Το 32% των φοιτητών Ιατρικής παγκοσμίως, δηλαδή περίπου ένας στους τρεις φοιτητές, έχει δηλώσει ότι έστω και μια φορά στη ζωή του έχει κάνει χρήση κάνναβης, ενώ το 9% των φοιτητών έχει κάνει χρήση τον τελευταίο μήνα, που σημαίνει ότι είναι πιθανόν τακτικοί χρήστες. Τα δεδομένα δείχνουν ότι σχεδόν οι μισοί φοιτητές Ιατρικής στις ΗΠΑ έχουν δοκιμάσει κάνναβη, έστω και μια φορά στη ζωή τους. Αυτό επιβεβαιώνει τη γενικότερη αυξητική τάση που παρατηρείται στις ΗΠΑ στη χρήση κάνναβης. Στην Ευρώπη παρατηρείται το μεγαλύτερο ποσοστό ατόμων που έκανε πρόσφατη χρήση τον τελευταίο μήνα (13% περίπου). Επίσης, φαίνεται ότι οι φοιτητές Ιατρικής κάνουν συχνότερη χρήση από τις φοιτήτριες της ίδιας Σχολής και μάλιστα σε κάποιες περιοχές, όπως στην Κεντρική και Νότια Αμερική, αλλά και στην Ευρώπη, το ποσοστό των αντρών είναι σχεδόν διπλάσιο από αυτό των γυναικών.
Τα παραπάνω στοιχεία προκύπτουν από τα αποτελέσματα μελέτης του Εργαστηρίου Κλινικής Φαρμακολογίας της Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ υπό την επίβλεψη του διευθυντή του Εργαστηρίου, καθηγητή Δημητρίου Κούβελα, που βασίστηκε σε δείγμα 20.000 φοιτητών ιατρικής παγκοσμίως και η οποία δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Substance Abuse.
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα παλαιότερης μελέτης, το 22% των φοιτητών Ιατρικής του ΑΠΘ είχε δοκιμάσει κάνναβη έστω και μία φορά στη ζωή του και επομένως το ποσοστό αυτό είναι σχετικά μικρότερο συγκριτικά με το 32% του παγκόσμιου πληθυσμού.
«Εντοπίσαμε ότι δεν έχει διενεργηθεί συστηματική ανασκόπηση στο συγκεκριμένο θέμα σε παγκόσμιο επίπεδο και είχαμε ήδη την εμπειρία ανάλογης δικής μας έρευνάς στην Ελλάδα. Ανασκοπήθηκε όλη η διεθνής βιβλιογραφία και ελήφθησαν υπόψιν οι 38 διαθέσιμες δημοσιευμένες μελέτες από όλες τις ηπείρους, κυρίως από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Να σημειωθεί ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές μελέτες αφορούσαν το Ηνωμένο Βασίλειο», ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο συγγραφέας της μελέτης, ψυχίατρος, επίκουρος καθηγητής Κλινικής Φαρμακολογίας στο Ιατρικό Τμήμα της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ, Γεώργιος Παπαζήσης, αναφερόμενος στους λόγους που έγινε αυτή η μελέτη.
Μιλώντας για την έρευνα σχετικά με τη χρήση κάνναβης μεταξύ των φοιτητών της Ιατρικής του ΑΠΘ, ο κ. Παπαζήσης είπε: «Είχαμε διενεργήσει πριν από δύο χρόνια μια έρευνα σε δείγμα 600 φοιτητών Ιατρικής του ΑΠΘ και με βάση τα ευρήματα, το 22% είχε δοκιμάσει κάνναβη έστω και μια φορά στη ζωή του, άρα σχετικά μικρότερο ποσοστό συγκριτικά με το 32% του παγκόσμιου πληθυσμού. Το ποσοστό, ωστόσο, των φοιτητών με πρόσφατη χρήση ήταν σχεδόν ίδιο (8%) με αυτό των φοιτητών παγκοσμίως. Άρα οι συνήθειες των φοιτητών μας στη χρήση κάνναβης δεν αποκλίνουν σημαντικά, και σίγουρα δεν είναι χειρότερες από αυτές των υπολοίπων φοιτητών παγκοσμίως».
Εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους οι φοιτητές Ιατρικής κάνουν χρήση κάνναβης και πώς αυτό θα μπορεί να επηρεάσει τους μελλοντικούς γιατρούς, επισήμανε ότι: «Δύο είναι τα κύρια κίνητρα χρήσης κάνναβης γενικότερα σε αυτές τις ηλικίες, η προσπάθεια αναψυχής και η προσπάθεια αυτοθεραπείας, π.χ. από διαταραχές άγχους ή συναισθήματος. Στη μεγάλη πλειοψηφία φαίνεται ότι μεταξύ φοιτητών Ιατρικής το κίνητρο της χρήσης είναι η περιέργεια και ο πειραματισμός με στόχο την αναζήτηση της ευχαρίστησης, παρότι οι περισσότεροι δηλώνουν ότι γνωρίζουν τις αρνητικές επιπτώσεις της χρήσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι καπνιστές και αυτοί που καταναλώνουν συχνότερα αλκοόλ φαίνεται να κάνουν συχνότερα και χρήση κάνναβης. Το ερώτημα πώς η χρήση ως φοιτητής μπορεί να επηρεάσει τον μελλοντικό ιατρό δεν μπορεί να απαντηθεί από τα ευρήματα της παρούσας ανασκόπησης και σίγουρα αποτελεί αντικείμενο περαιτέρω έρευνας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον».
Να σημειωθεί ότι στη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Substance Abuse», συνεργάστηκαν οι ιατροί του Εργαστηρίου Κλινικής Φαρμακολογίας της Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ Σπύρος Σιάφης, Γιάννης Τσακιρίδης, Γιάννης Κουλάς και Θέμης Δαγκλής.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
