Σεφ-επιχειρηματίας ετών 25

Κάθομαι στον πάγκο μπροστά στην ανοιχτή κουζίνα και παρακολουθώ. Ο σεφ (ριγμένη πετσέτα στον ώμο, λερωμένη ποδιά, σηκωμένα μανίκια), δίνει οδηγίες. Και βρίσκεται παντού. Ανακατεύει μια κατσαρόλα εδώ, στο δευτερόλεπτο πετάγεται απέναντι να στριφογυρίσει στον αέρα ένα τηγάνι, ταυτόχρονα μιλάει στη σερβιτόρα, καλοδέχεται και μια παρέα που μόλις μπήκε στο εστιατόριο. Στο πρώτο δικό του εστιατόριο. Είναι νέος, τόσο νέος που, σε άλλη εποχή, οι τότε μάγειρες δεν θα τον άφηναν να ακουμπήσει μαχαίρι. Αλλά δεν ζούμε εκεί. Ζούμε στο τώρα κι εμένα μου φαίνεται ωραίο που τα νέα παιδιά ανοίγουν τους δικούς τους δρόμους. Σε κάθε εποχή είναι ωραίο αυτό.

Βέβαια, ο σημερινός 25αρης είναι αλλιώς. Μέχρι τώρα έχει τελειώσει τη σχολή μαγειρικής και έχει δουλέψει σε εστιατόρια όχι μόνο της Ελλάδας,
αλλά και του εξωτερικού. Οι περισσότεροι γρήγορα καβαλάνε το κύμα. Πριν φτάσουν τα 30, έχουν ήδη προλάβει να γνωρίσουν τις γαστρονομικές πρωτεύουσες του κόσμου και να γυρίσουν πίσω. Γεμάτοι συνταγές, γεύσεις και ανοιχτά μυαλά (που τόσο μας λείπουν).

Έτσι φτάνουμε στο φαινόμενο που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στην εστιατοριακή σκηνή της Αθήνας: νέοι άνθρωποι 25-30 χρονών ανοίγουν τα δικά τους εστιατόρια. Μόνοι ή με φίλους. Εστιατόρια μικρά, ζεστά, που συχνά γίνονται από το τίποτα και θυμίζουν σπίτι. Χωράνε τις δικές τους παρέες και αγνώστους που γίνονται παρέες στη συνέχεια. Δεν έχουν όλα τους τύχη, αλλά ποιος δεν έμαθε από τα λάθη του;

Γι’ αυτό, αν φάτε στο εστιατόριο κάποιου νέου σεφ, μη βιαστείτε να τον κρίνετε. Μην πείτε ότι είναι νέος, άβγαλτος, ανίδεος. Ότι δεν ξέρει. Δοκιμάστε το φαγητό του πρώτα. Κι αν το αξίζει, επαινέστε τον. Μπορεί να εκπλαγείτε. Άλλωστε, να σας πω και κάτι; Πιο πιθανό είναι να απογοητευτούμε από τον παλιό, μεγάλο σεφ, που όμως έχει βαρεθεί πια να μαγειρεύει, παρά από τον νέο που είναι γεμάτος όρεξη και όνειρα. Όχι;