Στο επιβλητικό Πέρασμα του Μπάρου με το Mini Countryman C

Τα «περάσματα»

• Στο bucket list κάθε αυτοκινητόφιλου, τα «περάσματα» βρίσκονται σε περίοπτη θέση.
• «Περάσματα» στα ελληνικά, «Pass» στα αγγλοδιεθνή, «Passo» στα ιταλικά, «Passage» στα γαλλικά, «Paso» στα ισπανικά και «Trecere» στα ρουμανικά.
• Η λέξη παραπέμπει σε περάσματα δρόμων μέσα από τεράστιους, απρόσιτους ορεινούς όγκους. Δρόμους που ουσιαστικά συνδέουν τους πρόποδες των υπερβουνών από τη μία και την άλλη πλευρά.
• Η Ελλάδα έχει το δικό της διάσημο πέρασμα. Αυτό του Μπάρου, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.904 μέτρων, όντας ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος σε μεγαλύτερο υψόμετρο στην Ελλάδα και συνδέοντας την Ήπειρο με τη Θεσσαλία.
• Η Ιταλία το φημισμένο Stelvio Pass στις Ανατολικές Άλπεις, η Ελβετία το Furka Pass και το Susten Pass, η Αυστρία το Grossglockner High Alpine Road, η Ρουμανία το επιβλητικό Transfăgărășan στα Καρπάθια Όρη, η Νότια Αφρική το Sani Pass, οι Η.Π.Α. το Trail Ridge Road στο Κολοράντο, ενώ περίοπτη θέση έχει το Los Caracoles (Paso Internacional Los Libertadores), που συνδέει την Αργεντινή με τη Χιλή, διασχίζοντας τις Άνδεις.
• Για τους πραγματικά γενναίους, αφήνουμε στο τέλος το North Yungas Road (Death Road), που βρίσκεται επίσης στις Άνδεις και ξεκινάει από τη Λα Παζ της Βολιβίας.

Η «πρώτη» φορά που άκουσα…

• Η πρώτη φορά που άκουσα να γίνεται λόγος για το Πέρασμα του Μπάρου φτάνει στα μακρινά μέσα της δεκαετίας του ’90, όταν, σε κάποιον αγώνα της ΕΛΕΤΑ στον Νομό Ιωαννίνων, σε κουβέντες μεταξύ θεατών, άκουσα για τον δρόμο που είχαν ανοίξει στην Πίνδο για να ενώσει την Ήπειρο με τη Θεσσαλία, μεγάλο μέρος του οποίου ακολουθούσε την πορεία των καραβανιών των κτηνοτρόφων που μετακινούσαν τα ζώα τους μεταξύ χειμώνα και καλοκαιριού.
• Ο συνομιλητής μου, θυμάμαι καλά, ήταν συγγενής μπουλντοζιέρη, ένας από τους πολλούς που κατέθεσαν ψυχή και σώμα για να δαμάσουν τους πέτρινους όγκους της Πίνδου.
  Τότε μού φάνταζε άπιαστο όνειρο το να τελειώσει ο δρόμος, πόσο μάλλον να ασφαλτοστρωθεί… Και πόσοι στη χώρα μας είχαν ακούσει τότε για το έργο αυτό; Πόσοι άραγε;
  Όταν, τον Δεκαπενταύγουστο του 2026, έφτασα στην κορυφή και διάβασα τη σχετική μεταλλική πινακίδα, που έχει χαραγμένο ευχαριστήριο στους τοπογράφους, τους μπουλντοζιέρηδες και τους δυναμιτιστές, ένιωσα κάτι παραπάνω από συγκίνηση.
• Ένας προσωπικός κύκλος «γνωριμίας» με το Πέρασμα του Μπάρου, που ελάχιστοι γνώριζαν τότε, διάρκειας σχεδόν 30 χρόνων, «έκλεισε», αφού «τίκαρα» το box στο σχετικό bucket list ενός γνήσιου petrolhead.

Η εμπειρία

• Και αν η πρώτη φορά που άκουσα για το Πέρασμα του Μπάρου ήταν στο μακρινό κέντρο των ’90s, η πρώτη φορά που έβαλα σκοπό να το περάσω ήταν στο λυκόφως της πανδημίας. Τότε όλα άλλαξαν, οι προτεραιότητες άλλαξαν επίσης, όπως και πολλές από τις επιθυμίες μας.
• Κι όμως. Το να φτάσω στην πολυπόθητη κορυφή του Μπάρου δεν έφυγε από το πλάνο μου. Και αξιώθηκα, καταμεσής του Αυγούστου, να ανέβω στην Πίνδο και να φωτογραφηθώ στο πέτρινο «τοπόσημο», όπως χιλιάδες άλλοι κάθε χρόνο από όλον τον κόσμο. Εγώ, πάντως, συνάντησα Ιταλούς, πολλούς Έλληνες, ακόμα και ένα ζευγάρι Καναδών με γερμανική on-off μοτοσικλέτα…
• Συνάντησα και «κανονικούς» ανθρώπους που χρησιμοποιούν τον δρόμο για επαγγελματικούς και κοινωνικούς λόγους.

