Δεν φταίνε οι σύντροφοι που αυτοί είναι Εβραίοι

Οι σύντροφοι που διαδηλώνουν υπέρ της Παλαιστίνης δεν το κάνουν σε ένδειξη αλληλεγγύης στον πληθυσμό μιας περιοχής που θεωρούν ότι καταπιέζεται. Δεν το κάνουν επειδή τους συγκινεί κάθε Δαβίδ που τσακώνεται με έναν Γολιάθ (λέμε τώρα). Δεν το κάνουν γιατί πιστεύουν στην «αυτοδιάθεση των λαών». Αν το έκαναν γι’ αυτούς τους λόγους, θα είχαν τον ίδιο καημό για τους Κύπριους, τους Ουκρανούς ή τους Κούρδους.

Οι σύντροφοι που διαδηλώνουν υπέρ της Παλαιστίνης δεν το κάνουν προκειμένου να υπηρετήσουν την αριστερή τους ιδεολογία ή τις «προοδευτικές πολιτικές». Αν τους ένοιαζαν η ιδεολογία και οι πολιτικές, δεν θα ένωναν ποτέ τις φωνές τους με ανθρώπους και ομάδες που κάνουν τους Έλληνες που κάποτε διαδήλωναν στο Σύνταγμα για τις ταυτότητες να μοιάζουν απόστολοι του φιλελευθερισμού. Δεν θα ηρωοποιούσαν τα στελέχη μιας δικτατορίας που δεν αναγνωρίζει κανένα από τα δικαιώματα για τα οποία αγωνίζονται οι σύντροφοι.

Οι σύντροφοι που διαδηλώνουν υπέρ της Παλαιστίνης δεν το κάνουν επειδή αγαπούν την ειρήνη. Αν η ειρήνη ήταν ο καημός τους, θα οργάνωναν διαδηλώσεις εναντίον του καθεστώτος του Πούτιν ή εναντίον της Τουρκίας. Αν μη τι άλλο, δεν θα έκαναν ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να αποκλείονται από εκδηλώσεις και φεστιβάλ ακόμα και οι Ισραηλινοί που αντιπολιτεύονται την πολιτική του Νετανιάχου στο παλαιστινιακό.

Οι σύντροφοι που διαδηλώνουν για την Παλαιστίνη απλώς δεν γουστάρουν τους Εβραίους. Αυτοί είναι το πρόβλημά τους. Αυτούς θέλουν να κυνηγήσουν και αυτούς κυνηγούν σε κάθε ευκαιρία, ανεξαρτήτως απόψεων και στάσεων. Με τον ζήλο ταγμάτων εφόδου, συγκεντρώνονται και οργανώνουν πορείες που, άμα λάχει, μετατρέπονται και σε κυνήγι Εβραίων. Τελευταίο παράδειγμα αυτό της πλατείας Συντάγματος, όπου οι εβραιοφάγοι επιτέθηκαν σε ένα ζευγάρι Εβραίων τουριστών (φυσικά η επίθεση έγινε, όπως όλες οι αντίστοιχες επιθέσεις, με την ανοχή των οργάνων της Πολιτείας, που παραδοσιακά δεν μπαίνουν στον κόπο να εμποδίσουν τη δράση τραμπούκων).

Δεν ξέρω από πού πηγάζει αυτό το μίσος, το οποίο θυμίζει ναζί, αλλά το ότι μιλάμε για έναν λαό που έχει δημιουργήσει ένα ισχυρό, δημοκρατικό, συμπεριληπτικό κράτος μέσα σε μια θάλασσα μισαλλόδοξων θεοκρατικών μοναρχιών και δικτατοριών κανονικά θα έπρεπε να κάνει τους συντρόφους να βλέπουν με συμπάθεια το Ισραήλ. Αλλά, δυστυχώς, η επιτυχία του Ισραήλ είναι επιτυχία της δημοκρατίας και της Δύσης. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, οι περισσότεροι κάτοικοί του είναι Εβραίοι. Οπότε, τι να κάνει ο προοδευτικός κόΖμος της χώρας; Να μην τους κυνηγήσει; Και μπράβο του.