Τι δηλώσεις κάνουν οι άνθρωποι για την αγάπη τη στιγμή που νιώθουν πιο αισιόδοξοι από ποτέ; Αυτή η στιγμή δεν είναι άλλη από τη στιγμή του γάμου τους. Τη στιγμή που ανταλάσσουν όρκους αιώνιας πίστης και οραματίζονται το μέλλον μαζί με τον σύντροφο που στέκεται λίγα εκατοστά δίπλα τους.
Η Lois Smith Brady έχει ακούσει εκατοντάδες τέτοια μεγαλόστομα, ελπιδοφόρα, συνηθισμένα ή πρωτότυπα λόγια.
Καθώς γράφει εδώ και χρόνια στους New York Times, στις σελίδες των γάμων, έχει παρακολουθήσει άπειρες τελετές. Όπως λέει η ίδια, αυτό περιλαμβάνει το να τριγυρνάς ανάμεσα σε ανθρώπους που γιορτάζουν όλοι μαζί κάτι, να σε αντιμετωπίζουν όλοι σαν τον άγνωστο εισβολέα και να σημειώνεις τις συχνά κλισέ ατάκες που ακούγονται σε ένα μπλοκάκι. Καμιά φορά όμως, λέει, συμβαίνει να ακούς λόγια πραγματικά αληθινά και ασυνήθιστα. Παρακάτω ανθολόγησε δέκα από τις καλύτερες περιγραφές για το ασυνήθιστο τερατάκι της αγάπης:
1. «Κατά μια έννοια, το άτομο που παντρευόμαστε είναι ένας άγνωστος, προς τον οποίο μας τραβά μια φοβερή διαίσθηση». Ακούστηκε σε ένα γάμο που έλαβε χώρα σε ένα μικρό εκκλησάκι στη Νέα Υόρκη το 1992. Και εξηγεί πολλά και για τα διαζύγια, συμπληρώνει η Lois.
2. «Πάντα ένιωθα σαν ψάρι έξω απ’το νερό,και όταν γνώρισα τον Lamott, ήταν σαν να ήταν απ’το ίδιο είδος ψαριού». 1995.
3. «Όταν ξέρεις, ξέρεις, και μην πιστέψεις οτιδήποτε άλλο. Όταν κάποιος σου ζητήσει να τον παντρευτείς, δεν θα έπρεπε να κάνεις μια λίστα με τα υπέρ και τα κατά. Απλώς ξέρεις. Πηδάς στην αγκαλιά τους και φωνάζεις ΝΑΙ!». Η παραπάνω ατάκα προήλθε από μια γυναίκα που παντρεύτηκε το σύζυγο της 10 μέρες αφού γνωρίστηκαν σε ένα αεροπλάνο, το 1993.
4. «Αυτό είναι. Αυτός είναι». Την παραπάνω ατάκα την είπε στον εαυτό της η Patricia Durkin, όταν ο σύντροφος της έπιασε ένα έντομο που πετούσε γύρω από τη λάμπα και αντί να το σκοτώσει, το άφησε ελεύθερο να φύγει απ’το παράθυρο. Δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε τον άλλο με ένα συγκεκριμένο λουκ ή με τις απόψεις μας για την πολιτική. Καμιά φορά, τα πράγματα που τραβούν την προσοχή των άλλων παραμένουν ένα μυστήριο, συμβουλεύει η Lois.
5. Όταν οι γαμπροί και οι νύφες περιγράφουν το πρώτο ή το δεύτερο ραντεβού τους, συχνά λένε ότι νιώθουν σα να ήξεραν ο ένας τον αλλον από πάντα, λέει η δημοσιογράφος. Αυτή ήταν και η περίπτωση για ένα αγαπημένο ζευγάρι, που ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου το 2013: «Νιώθω σαν να ξέρω τον Sean από πάντα. Πάντα του λέω πως αφού πεθάνουμε, πρέπει να βρούμε ο ένας τον άλλον στην επόμενη ζωή μας. Και αν πεθάνω πριν από αυτόν, θέλω να ξαναερωτευτεί. Αλλά στην επόμενη ζωή να βρει εμένα, όχι εκείνη. Αυτό είναι το deal».
6. Καμιά φορά, μαθαίνεις τι πραγματικά είναι η αγάπη μόνο αν χωρίσεις. Για τον Eames, που παντρεύτηκε την καλή του το 2006 μετά από ένα διάστημα που είχαν χωρίσει, τότε κατάλαβε τι θα πει αγάπη. «Δεν μπορούσα να αναπνεύσω χωρίς αυτήν. Ήταν μέρος της κάθε ανάσας μου, με κάποιο τρόπο που δεν γνωρίζω».
7. «Δεν είναι το δαχτυλίδι που δεν μπορείς να φορέσεις, δεν έχει μεγάλο διαμάντι, δεν θα κινδυνεύεις αν το φοράς στο μετρό. Είναι συμπαγές, ατόφιο δαχτυλίδι, όπως και οι υποσχέσεις πο σου έχω κάνει».
8. Πως θα έπρεπε να νιώθει κάποιος την ημέρα που παντρεύεται; «Ήταν σαν όνειρο. Εντελώς σουρεάλ. Στη ζωή, δεν χρειάζεται να ψάξεις για τα κακά πράγματα- σε βρίσκουν χωρίς πρόβλημα. Οι καταστροφές πάντα ξέρουν τη διεύθυνση σου. Αλλά οι όμορφες στιγμές, αυτές είναι δύσκολο να βρεθούν, και ο γάμος μας ήταν μια από αυτές τις πραγματικά σπάνιες στιγμές» λέει ο Ryan.
9. Η Lois λέει ότι πολλά από τα ευτυχισμένα ζευγάρια με τα οποία έχει μιλήσει, περιγράφουν την αγάπη σαν μια καλή συζήτηση με μεγάλη διάρκεια. Και ο παρακάτω όρκος αγάπης είναι από τους καλύτερους που έχει ακούσει: «Σε ότι αφορά εμένα, σου παραδίδω τον εαυτό μου, τις μέρες, τις νύχτες και τη ζωή μου. Σου τις παρουσιάζω με τη θέληση μου, γιατί δεν μπορούν να γίνουν καλύτερες, από ότι είναι όταν τις περνάω με συντροφιά εσένα».
10. Το τελευταίο προέρχεται απο έναν ιερέα τελετών, που κατοικούσε σε ένα σπίτι γεμάτο ρολόγια. «Μου αρέσει να ακούω το τικ τακ του ρολογιού. Πάντα λέω στα ζευγάρια που παντρεύω: πάρτε το χρόνο σας... πριν σας παρασύρει ο χρόνος».
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η συγγραφέας ακολουθεί μια διαδρομή στην πόλη όπου οι δρόμοι, οι εικόνες και οι αναμνήσεις μπλέκονται με το σήμερα
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η Βικτώρια Σαντούλιακ γράφει για την Αθήνα της φιλοξενίας και των μικρών καθημερινών στιγμών που την έκαναν να νιώσει σπίτι: H Αθήνα της Βικτώρια Σαντούλιακ
17°
