Στο ΜΑΝΗΜΑΝΗ μαγειρεύουν υπέροχα τις τσουχτές

Ο νέος είναι ωραίος και εμείς που γράφουμε για εστιατόρια, πολύ συχνά και άθελά μας ασπαζόμαστε αυτή την άποψη. Το καινούριο έχει σασπένς, είναι φρέσκο και άγνωρο, σε προκαλεί να το δοκιμάσεις και άμα κάτι αξίζει να το διαδώσεις, το νέο αλλάζει και μεγαλώνει το τοπίο της πόλης, πλαταίνει τις επιλογές σου. Συχνά ακούω να λένε ότι το παλιό δεν φτουράει στο Αθηναϊκό κοινό, όμως τα κατάμεστα τραπέζια στις κλασικές αξίες αποδεικνύουν πως η παράδοση συνεχίζει να μας συγκινεί, άσχετα αν οι δημοσιογράφοι δεν τους δίνουν πάντα τη δέουσα προσοχή.

Αυτή η φρέσκια μου επίσκεψη στο ΜΑΝΗΜΑΝΗ, τέως αγαπημένο μου εστιατόριο το οποίο είχα σχεδόν μια δεκαετία να επισκεφτώ, μου φάνηκε σαν μια δεύτερη πρώτη φορά. Το υπέροχο νεοκλασικό που το στεγάζει, επιμένει το ίδιο επιβλητικό, με κείνη την αγέρωχη αρχιτεκτονική, την ξύλινη σκάλα που κλέβει τις εντυπώσεις από οποιοδήποτε ντεκόρ. Στο μεταξύ, το ΜΑΝΗΜΑΝΗ έχει αλλάξει. Άλλα χρώματα, άλλες αισθητικές παρεμβάσεις στον ίδιο καμβά, το κάνουν να μοιάζει καινούριο και λουστραρισμένο, του κουτιού, φροντισμένο και κόζυ, μαζί και πεντάμορφο. Η Μάνη υπαινικτική, σε μια ασπρόμαυρη τοιχογραφία, η τοπική νότα σε συσκευασία υψηλής αισθητικής, όπως θα ταίριαζε σε ένα ρεστοράν αξιώσεων.

ΜΑΝΗΜΑΝΗ: ένα από τα πιο αγαπημένα εστιατόρια της Αθήνας

Από την πρώτη μέρα, ο Αλέξανδρος Φουρούλης, μεγάλο αστέρι και μάγειρας με διεθνή καριέρα, από τις αρχές του νέου αιώνα έδωσε το δικό του στίγμα στη μανιάτικη κουζίνα, της έδωσε αύρα κοσμοπολίτικη και μια ευτυχέστατη παράφραση που δεν κλέβει τίποτα από την αυθεντικότητά της. Και έτσι συνεχίζει. Τώρα πια, στην καθημερινότητα της κουζίνας έχει προστεθεί ο Ανέστης Ποιμενίδης, πρώην δεξί χέρι του Αλέξανδρου Χαραλαμπόπουλου, ο οποίος μαγειρεύει πιστά και στην εντέλεια τη μανιάτικη άποψη του Φουρούλη.

Και κάπως έτσι, πάνω από ένα αχνιστό καρβέλι με ελιές της Μεσσηνίας και κορωνέικο ελαιόλαδο, ξεκινήσαμε το νότιο ταξίδι, από τα εδώ και επί τα αυτά του Κουκακίου. Μια λαχταριστή, πλούσια και τεράστια σαλάτα, με πρασινάδες, πορτοκάλι, φουντούκια και πορτοκαλένια, φίνα βινεγκρέτ, λειτουργεί σαν καλωσόρισμα και αντίδοτο στη ζέστη, μαζί με μια λουσάτη και πανέμορφη, διαφορετική χωριάτικη-κορώνα, με κάπαρη και σορμπέ αγγουριού. Η αφράλα της Μάνης μαζί με τα εσπεριδοειδή ξύσματα και τη μαραθόριζα, μαρινάρει ελληνικότατα ένα λαβράκι και τα τσιγαριαστά χόρτα είναι το πιάτο που είναι αμαρτία να προσπεράσεις: σωστά βρασμένα βλίτα, μπόλικα μυρωδικά, ολόγλυκα ντοματίνια κονφί και μια μους από γιαούρτι και δυόσμο για την ήπια, διόλου επιθετική, οξύτητα, αυτό το ευχάριστο, τυρένιο ξύπνημα που δένει αλλιώς όλες τις γεύσεις.

Οι σπεσιαλιτέ του ΜΑΝΗΜΑΝΗ

Άχαστο και το σπετζοφάι με μανιάτικο λουκάνικο, κρέμα γραβιέρας και τραγανό κρεμμύδι πάνω σε μια φρυγανισμένη, σπιτική λαγάνα, μια εμπνευσμένη μπρουσκέτα, με έντονες συγκινήσεις. Το χταπόδι, με το ολόκληρο, μελωμένο, τρυφερό πλοκάμι, ήταν πάντα σπεσιαλιτέ του ΜΑΝΗΜΑΝΗ και εξακολουθεί να είναι, σερβιρισμένο με φάβα και ένα πιαζ από ψιλό φασόλι με μοσχολέμονο.

Αν είναι ένα πιάτο το οποίο πάντα θα λατρεύεις εδώ, πιάτο έμβλημα και οπωσδήποτε, αυτό είναι οι τσουχτές. Δίχως αυτές, εξάλλου, η μανιάτικη κουζίνα θα έχανε πολύ από τη φήμη της. Και εδώ τα παιδιά τη φτιάχνουν όπως της αξίζει: με ντόπια ζυμαρικά, καμένο βούτυρο, σύγκλινο, ξερή μυζήθρα και ένα άψογα τηγανισμένο αβγό που λούζει με τον κρόκο του την όλη πανδαισία.

Μέχρι εδώ, θα μπορούσες να χορτάσεις, καλοκαιρινά και απολύτως δροσερά, με πιάτα γεμάτα χρώμα, που μοιάζουν με ολάνθιστους κήπους. Συνεχίζοντας με πιο σοβαρές προτάσεις, υπάρχει και ο μπαρδουνιώτικος κόκορας με μια σάρκα λουκούμι, χυλοπίτες, ελιές, σφέλα και μια φινετσάτη σάλτσα μπαχαρικών, στην πιο υψηλά γαστρονομική εκδοχή της αγαπημένης τοπικής σπεσιαλιτέ. Και ένα χοιρινό φιλέτο, που μεταμορφώνει σε βελούδινο πουρέ ένα μπριάμ και το συνδυάζει με μια ελαφρώς γλυκόξινη σάλτσα που κοντράρει ευχάριστα με μια κρέμα φέτας.

Στο γλυκό τελείωμα, η πορτοκαλόπιτα δεν χάνει τίποτα από τον παραδοσιακό της χαρακτήρα, απλά εμπλουτίζεται με κρέμα πορτοκάλι, ζελέ πορτοκαλιού και παγωτό γιαούρτι. Το μενού, έχει μόνο δυο γλυκά. Το παραδοσιακό και το σοκολατένιο ευρωπαϊκό αδελφάκι του, με μια βάφλα με πραλίνα φουντουκιού, ράσμπερις και παγωτό βανίλια.

Ένα ταξίδι-αστραπή στη Μάνη που αξίζει, για τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του, που ξυπνά μέσα σου μνήμες από Λόρενς Ντάρελ και όλη την ευρωπαϊκή, λόγια κοινότητα που ανέδειξε την βαθύτερη ψυχή της.

Φαλήρου 10, Κουκάκι, 2109218180