H σκληρή αυτοκριτική του Αλέκση

Ομολογώ ότι δεν έχω ακούσει άλλον πολιτικό να μιλάει τόσο απαξιωτικά για τον εαυτό του όσο ο Αλέκσης μας στην χτεσινή του συνέντευξη στον ΣΚΑΪ. Πιθανότατα να το έκανε κατά λάθος και ίσως να μην καταλάβαινε τι ακριβώς έλεγε (ή ποιος ακριβώς είναι ο ίδιος) αλλά αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα τη σκληρότητα της αυτοκριτικής του.

Επιχειρηματολογώντας υπέρ της άποψης σύμφωνα με την οποία οι πολιτικοί δεν πρέπει να είναι επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά να έχουν επαγγελματική καριέρα είπε: «πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε τους πολιτικούς επαγγελματίες. Δεν πρέπει να είναι έτσι. Προσφέρεις στις ιδέες σου, στον τόπο σου, στην κοινωνία σου. Δεν είναι επάγγελμα. Δεν είναι αποδεκτό να είναι βιοπορισμός. Οποιοσδήποτε δεν έχει τη δυνατότητα να ασκήσει το επάγγελμα του για να σταθεί στα πόδια του είναι ευάλωτος».

Όπως σας είπα (και όπως είμαι βέβαιος ότι διαπιστώνετε κι εσείς) δεν είναι σίγουρο αν κατάλαβε τι είπε. Ή ίσως να μην έχει ακόμα αποδεχτεί ότι ο ίδιος είναι ο ορισμός του πολιτικού που περιγράφει ως «ευάλωτο». Έχει, λέγεται, σπουδάσει μηχανικός αλλά η επαγγελματική του καριέρα πρέπει να είναι μικρότερη και από την ποδοσφαιρική καριέρα ενός 6χρονου που γράφεται σε ομάδα 5 επί 5 της γειτονιάς. Από μικρό τον θυμόμαστε ανακατεμένο με την πολιτική κι αν υπάρχει κάποιος στον οποίο ταιριάζει γάντι η φράση «επαγγελματίας πολιτικός» είναι ο ίδιος. Αυτήν ασκεί από έφηβος και απ’ αυτήν βιοπορίζεται. Εκτός αν νομίζει ότι σε περίπτωση που τα παρατήσει, θα κάνουν ουρά οι πελάτες για να του αναθέτουν έργα.

Στην πραγματικότητα ο Αλέκσης μας είναι αυτό ακριβώς που δεν αποδέχεται: κάποιος που βιοπορίζεται από την πολιτική και στερείται εναλλακτικών (ακόμα και η σύντομη συγγραφική του καριέρα δε θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την πολιτική). Είναι επαγγελματίας πολιτικός κι αυτό από μόνο του δεν είναι καθόλου κακό. Το κακό είναι ότι είναι κακός επαγγελματίας.

Ο αφορισμός του Αλέκση για τους «επαγγελματίες πολιτικούς» είναι πολύ συνηθισμένος. Δεν είναι ο πρώτος και δυστυχώς δεν θα είναι ο τελευταίος που απαξιώνει αυτόν που έχει κάνει την πολιτική επάγγελμα και αποθεώνει τον «ερασιτέχνη» που το μόνο του κίνητρο είναι «η προσφορά». Δεν είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος που κάνει αυτό το φοβερό λάθος.

Για οποιοδήποτε πρόβλημα μας στρεφόμαστε σε επαγγελματίες. Δεν θα εμπιστευόμασταν (θέλω να πιστεύω) την υγεία μας σε έναν ερασιτέχνη γιατρό, δεν θα εμπιστευόμασταν τα υδραυλικά του σπιτιού μας σε ένα ερασιτέχνη υδραυλικό και γενικώς σε κάθε τομέα της ζωής μας, κάθε θέμα, κάθε πρόβλημα, θεωρούμε τους επαγγελματίες καταλληλότερους από τους ερασιτέχνες. Είναι παλαβό στην πολιτική να πιστεύουμε το αντίθετο.

Στην πραγματικότητα αυτό που χρειαζόμαστε είναι επαγγελματίες πολιτικούς. Ανθρώπους που να είναι αφοσιωμένοι στη σημαντική δουλειά που τους έχουμε αναθέσει κι όχι ανθρώπους που την κάνουν παράλληλα με την κανονική τους δουλειά ή για να εξυπηρετήσουν τις επαγγελματικές τους ανάγκες. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να είναι αναγκασμένοι να κάνουν καλά τη δουλειά για την οποία τους ψηφίζουμε γιατί δεν έχουν άλλες. Ανθρώπους που να μη δικαιολογούν την ανικανότητα τους επικαλούμενοι τη διάθεσή τους για προσφορά χωρίς ανταμοιβή.

Μπορεί ο Αλέκσης να μην το καταλαβαίνει αλλά το πρόβλημα δεν είναι οι επαγγελματίες πολιτικοί. Αυτοί είναι οι λύση. Το πρόβλημα, όπως σε όλες τις δουλειές, είναι οι κακοί επαγγελματίες. Όπως ο ίδιος. Και αν πρέπει να κάνει κάποια σοβαρή αυτοκριτική είναι αυτή. Είναι για το πόσο κακός επαγγελματίας είναι. Και μπράβο του.