- ΑΡΧΙΚΗ
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
-
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
-
LIFE
-
LOOK
-
YOUR VOICE
-
επιστροφη
- ΣΕ ΕΙΔΑ
- ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΒΡΟΜΙΚΑ
- ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ
-
-
VIRAL
-
επιστροφη
- QUIZ
- POLLS
- YOLO
- TRENDING NOW
-
-
ΖΩΔΙΑ
-
επιστροφη
- ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
- ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ
- ΓΛΩΣΣΑΡΙ
-
- PODCAST
- VOICE RADIO
- CITY GUIDE
- ENGLISH GUIDE
Οι νεκροί του Πολυτεχνείου απέναντι στον ιστορικό αναθεωρητισμό
Αλήθεια, τι ακριβώς επιδιώκει να αποδείξει ο Άδωνις Γεωργιάδης;
Οι δηλώσεις Γεωργιάδη για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου και η ανακύκλωση μιας ιστορικής αντιπαράθεσης παρά τα τεκμηριωμένα στοιχεία
Ο Άδωνις Γεωργιάδης γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει όταν επαναφέρει, κάθε τόσο, τη συζήτηση για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Γνωρίζει επίσης ότι η ιστορική έρευνα έχει καταγράψει με ονόματα και συγκεκριμένα στοιχεία τα θύματα της στυγνής εγληματικής καταστολής. Παρ' όλα αυτά, επιμένει στη διάκριση ανάμεσα στους νεκρούς «μέσα» και «έξω» από το Πολυτεχνείο. Μια συζήτηση που μετατρέπει την ιστορική τραγωδία σε γεωγραφική άσκηση και προσφέρει ακόμη μία ευκαιρία πολιτικής αντιπαράθεσης.
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με στοιχεία.
Η έρευνα του ιστορικού Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, κατέγραψε το 2004 συνολικά 24 πλήρως τεκμηριωμένες περιπτώσεις θανάτου κατά τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973. Παράλληλα, κατέγραψε 16 ακόμη ανώνυμες περιπτώσεις που παρέμεναν υπό διερεύνηση. Η προκαταρκτική δικαστική έρευνα είχε ήδη πιστοποιήσει 1.103 τραυματίες, ενώ πολλοί άλλοι απέφυγαν τη νοσηλεία, φοβούμενοι τις συνέπειες από τις αρχές της δικτατορίας.
Ο εισαγγελέας Δημήτριος Τσεβάς, στο πόρισμά του το 1974, εκτιμούσε ότι οι νεκροί μπορούσαν να φθάνουν τους 34, με διαφορετικό βαθμό τεκμηρίωσης ανά περίπτωση. Το 1975 ο αντιεισαγγελέας Ιωάννης Ζαγκίνης πρότεινε την παραπομπή κατηγορουμένων για 23 ανθρωποκτονίες και 126 απόπειρες ανθρωποκτονίας.
Αυτά προκύπτουν από τα επίσημα στοιχεία. Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι πίσω από τους αριθμούς.
Ο 17χρονος Διομήδης Κομνηνός σκοτώθηκε από πυρά στη διασταύρωση Αβέρωφ και Μάρνη. Η συνομήλική του Βασιλική Μπεκιάρη δέχθηκε θανατηφόρα πυρά στην ταράτσα του σπιτιού της. Ο 16χρονος Αλέξανδρος Σπαρτίδης χτυπήθηκε από στρατιωτικά πυρά στην Πατησίων. Ο πεντάχρονος Δημήτρης Θεοδώρας σκοτώθηκε στου Ζωγράφου, ενώ διέσχιζε τον δρόμο με τη μητέρα του.
Και ο 22χρονος φοιτητής Γεώργιος Σαμούρης, που τραυματίστηκε θανάσιμα από αστυνομικά πυρά στην περιοχή του Πολυτεχνείου, μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του ιδρύματος, όπου και πέθανε. Μια περίπτωση που από μόνη της επιβάλλει μεγαλύτερη προσοχή στις απόλυτες διατυπώσεις περί απουσίας νεκρών εντός του Πολυτεχνείου.
Αλήθεια, τι ακριβώς επιδιώκει να αποδείξει ο Άδωνις Γεωργιάδης με αυτή την επιμονή; Ότι η δικτατορία υπήρξε λιγότερο εγκληματική επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι σκοτώθηκαν στους γύρω δρόμους; Ότι η απόσταση από την κεντρική πύλη καθορίζει το ιστορικό βάρος της καταστολής;
Η ιστορική ακρίβεια είναι απαραίτητη. Το ίδιο και η αποδόμηση των μεταπολιτευτικών μύθων. Το Πολυτεχνείο χρησιμοποιήθηκε επί δεκαετίες ως κομματικό λάφυρο από πολιτικές δυνάμεις που διεκδίκησαν την αποκλειστική εκπροσώπηση της δημοκρατικής μνήμης. Αυτή η ιδιοκτησιακή αντίληψη αξίζει αυστηρή κριτική. Άλλο όμως η κριτική στην πολιτική εκμετάλλευση της εξέγερσης και άλλο η επιλεκτική ανάγνωση των ιστορικών γεγονότων.
Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα όταν τέτοιες τοποθετήσεις προέρχονται από τον αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Η παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή θεμελίωσε την αποκατάσταση της δημοκρατίας και οφείλει να υπερασπίζεται τη θεσμική παρακαταθήκη της Μεταπολίτευσης. Η επαναφορά μιας αντιπαράθεσης γύρω από τους νεκρούς της δικτατορίας βρίσκεται σε προφανή αντίφαση με αυτή την ευθύνη.
Υπάρχει και η ευθύνη του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η δημοκρατική ταυτότητα μιας κυβερνητικής παράταξης αποτυπώνεται και στον δημόσιο λόγο των κορυφαίων στελεχών της.
Η ιστορική αλήθεια έχει καταγραφεί. Οι νεκροί έχουν ονόματα, ηλικίες και συγκεκριμένες συνθήκες θανάτου. Η δικτατορία έχει τις ευθύνες της. Και η δημοκρατική μνήμη αξίζει μεγαλύτερο σεβασμό από μια επαναλαμβανόμενη επικοινωνιακή πρόκληση.
Πενήντα τρία χρόνια μετά, η πολιτική συζήτηση για το Πολυτεχνείο οφείλει να αφορά τη δημοκρατία και τα ιστορικά της διδάγματα. Όχι την απόσταση που χώριζε τους νεκρούς από την πύλη του.