βελτίωσε την περιοχή των ματιών τους και από άσχημοι έγινα αρκετά όμορφοι.

Η γεωμετρία του προσώπου

Για να κατανοήσει κανείς το Looksmaxxing, πρέπει να γνωρίζει τη γεωμετρία του προσώπου που επιδιώκουν οι ακόλουθοί του:

• Canthal Tilt: Η γωνία των ματιών. Η ανοδική κλίση θεωρείται ιδανική γιατί υποδηλώνει το «βλέμμα του κυνηγού»
• Jawline & Chin Projection: Μια έντονη, τετράγωνη γνάθος είναι το «ιερό δισκοπότηρο».
• Midface Ratio: Η αναλογία του μέσου τμήματος του προσώπου, όπου η μικρότερη απόσταση μεταξύ ματιών και στόματος θεωρείται πιο ελκυστική.

Clavicular, ο πιο τοξικός ίσως influencer

Κεντρική φιγούρα αυτής της νέας τάσης είναι ο Αμερικανός Μπρέιντεν Έρικ Πίτερς, γνωστός με το ψευδώνυμο «Clavicular» ένας 20χρονος που έχει μετατρέψει το σώμα του σε brand.

Με εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους και σημαντικά έσοδα από livestreams, παρουσιάζεται ως «οδηγός» για όσους θέλουν να φτάσουν στο απόλυτο επίπεδο ελκυστικότητας. Η ιστορία του είναι γεμάτη από ακραίες πρακτικές: αναβολικά από την εφηβεία, επικίνδυνα πειράματα στο σώμα του, ακόμη και αυτοτραυματισμούς για να αλλάξει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του.

Έχει σχεδόν 800.000 followers στo tik-tok και υποστηρίζει ότι κερδίζει περισσότερα από 110.000 δολάρια τον μήνα, από συνδρομητές στα ζωντανά βίντεο που ανεβάζει στην πλατφόρμα Kick.

Μέχρι στιγμής έγινε αφιέρωμα στους Νew York Times, τον Guardian και το ΒΒC και περπάτησε στις πασαρέλες στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης.

Το όνομά του παραπέμπει στην εντυπωσιακή σωματοδομή του, με το υπερβολικά διευρυμένο στέρνο και πλάτες (clavicle είναι η κλείδα). Σε νεαρή ηλικία έκανε «bonesmashing», χρησιμοποιώντας ένα σφυρί για να χτυπά επανειλημμένα τα οστά του προσώπου του, επιχειρώντας να τα κάνει πιο γωνιώδη.

Πόσο πιο επικίνδυνο μπορεί να γίνει ένα viral trend;

Αν το looksmaxxing ήταν απλώς μια ακόμη τάση βελτίωσης της εικόνας, ίσως να άξιζε μια πιο ουδέτερη αντιμετώπιση. Στην πραγματικότητα πρόκειται για κάτι πολύ πιο ανησυχητικό. Δημιουργεί μια κουλτούρα όπου η ανασφάλεια γίνεται ιδεολογία και η αυτοεικόνα πεδίο βίαιης διόρθωσης. Δεν είναι ακριβώς μία καλύτερη εμφάνιση - πουλά την ιδέα ότι η αξία σου εξαντλείται στο πώς φαίνεσαι, ότι η ζωή είναι μια ιεραρχία προσώπων και ότι αν δεν βρίσκεσαι στην κορυφή της, φταις εσύ και μόνο εσύ.

Πίσω από τις λέξεις και τα memes κρύβεται μια βαθιά τοξική λογική: ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι συναλλαγή, ότι οι γυναίκες είναι ανταμοιβή και ότι η απόρριψη είναι αδικία που πρέπει να διορθωθεί. Έτσι, η υποτιθέμενη αυτοβελτίωση καταλήγει να είναι ένας φαύλος κύκλος απογοήτευσης, αυτομίσος και ολοένα πιο ακραίων πρακτικών.

Το πιο ειρωνικό είναι ότι όσο περισσότερο κάποιος βυθίζεται σε αυτή τη λογική, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από αυτό που υποτίθεται ότι επιδιώκει. Γιατί η ελκυστικότητα δεν είναι μαθηματικός τύπος, ούτε κατακτάται με σφυριά και φίλτρα. Και όσο η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με τις υποσχέσεις, τόσο ενισχύεται η πεποίθηση ότι χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη «βελτιστοποίηση», ακόμα περισσότερη πίεση, ακόμα περισσότερος πόνος.

Πρέπει να αποδεχτούμε το γεγονός ότι το looksmaxxing είναι σύμπτωμα μιας εποχής όπου η ανθρώπινη αξία μετριέται σε pixels, likes και εντυπώσεις. Και τα νέα παιδιά μεγαλώνουν σε μια κουλτούρα που δεν λύνει ανασφάλειες αλλά τις πολλαπλασιάζει, τις εμπορευματοποιεί και τις επιστρέφει πίσω ως «λύση».

Και τελικά, το πιο επικίνδυνο δεν είναι οι ίδιες οι πρακτικές, όσο κι αν είναι καταστροφικές, αλλά η ιδέα που τις γεννά: ότι δεν είσαι ποτέ αρκετός όπως είσαι. Ότι πρέπει να «διορθωθείς» για να αξίζεις ή για να βρεις κάποιον που θα σε αγαπήσει. Όταν αυτή η σκέψη γίνει κανονικότητα, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια ατομικό, είναι βαθιά κοινωνικό.