Ανάσα

Διαβάζεται ακούγοντας αυτό:

Νιώθω ότι ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν, της προηγούμενής μου ζωής και αυτής που ζω τώρα κλεισμένη σε ένα σπίτι, μόνη χωρίς καν μια γάτα. Προτιμώ τους σκύλους και όχι τις γάτες. Όταν τελειώσει όλο αυτό θα πάρω έναν κανελί σκύλο. Χθες σκέφτηκα ότι αν πεθάνω δε θα με βρει κανείς και η γάτα που δεν έχω, δε θα με φάει. Ο φίλος μου ο Κώστας μού είπε ότι δε θα πεθάνω και μου έστειλε ένα comicstrip για να γελάσω. Ποτέ δεν γράφω στον Κώστα όταν δεν είμαι καλά, γιατί ξέρω ότι θα κάνει πολιτική και κοινωνική ανάλυση τη κατάστασής μου, ενώ εγώ θέλω απλά να ακούσω ότι «όλα θα πάνε καλά». Αυτή τη φορά όμως, μούτο είπε με τον τρόπο του.Απλά τώρα εγώπροσπαθώ να το πιστέψω.

Ορκίστηκα στον εαυτό μου ότι όταν τελειώσουν όλα αυτά θα φύγω από εδώ. Θα αλλάξω ζωή, δουλειά, σπίτι, τους φίλους μου όμως θα τους κρατήσω πιο γερά  από το χέρι, αυτοί θα είναι η σταθερά μου. Θα βλέπω πιο συχνά τη μητέρα μου και θα κάνω βόλτες μαζί της στη θάλασσα. Και όσο σκέφτομαι το μετά, το τώρα παρεμβάλλει και με πιάνουν πάλι αυτές οι μικρές κρίσεις πανικού. Δεν ξέρω καν αν είναι κρίσεις. Είναι κάτι μικρά και συνεχόμενα σφυροκοπήματα στο στέρνο, που δεν ακουμπούν την καρδιά. Και τότε στον μεγάλο φόβο και την απόγνωση είναι που θέλω να ζήσω πιο πολύ. Μιλάμε με τους φίλους στο τηλέφωνο ή στο messenger κάνοντας βιντεοκλήσεις. Η Τόνια είναι άρρωστη, έχει δέκατα, αλλά χαμογελάει στην οθόνη, βασικά χαμογελάει σε εμάς, σε καμία οθόνη. Η Κατερίνα πηγαίνει ακόμα στη δουλεία, φοράει μια μάσκα και μπαίνει στο άδειο λεωφορείο του ΟΑΣΘ. Η Στέλλα ανησυχεί για την αδερφή της που είναι νοσοκόμα και έχει διαβήτη και για τον Κωνσταντίνο τον γιό της, που έχει και αυτός διαβήτη και δουλεύει ντελίβερι. Η Κωνσταντία μας στέλνει τραγούδια. Τα κορίτσια στο σούπερ μάρκετ φοβούνται και ανησυχούν, αλλά με ρωτάνε πώς φαίνονται με τις μάσκες, και εγώ τους απαντάω ότι είναι όμορφες.

Και βλέπω ειδήσεις, και ο πόνος κοντά στην καρδιά μεγαλώνει. Τόσα τα θύματα, τόσοι οι νεκροί. Και κλείνω την τηλεόραση. Ο Θοδωρής κρατάει ημερολόγιο καραντίνας, επαναλαμβάνω μια λέξη που χρησιμοποιεί συχνά, «ανάσα». Ο καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο, ο Δημήτρης, αυτός που μου έμαθε τον Τόμας Χόμπς βάζει μουσικές στο facebook. Ευτυχώς πάντα θα υπάρχει η μουσική. «Πάντα η μουσική θα μας σώζει μάτια μου». Μια φίλη της ψυχής, μου είπε ότι η καραντίνα είναι η μουσική, οι φίλοι, τα αγαπημένα μας βιβλία και ταινίες, ο ήλιος που ακουμπάει το πρόσωπό μας μέσα από το τζάμι. Κάνω μια βόλτα γύρω από το τετράγωνο, ανάσες βαθιές. Έχω αρχίσει να χάνω τις μέρες. Δε ξέρω σήμερα αν είναι Τρίτη ή Τετάρτη. Μιλάω με τη μητέρα μου στο τηλέφωνο. Μου λέει να καθίσω στη Θεσσαλονίκη, να τρώω καλά, και να δω όλο αυτό που συμβαίνει με άλλο «μάτι». «Γράψε για όλο αυτό. Γράψε ένα βιβλίο», μου είπε. Και είναι στιγμές που τα μάτια μου καίγονται και το μυαλό μου θολώνει. Κανείς δεν ακούει τις συμβουλές των γονιών του.