SARS-CoV-2: Επαναλοιμώξεις, συμπτώματα, προστασία των εμβολίων.
Σε άγνωστο «X» παραμένει μετά από δυόμισι χρόνια πανδημίας ο κορονοϊός, ο οποίος με τις μεταλλάξεις και τις παραλλαγές διαπερνά την ανοσία των εμβολίων και μας απειλεί με επαναλοιμώξεις. «Δεν βρισκόμαστε στα τελειώματα της πανδημίας». Ο SARS-CoV-2 συνεχίζει να εξελίσσεται και «δυστυχώς ακόμη, αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να το προβλέψουμε και να το ελέγξουμε», δήλωσε Γιώργος Παππάς, παθολόγος, με ειδίκευση στις λοιμώξεις.
Σύμφωνα με τον ειδικό ο SARS-CoV-2 εμφανίζει νέες παραλλαγές που διαφεύγουν από τις ανοσιακές άμυνες με συνέπεια τις επαναλοιμώξεις, οι οποίες μετά την επικράτηση της παραλλαγής Όμικρον καταγράφουν αυξητική τάση.
Οι ενισχυτικές δόσεις των εμβολίων μειώνουν την πιθανότητα επαναλοίμωξης και αυξάνουν την ανοσιακή προστασία όσον αφορά τον κίνδυνο βαριάς νόσησης από Covid-19. Τα παραπάνω αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιώργος Παππάς, παθολόγος διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με ερευνητικό έργο στον χώρο των λοιμώξεων.
Εξηγεί ότι ο κύριος λόγος της αύξησης των επαναλοιμώξεων είναι ότι τα στελέχη της παραλλαγής Όμικρον, δηλαδή και το ΒΑ.2 που κυκλοφορούσε τις προηγούμενες εβδομάδες, αλλά και το ΒΑ.4 και ΒΑ.5 που επικρατούν πλέον και στην Ελλάδα, είναι στελέχη που διαφεύγουν αρκετά της όποιας προηγούμενης ανοσίας.
Επίσης όπως αναφέρει, το στέλεχος Omicron (B.1.1.529) που επικρατούσε στην Ελλάδα τέλη Δεκεμβρίου έως μέσα Φεβρουαρίου δεν άφηνε κάποια προστασία από επόμενα στελέχη, η ανοσία είναι πολύ περιορισμένη, ειδικότερα αν κάποιος είναι και ανεμβολίαστος.
«Δεν ξέρουμε αν ισχύσει το ίδιο και για τα επόμενα στελέχη Όμικρον και είναι πολύ νωρίς να το κρίνουμε», σημειώνει ο κ. Παππάς. Προσθέτει ότι τα επιδημιολογικά μοντέλα και αποτελέσματα μελετών από την Αμερική αναφέρουν ότι, γενικά για τα στελέχη της παραλλαγής Όμικρον ο εμβολιασμός με αναμνηστικές δόσεις μειώνει τις πιθανότητες επαναλοίμωξης, ωστόσο εξηγεί δεν γνωρίζουμε ακόμη το χρονικό διάστημα ανοσολογικής προστασίας, η οποία μετά από κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί να φθίνει είτε προέρχεται από τον εμβολιασμό, είτε από νόσηση. «Μέχρι εμείς να κρίνουμε τι γίνεται με το κάθε στέλεχος της Όμικρον έρχεται ένα καινούργιο στέλεχος Όμικρον, οπότε πρέπει να επικαιροποιούμε και την γνώση μας”, αναφέρει, τονίζοντας ότι “αυτό που γνωρίζουμε με σιγουριά είναι ότι ο εμβολιασμός προστατεύει από βαριά νόσηση».
«Δεν υπάρχει κάποιος κανόνας ότι τα συμπτώματα θα είναι ήπια μετά από επαναλοίμωξη», αναφέρει ο κ. Παππάς. Εξηγεί ότι αυτό εξαρτάται από το ιικό φορτίο στο οποίο θα εκτεθεί κάποιος, από την ανοσολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο οργανισμός του εκείνη την στιγμή, από τυχαίους παράγοντες, όπως αν η λοίμωξη θα προσβάλλει το αναπνευστικό. «Είναι πολλά που παίζουν ρόλο και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι πρόκριμα το πως πέρασες την πρώτη φορά που νόσησες για το πως θα περάσεις την δεύτερη. Εχουμε δει περιπτώσεις που είναι χειρότερες οι επαναλοιμώξεις».
Σύμφωνα με προδημοσιευμένη μελέτη ερευνητών από την Βοστόνη, σημειώνει ο κ. Παππάς, υπάρχει ένας αθροιστικός μακροπρόθεσμος κίνδυνος με την κάθε επανανόσηση. Στους ανθρώπους που έχουν νοσήσει υπάρχει ένας αυξημένος κίνδυνος για σοβαρές επιπλοκές από καρδιαγγειακό, αναπνευστικό, κ.λ.π. μέσα στο επόμενο εξάμηνο, που είναι σημαντικότερος από ανθρώπους που δεν έχουν νοσήσει. Όταν κάποιος νοσήσει δύο φορές ο κίνδυνος αυτός αυξάνεται ακόμα περισσότερο, κάτι που δείχνει ότι «η κάθε νόσηση ακόμα κι αν είναι ήπια αφήνει πίσω της κουσούρια, σημαδεύει τον οργανισμό και αυτό μπορεί να εμφανιστεί με διάφορους τρόπους. Οπότε κάθε νόσηση είναι επικίνδυνη και εμπεριέχει και την πιθανότητα του long covid, το οποίο μπορεί να σου αλλάξει την καθημερινότητα».
Όσο ο ιός κυκλοφορεί ανεξέλεγκτος θα έχει την δυνατότητα να μεταλλάσσεται, αναφέρει ο κ. Παππάς, τονίζοντας ότι η εφαρμογή των μέτρων προστασίας – χρήση μάσκας ειδικά σε εσωτερικούς χώρους, καθαρός αέρας σε κλειστούς χώρους, στοχευμένοι έλεγχοι – και ο ευρύτατος εμβολιασμός θα περιορίσουν την κυκλοφορία του ιού στην κοινότητα. Το βασικό, καταλήγει, είναι τα μέτρα να εφαρμόζονται.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