• Ξεκίνησα από το φαράγγι που διασχίζει ο ποταμός Άραχθος και το Γεφύρι του Τσίμποβου και, μέσα από αμέτρητες στροφές και φουρκέτες, με τοπία που δεν χορταίνεις να απολαμβάνεις, βρέθηκα για μία στάση στην Ιερά Μονή Κηπίνας, όπου ένα λουκούμι και ένα ποτήρι κρύο νερό έβγαλαν από πάνω μας την όποια κούραση. Και μετά, Καλαρρύτες, και νάμαστε στην κορυφή του Μπάρου. Φωτογραφίες, ευδαιμονία και επιστροφή στα «εγκόσμια» με κατεύθυνση όχι τη Θεσσαλία αλλά το Μέτσοβο. Ζόρικη κατάβαση επίσης, μαγευτική, άλλο τοπίο και ανάγλυφο, και μετά φαγητό στα «5Φ» στο Μέτσοβο. Επιστρέψαμε στην Αθήνα μέσω του νέου ολοκληρωμένου άξονα Ε65, κάνοντας κι εμείς το παραδοσιακό λάθος να βγούμε στην πρώτη έξοδο της Εγνατίας, αφού κανένας δεν αξιώθηκε να αλλάξει τις πράσινες πινακίδες με μπλε. Διεθνώς, οι πράσινες πινακίδες ορίζουν αυτοκινητοδρόμους. Ας είναι, ο δρόμος είναι τέλειος, ασφαλής και γρήγορος. Όταν δε γίνουν και τα απαραίτητα Σ.Ε.Α., τότε όλα θα είναι ακόμα πιο άνετα για τους οδηγούς.
• Όλο αυτό το ταξίδι έγινε με το Mini Countryman C στην έκδοση εξοπλισμού John Cooper Works. Ποιος να ήξερε μισό αιώνα πριν ο αείμνηστος John Cooper ότι η χάρη του – έστω και «εικαστικά» – θα έφτανε στην κορυφή της Πίνδου!…

Ο δρόμος

• Τελικά, πότε ανοίχθηκε ο δρόμος για το Πέρασμα του Μπάρου στην Πίνδο; Πόσο καιρό κράτησαν οι εργασίες;
• Η αρχική διάνοιξη του δρόμου από την Ανθούσα προς τον Μπάρο, μήκους περίπου 11,75 χλμ., έγινε με μηχανήματα της στρατιωτικής ΜΟΜΑ (που η ελληνική ύπαιθρος ακόμα μνημονεύει με τα κολακευτικότερα λόγια) και εργολαβίες της Νομαρχίας Τρικάλων κατά τη δεκαετία 1980–1990.
• Η αρχική διάνοιξη χρειάστηκε, λοιπόν, περίπου δέκα χρόνια, ενώ από την αρχική διάνοιξη μέχρι την πλήρη ασφαλτόστρωση πέρασαν περίπου 25–30 χρόνια.
• Μετά το 2005 έγινε σημαντική διαπλάτυνση, ενώ η πλήρης ασφαλτόστρωση καθυστέρησε. Συγκεκριμένα, το τελευταίο χωμάτινο τμήμα ασφαλτοστρώθηκε και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2014!
• Σύμφωνα με τα δεδομένα, η σύγχρονη ασφαλτοστρωμένη εκδοχή του Περάσματος του Μπάρου είναι η τελική μορφή ενός παλιού ορεινού περάσματος που χρησιμοποιούνταν επί αιώνες από αγωγιάτες και κτηνοτρόφους, πολύ πριν εμφανιστούν τα μηχανήματα.
• Και αυτό κάνει την ιστορία του Μπάρου ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, μια και ο δρόμος άργησε σχεδόν τρεις δεκαετίες να γίνει αυτό που βλέπουμε σήμερα, ενώ το ίδιο το πέρασμα υπήρχε και χρησιμοποιούνταν για αιώνες.

