Ποιοι «δυστoπικοί καιροί», βρε Δένδια;

Προφανώς οι πολιτικοί, τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς, είναι επιρρεπείς στους μπακαλιάρους. Στα πομπώδη κλισέ που τάχα έχουν βάθος, ενώ στην πραγματικότητα είναι πιο ρηχά κι από δαχτυλήθρα. Δηλαδή σε μπούρδες με φανταχτερό περιτύλιγμα. Και, όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή, οι μπακαλιάροι (όπως και οι χρήστες τους) είναι έρμαια της μόδας. Και στη μόδα τα τελευταία χρόνια είναι ο μπακαλιάρος της «δυστοπίας», ο οποίος χρησιμοποιείται από ανθρώπους που, αδυνατώντας να συγκινήσουν με τις απόψεις τους ή τις προτάσεις τους, προσπαθούν να το κάνουν με τις υπερβολές τους. Οι άνθρωποι αυτοί είναι συνήθως σύντροφοι και «δυστοπία» είναι συνήθως το ότι ο κόσμος δεν είναι όπως θα ήθελαν εκείνοι, αλλά πια ο όρος, όπως κάθε ιός, εξαπλώνεται, κι έτσι απολαύσαμε τον υπουργό Δένδια, στην ομιλία του για τον Δεκαπενταύγουστο, να ξεστομίζει τον εξής μπακαλιάρο: «Ζούμε σε δυστοπικούς καιρούς, σε καιρούς που αυταρχικές απόψεις, αυταρχικές προσεγγίσεις προσπαθούν να αλλάξουν το κεκτημένο της ανθρωπότητας».

Καταλαβαίνω την ανάγκη του Νίκου Δένδια να πει κάτι βαρυσήμαντο που να συνάδει με τη θέση του υπουργού της Άμυνας, αλλά δεν μπόρεσα να μη βάλω τα γέλια (ήταν και η εικόνα του υπουργού, με το ύφος του να είναι αντάξιο του βαρυσήμαντου της διαπίστωσής του). Γιατί, αν συγκρίνουμε τους καιρούς που ζούμε με οποιουσδήποτε άλλους καιρούς στην ιστορία της ανθρωπότητας, θα διαπιστώσουμε ότι, σε σχέση με τους προγόνους μας, εμείς κάνουμε μια βόλτα στο πάρκο. Κι αν έχουμε και μια στοιχειώδη γνώση της ιστορίας, δεν μπορεί να μας διαφύγει το ότι οι συνέπειες των προσπαθειών των «αυταρχικών απόψεων και των αυταρχικών προσεγγίσεων» έχουν υπάρξει πολύ πιο οδυνηρές σε άλλους καιρούς. Εκτός αν ο υπουργός Νικόλας θυμάται με νοσταλγία τον καιρό, π.χ., του Ψυχρού Πολέμου και της διαρκούς απειλής μιας πυρηνικής σύγκρουσης. Χώρια που η ανθρωπότητα δεν έχει κανένα «κεκτημένο» στο σύνολό της. Αν εξαιρέσουμε το ρετιρέ της Δύσης, για όλο τον υπόλοιπο πλανήτη οι καιροί ήταν πάντα γεμάτοι αυταρχικές απόψεις, αυταρχικές προσεγγίσεις και αυταρχικά καθεστώτα.

Αναγνωρίζω βέβαια ότι, γράφοντας όλα τα παραπάνω, κάνω ένα μεγάλο λάθος. Προσπαθώ να εξηγήσω και να διορθώσω μια φράση που ειπώθηκε απλώς για να ικανοποιηθούν με τον ήχο των λέξεων τα αυτιά αυτού που την εκστόμισε, χωρίς το περιεχόμενό της να έχει καμία σημασία, ενώ πιθανότατα το μόνο που αξίζει (και) σ’ αυτόν τον μπακαλιάρο είναι ένα «όπα, ρε Δένδια, χαλάρωσε». Όμως ακόμα κι αυτή η αντίδραση στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να είναι λάθος. Γιατί παραγνωρίζει ότι πολλές φορές βλέπουμε και κρίνουμε τον κόσμο ανάλογα με τη δική μας ψυχολογική κατάσταση. Έτσι, όταν είμαστε χαρούμενοι, ο κόσμος είναι ωραίος, όταν είμαστε δυστυχισμένοι, ο κόσμος είναι κόλαση, κι όταν περνάνε τα χρόνια και δεν καταφέρνουμε να γίνουμε χαλίφης στη θέση του χαλίφη, ο κόσμος είναι δυστοπικός. Και μπράβο του.