1. Μπαίνουμε σε μαγαζί που η μουσική ακούγεται όχι απλώς απέξω, αλλά από το απέναντι πεζοδρόμιο: δεν ακούμε τίποτα όλη νύχτα, το κεφάλι μας γίνεται καζάνι, κι έχουμε πει «ναι» σε κάποιον που δεν καταλαβαίναμε τι μας έλεγε αλλά θα έπρεπε ντέφινατλυ να του είχαμε πει «όχι». (Το συνειδητοποιούμε όταν απαιτεί, όπως υποσχεθήκαμε, τα κλειδιά του αμαξιού/σπιτιού/μοτοποδήλατού μας).
2. Μπαίνουμε σε μαγαζί που απέξω μας φαίνεται ΠΟΛΥ γεμάτο: θα είμαστε όρθιοι, με τρελό φλεβίτη, για ώρες μέχρι να μας φέρει κάποιος ένα ποτό, που δεν θα πίνεται, επειδή έχουμε μάθει να πίνουμε καθιστοί, και όρθιοι δεν τα καταφέρνουμε πια.
3. Μπαίνουμε σε μαγαζί που μας φαίνεται πολύ σκοτεινό: δεν θα βλέπουμε τι πίνουμε. Θα φάμε ένα αποτσίγαρο νομίζοντας ότι είναι φιστίκι. Θα μας φανεί ανάλατο.
4. Μπαίνουμε σε μαγαζί έξω από το οποίο συναντάμε τον γιό/την κόρη μας ή φίλους του/της: δεν θα ξέρουμε τι πίνουμε. Όχι απλά θα μας μιλάνε στον πληθυντικό, δεν θα μας μιλάνε ντιπ καθόλου. Ναι, τα σερβίρουν σε πλαστικά ποτηράκια τα ποτά. Χαλαστήκαμε;
5. Μπαίνουμε σε μαγαζί η περιγραφή της μουσικής του οποίου δεν μας λέει απολύτως τίποτε: deepambienthousefunkysoulvibes; Ε όχι. Δεν ξέρουμε τα λόγια.
6. Μπαίνουμε σε μαγαζί όπου ΟΛΟΙ είναι ιδρωμένοι: αυτό που δεν προσέξαμε μπαίνοντας είναι ότι όλοι οι ιδρωμένοι είναι κάτω των 25 ετών. Κάλλιο αργά παρά ποτέ (=το προσέξαμε).
7. Μπαίνουμε σε μέρος όπου μας βάζουν στάμπα στο χέρι: Ε όχι. Το δεχόμασταν στο Λονδίνο στα κλαμπ των ‘80ς, στην Αθήνα στα ‘90ς, σε λούνα-παρκ με παιδιά/ανίψια/εγγόνια μας. Όχι πάλι!
8. Μπαίνουμε σε μέρος που βγάζει κάπνα κάτω από την χαραμάδα της πόρτας: χρόνια που κόψαμε το κάπνισμα, μα ακόμα καπνίζει ο κόσμος; Για φαντάσου!
9. Μπαίνουμε σε μέρος όπου σερβίρεται φαγητό σε ψηλά σκαμπό χωρίς πλάτη: Και; Που θα ακουμπάμε την πλάτη μας ενώ θα τρώμε;
10. Μπαίνουμε σε μέρος χωρίς θέρμανση, φως και εξαερισμό: η «ατμόσφαιρα», όταν δεν είναι βολική, είναι υπερεκτιμημένη…
11. Μπαίνουμε σε μέρος με τσιμεντένιο σαγρέ πάτωμα που όμως δεν είναι Τμήμα: κι άμα πέσουμε και γρατζουνίσουμε κανένα γόνατο; Γυρεύεις, να ψάχνουμε αντιτετανικό μέσα στη νύχτα;
12. Μπαίνουμε σε μέρος υπόγειο χωρίς παράθυρα ή τζαμαρίες: όχι ότι έχουμε κλειστοφοβία αλλά ΜΑΜΑΑΑΑΑΑ!
13. Μπαίνουμε σε μέρος όπου τα κοκτέηλ έχουν 25 ευ: και βγαίνουμε, όπως μπήκαμε.
14. Μπαίνουμε σε μέρος εντελώς άδειο: αν δεν βλέπουμε ούτε γκαρσόνι, έχουμε μπει κατά λάθος σε γκαράζ.
15. Μπαίνουμε με πουλόβερ σε μέρος όπου όλοι φοράνε εξώπλατα: επειδή χορεύουν houseambientfunkyetc, και επειδή είναι κάτω των 25. Βγαίνουμε (με τη μπέμπελη).
16. Μπαίνουμε με μεγάλη τσάντα σε μέρος που κανένας δεν κρατάει ούτε πορτοφόλι: που θα στριμώξουμε την μεγάλη τσάντα; Ανάγκη ήταν να κουβαλήσουμε εξάτομο λεξικό; ΚΑΙ σάντουιτς;
17. Μπαίνουμε με άτομο με το οποίο θέλουμε να συζητήσουμε τη σχέση μας σε μέρος με δυνατή μουσική, πολύ κόσμο και εξώπλατα: δεν θα συζητήσουμε τίποτα, θα πιούμε περισσότερο από όσο σηκώνει η τσέπη/αντοχή μας και θα φύγουμε φρουστρέ.
18. Μπαίνουμε σε μέρος τόσο σκοτεινό, με τόσο δυνατή μουσική, που δεν καταλαβαίνουμε ότι σερβίρεται φαγητό σε ψηλά σκαμπό χωρίς πλάτη από ιδρωμέναεξώπλατα άτομα κάτω των 25 που βασικά μας δείχνουνε την πόρτα, από κει που βγαίνει και ο καπνός.
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η συγγραφέας ακολουθεί μια διαδρομή στην πόλη όπου οι δρόμοι, οι εικόνες και οι αναμνήσεις μπλέκονται με το σήμερα
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η Βικτώρια Σαντούλιακ γράφει για την Αθήνα της φιλοξενίας και των μικρών καθημερινών στιγμών που την έκαναν να νιώσει σπίτι: H Αθήνα της Βικτώρια Σαντούλιακ
17°