Το Mini Countryman C

• Φτάσαμε στο τρίστρατο του Μπάρου πίσω από το τιμόνι ενός Mini Countryman C 1.5T 170 PS, του τρίτης γενιάς Countryman, που είναι το πιο άρτιο, το μεγαλύτερο και πιο πολυτελές όλων.
• Στο ιδιαίτερο (προσωπικά το λατρεύω) ταμπλό δεσπόζει η μεγάλη, στρογγυλή ψηφιακή οθόνη αφής OLED, με διάμετρο 24 πόντους, εξαιρετικά υψηλή ανάλυση και ευκρίνεια, αλλά και πάρα πολλές λειτουργίες· ουσιαστικά, ένα διευρυμένο σύστημα συνδεσιμότητας και infotainment. Συμπληρωματικές πληροφορίες μπορεί να αντλεί ο οδηγός από το head-up display, το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, εάν ενοχλεί, μπορείς να το βγάλεις από το οπτικό σου πεδίο.
• Στην καμπίνα εντυπωσιακές είναι οι εξατομικευμένες επιλογές που σου δίνουν τη δυνατότητα να προσαρμόσεις την ατμόσφαιρα όπως εσύ επιθυμείς μέσα από τα Mini Experience Modes, και περιλαμβάνουν αλλαγές στον φωτισμό, τους ήχους και την εμφάνιση του συστήματος infotainment.
• Σημαντικό είναι να αναφέρουμε την ύπαρξη φυσικών διακοπτών (κάποιους από αυτούς θα τους αποκαλούσαμε «αεροπορικού» τύπου) κάτω από τη μεγάλη οθόνη, όπου υπάρχει «πιασάρικος» διακόπτης-μίζα, ο επιλογέας ταχυτήτων, το ηλεκτρικό χειρόφρενο και το ποτενσιόμετρο του ηχοσυστήματος.
• Όντως, προσωπικά, μας άρεσε το χοντρό τιμόνι, που έχει την έξυπνη επιλογή, στην κάθετη ακτίνα, να χρησιμοποιεί ύφασμα όμοιο με αυτό του ταμπλό!
• Στο εσωτερικό, οι κάθετες προσεγγίσεις χαρακτηρίζουν τη γεωμετρία του, οπότε έχουμε κάθετους αεραγωγούς και κάθετες λαβές θυρών.
• Χωράει πέντε άτομα για ταξίδι (υπό συνθήκες, ο μεσαίος πίσω επιβάτης, σε θέμα διαστάσεων) και έχει πορτμπαγκάζ 450 λίτρων, το οποίο όμως διαμορφώνεται, αφού υπάρχει η πολύ σωστή δυνατότητα μετακίνησης των πίσω καθισμάτων, που σύρονται κατά 13 εκατοστά και διαιρούνται και αναδιπλώνονται σε ποσοστό 40/20/40.
• Όλες οι εκδόσεις κινητήρα μπορούν να εφοδιαστούν με τρία διαφορετικά trims (Classic, Favoured και JCW), πέντε διαφορετικά λειτουργικά πακέτα XS, S, M, L και XL, αλλά και μεμονωμένα στοιχεία εξοπλισμού.

• Το Mini Countryman C της δοκιμής μας κινούσε ο 3κύλινδρος 1.5 turbo βενζινοκινητήρας, απόδοσης 170 ίππων, με υποβοήθεια από ένα mild hybrid σύστημα 48V, που προσδίδει επιπλέον ισχύ 19 ίππων.
• Η κίνηση περνάει στους εμπρός τροχούς μέσω ενός αυτόματου κιβωτίου διπλού συμπλέκτη 7 σχέσεων.
• Στον δρόμο, είτε σε αυτοκινητόδρομο είτε σε στροφοδιαδρομές, θα απολαύσεις τη γεωμετρία των αναρτήσεων, όπως και τη συνολική ποιότητα κύλισης.
• Κάνοντας περίπου 100 χιλιόμετρα δύσκολων ανηφορικών και κατηφορικών στροφοδιαδρομών με αμέτρητες φουρκέτες, οφείλω να πω ότι το Countryman C ήταν εξαιρετικά φιλικό και συνεργάσιμο!
• Το Countryman C μπορεί να μη σου δίνει την αίσθηση ενός σκληροτράχηλου SUV, πλην όμως, με 20 εκατοστά απόσταση από το έδαφος, θα σε πάει σε ήπιες εκτός δρόμου διαδρομές πολύ πιο άνετα από άλλα SUV της όμορης κατηγορίας του!
• Φυσικά, παρόντα είναι όλα τα σύγχρονα συστήματα υποβοήθησης οδηγού, ενώ καλό είναι να αναφέρουμε ότι στον εξοπλισμό συναντούμε πληθώρα παροχών, όπως αυτόματο διζωνικό κλιματισμό, υπηρεσίες Mini Connected, λειτουργικό σύστημα OS9 (με ενημέρωση για καιρό και νέα), αυτόματη πόρτα χώρου αποσκευών, ράγες οροφής, Parking Assistant με αισθητήρες παρκαρίσματος, κάμερα οπισθοπορείας και ενεργή υποβοήθηση στάθμευσης, υποβοήθηση οπισθοπορείας, αλλά και το πακέτο Driving Assistant με προειδοποίηση πεζών, εγκατάλειψης λωρίδας και προσέγγισης αυτοκινήτων, ένδειξη ορίων κ.ά.
• Οι τιμές της γκάμας του MINI Countryman αρχίζουν από τις 33.700 ευρώ για την έκδοση Countryman C Essential Trim, ενώ η έκδοση με το επίπεδο εξοπλισμού Countryman C John Cooper Works Trim της δοκιμής μας έχει τιμή 37.738 ευρώ.