Τα κυβερνητικά εμπόδια στην ηλεκτροκίνηση

Η ηλεκτροκίνηση ήρθε με φόρα στο προσκήνιο εξ αιτίας της επιμονής της βασιλικότερης του βασιλέως κυβέρνησης να υποχρεώσει τους ιδιοκτήτες ταξί να αλλάξουν τα αυτοκίνητα τους που έχουν ξεπεράσει την 15ετία (και είναι υποχρεωτικό να αλλαχτούν) με ηλεκτρικά, πολύ πριν το όριο του 2035 το οποίο έχει θεσπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο αρμόδιος υπουργός Κυρανάκης, σε κάθε του εμφάνιση, τόνιζε τους περιβαλλοντικούς λόγους και το οικονομικό συμφέρον των ταξιτζήδων, αλλά είναι δύσκολο να πείσει. Οι περισσότεροι ξέρουμε τα εμπόδια που και η ίδια η κυβέρνηση βάζει στην ηλεκτροκίνηση.

Για αρχή να πω ότι όντως για έναν ιδιοκτήτη ταξί που δουλεύει το ταξί μόνος του, η ηλεκτροκίνηση μπορεί να έχει οφέλη*. Αρκεί φυσικά να έχει πάρκινγκ για να μπορεί να βάλει έναν φορτιστή για το ταξί του. Και βέβαια, αν το πάρκινγκ του είναι σε πιλοτή πολυκατοικίας, να μην έχουν πρόβλημα οι υπόλοιποι ιδιοκτήτες.

Γιατί η κυβέρνηση η οποία υποτίθεται ότι νοιάζεται για το περιβάλλον και προωθεί την ηλεκτροκίνηση, έχει ψηφίσει (ή διατηρεί) νομοθεσία η οποία ορίζει ότι απαιτείται απόφαση της γενικής συνέλευσης μιας πολυκατοικίας, προκειμένου να τοποθετηθεί φορτιστής αυτοκινήτου σε ιδιόκτητο πάρκινγκ. Πράγμα που σημαίνει ότι αρκούν λίγοι παράξενοι γείτονες για να μείνει η ηλεκτροκίνηση ένα όνειρο κατάλληλο για κατοίκους άλλων χωρών.

Δεν ξέρω ποιο είναι το φαεινό σκεπτικό (ή αν υπάρχει σκεπτικό) πίσω από αυτή την προϋπόθεση, αλλά σίγουρα λογική δεν υπάρχει (όπως δεν υπάρχει και λογική στην απαίτηση άδειας από τον διαχειριστή για να βάλει κάποιος στο διαμέρισμα του οπτική ίνα, για να φέρω ως παράδειγμα άλλη μια περίπτωση στην οποία η κρατική ανοησία στέκεται εμπόδιο στην πρόοδο).

Και σα να μην έφτανε ο λουδίτικος παραλογισμός, όποιος επιθυμεί ηλεκτρικό όχημα θα έρθει αντιμέτωπος με τη μείωση στην επιδότηση (όταν δίνεται)**, περίεργες απαιτήσεις για την μεταφορά ηλεκτρικών οχημάτων με φέρι μπόουτ, αλλά και την αστεία αστυνόμευση των θέσεων φορτιστών στην πόλη, τις οποίες πολλοί οδηγοί χρησιμοποιούν ως απλές θέσεις πάρκινγκ. Αν τα σκεφτούμε όλα αυτά και σκεφτούμε πόσα είναι ευθύνη της κυβέρνησης, το συμπέρασμα είναι απλό: η κυβέρνηση δεν πρέπει να νοιάζεται και ιδιαίτερα για την ηλεκτροκίνηση. Θα έλεγα και για το περιβάλλον αλλά η αδιαφορία της για αυτό είναι δεδομένη. Αρκεί να δει κανείς τα αυθαίρετα για τα οποία έχουν βγει τελεσίδικες αποφάσεις κατεδάφισης που αγέρωχα παραμένουν στη θέση τους για να το καταλάβει. Και μπράβο της.

* για ταξί που δουλεύουν δύο, 24 ώρες τη μέρα, τα πράγματα γίνονται δύσκολα αφού το ηλεκτρικό ταξί χρειάζεται φόρτιση
** φυσικά καμία κυβέρνηση δεν είναι υποχρεωμένη να προσφέρει επιδότηση, αλλά αν δεν το κάνει πρέπει και να μην παριστάνει ότι νοιάζεται για το περιβάλλον και την ηλεκτροκίνηση