Αγαπάω το παιδί μου, αλλά μετάνιωσα που έγινα μητέρα

Η Κάρμεν λατρεύει τον δεκάχρονο γιο της, τον Τέο, αλλά λέει πως αν μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω, δεν θα γινόταν ποτέ μητέρα.⁣

«Η μητρότητα μου πήρε την υγεία, τον χρόνο, τα χρήματα, τη δύναμη και το σώμα μου», λέει. «Το τίμημα του να γίνεσαι μητέρα είναι πολύ υψηλό και το κόστος είναι για πάντα».⁣

Η δασκάλα, στα 40 της, είναι μέρος μιας μυστικής κοινότητας γυναικών που δεν φοβούνται να ομολογήσουν ότι μετάνιωσαν που απέκτησαν παιδιά. Και αυτό είναι κάτι που σπάνια μπορεί μια γυναίκα να εκφράσει ανοιχτά, λόγω της σκληρής κριτικής που επισύρει μία τέτοια ομολογία.

Επίσης, όπως λέει η Κάρεν, η οικογένειά της δεν γνωρίζει αυτές τις μύχιες σκέψεις της και το πώς νιώθει για την ζωή της σήμερα. Η Κάρμεν στην αρχή ήταν διστακτική με την πρόθεσή της να εκφράσει αυτό το συναίσθημα. Λίγα χρόνια πίσω είχε κάνει το λάθος να ομολογήσει αυτή τη σκέψη της σε ένα φόρουμ γονέων και ενώ κάποιοι έδειξαν κατανόηση, άλλοι αντέδρασαν πολύ άγρια απέναντί της, φτάνοντας στο σημείο να τη χαρακτηρίσουν ακόμα και τέρας.

Η ακραία πίεση και οι θυσίες που μπορεί να συνεπάγεται η μητρότητα δεν είναι κάτι που τίθεται στη δημόσια συζήτηση για πρώτη φορά. Είναι από τα μεγαλύτερα θέματα της φεμινιστικής ατζέντας, κυρίως για τις μονομερείς πιέσεις που ασκούνται στη γυναίκα. Εκείνη είναι που πρέπει να συνδυάσει ανέφικτα προγράμματα για να φροντίσει το παιδί, να κρατήσει το σπίτι, αλλά και να παραμείνει στην αγορά εργασίας όχι από επιλογή, αλλά συνήθως από καθαρή ανάγκη.

Όλο το παραπάνω βρέθηκαν και στο επίκεντρο της ταινίας If I Had Legs I'd Kick You, η οποία ήταν υποψήφια για Όσκαρ. Σε αυτή την ταινία, η ηθοποιός Rose Byrne δίνει μια ωμή απεικόνιση μιας εξουθενωμένης μητέρας που νιώθει μόνη στον αγώνα της να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κόρης της και να κρατήσει όρθιο τον «σκελετό» της οικογενειακής ζωής.⁣

Όταν η μητέρα μοιράζεται το βάρος των ευθυνών

Για την Margaret O'Connor, σύμβουλο και ψυχοθεραπεύτρια από την Ιρλανδία, που ειδικεύεται στο να βοηθά ανθρώπους να αποφασίσουν αν πραγματικά επιθυμούν να γίνουν γονείς, μια γυναίκα ή και ένας άντρας δεν είναι «τέρατα», όταν δηλώνουν ότι μετανιώνουν που έγιναν γονείς. Όπως εξηγεί, «είναι απολύτως φυσιολογικό οι άνθρωποι που βιώνουν τη γονεϊκότητα, να βιώνουν και τη μεταμέλεια. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για έναν τεράστιο και εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο που μεγεθύνεται όταν τον βιώνεις μόνη ή μόνος σου».

Η ίδια προσθέτει ότι «για κάποιες γυναίκες, αυτά τα συναισθήματα [μετάνοιας] μαλακώνουν ή αλλάζουν σημαντικά με υποστήριξη, ξεκούραση, χρόνο και αλλαγή των συνθηκών. Αλλά για άλλες, κάποια στοιχεία αυτού του συναισθήματος μπορεί να παραμείνουν ανεξάρτητα από όλα αυτά, και είναι σημαντικό να επιτρέπουμε χώρο για αυτή την ειλικρίνεια χωρίς ντροπή».

Για την Κάρεν, η οποία ακόμα και στο ρεπορτάζ του BBC μίλησε υπό καθεστώς ψευδωνυμίας, για μια γυναίκα είναι ακόμη ταμπού το να δηλώνει ότι λυγίζει κάτω από τα πιεστικά προγράμματα που συνδυαστικά μητρότητα και εργασιακός βίος συνθέτουν.

Η μητέρα, όπως εξηγεί, πρέπει να είναι και φαίνεται ό,τι πιο κοντά σε «αγία», που υπομένει με αυτοθυσία τα πάντα, χωρίς να διαμαρτύρεται και χωρίς να διεκδικεί. Και φυσικά, πουθενά, σε καμία νομοθεσία, γραπτή ή άρρητη δεν υπαγορεύεται κάτι τέτοιο. Εν τούτοις για τις γυναίκες παραμένει προβληματικό το να μην πετάνε από χαρά ως μητέρες, επειδή έτσι υπαγορεύεται από τις πατριαρχικές κοινωνίες, πόσω μάλλον το να εκφράζουν τη δυσφορία ή ακόμα και την αγανάκτησή τους για ένα σύστημα που τις θέλει μητέρες, αλλά κυρίως τις θέλει πολυεργαλεία εντός και εκτός οικογένειας...

Με πληροφορίες από το BBC.com