Ο Αντώνης Σαμαράς και τα σκυλάκια του Παβλόφ

Κάποιος θα πρέπει να ενημερώσει τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά ότι στην Ελλάδα σήμερα 4 στους 10 γάμους καταλήγουν σε διαζύγιο. Και ότι υπάρχουν δίπλα μας περίπου 40.000 μονογονεϊκές οικογένειες, παιδιά δηλαδή τα οποία ζουν με έναν γονιό. Κατά συνέπεια αν μας ενδιαφέρει το πώς μεγαλώνουν αυτά τα παιδιά ή αν μας απασχολεί το δημογραφικό, αποτελεί βασική ευθύνη του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας να μεριμνήσει και για αυτά. Να βοηθήσει δηλαδή αυτές τις οικογένειες με όποιο τρόπο μπορεί, για παράδειγμα με την πρόσβαση σε παιδικούς σταθμούς ώστε να μπορεί ο γονέας να εργαστεί. Αυτά δεν είναι woke κουλτούρα, είναι ρεαλισμός και κοινή λογική.

Αντιθέτως δεν είναι δουλειά του κράτους να πει σε κανέναν πώς θα ζήσει ή να επιβάλει κάποιο «μοντέλο» οικογενειακής ζωής. Αυτά τα ζητήματα έχουν λυθεί εδώ και δεκαετίες στις φιλελεύθερες Δημοκρατίες. Και ναι, δεν έχουν προκύψει από καμία woke κουλτούρα, αποτελούν σταθερές του κοσμικού κράτους. Ο νόμος του ΠΑΣΟΚ για το οικογενειακό δίκαιο τη δεκαετία του ‘80 έλυσε πολλές από τις τελευταίες εκκρεμότητες που υπήρχαν. Από τότε έχουμε προχωρήσει πολύ.

Προφανώς όλα αυτά ο κ. Σαμαράς τα γνωρίζει πολύ καλά. Σε όλη την πολιτική του ζωή, ωστόσο, έχει δείξει πως όταν του δίνεται η ευκαιρία να λαϊκίσει, δεν μπορεί να αποφύγει τον πειρασμό. Πόσο μάλλον σήμερα που σχεδιάζει το κόμμα του κι έχει αποφασίσει να διεκδικήσει την ακραία δεξιά πλευρά του εκλογικού σώματος. Η επίθεση στη Δόμνα Μιχαηλίδου θεώρησε πως ήταν ένας καλός τρόπος για να εκθέσει τη Νέα Δημοκρατία στους ψηφοφόρους της. Είναι προς συζήτηση τι πέτυχε.  Ενδεχομένως το μόνο κέρδος είναι ότι εγκλωβίζει τον εαυτό του στον χώρο που διεκδικούν η Νίκη του κ. Νατσιού και οι Σπαρτιάτες.

Η παρέμβαση του κ. Σαμαρά όμως είναι ενδεικτική και για το πώς διεξάγεται σήμερα η πολιτική αντιπαράθεση. Σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ, τα κόμματα αντιδρούν με ένα προκαθορισμένο ρεπερτόριο, ένα στάνταρ σετ κατηγοριών και χαρακτηρισμών, ανάλογα με το θέμα και ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο περιεχόμενο. Για τον κ. Σαμαρά η αναφορά στη woke κουλτούρα στην πραγματικότητα δεν αφορούσε την κ. Μιχαηλίδου. Ήταν ένας έμμεσος τρόπος να υπενθυμίσει στο κοινό το γενικότερο φιλελεύθερο άνοιγμα της κυβέρνησης και τη νομιμοποίηση του γάμου των ομοφύλων. Μια προσπάθεια να μετατραπεί η πολιτική αντιπαράθεση σε έναν αέναο ιδεολογικό πόλεμο όπου η πραγματικότητα, συνήθως διαστρεβλωμένη,  αποτελεί απλώς την αφορμή. Είναι και ο λόγος που η υπουργός απάντησε σχεδόν ενοχικά παρότι είχε το δίκιο με το μέρος της. Το φάουλ, απόλυτα συνειδητά και με σχέδιο,  το έκανε ο Σαμαράς.

Κάτι ανάλογο είδαμε και από την αριστερά την εβδομάδα που πέρασε. Η αφορμή ήταν δύο νομοσχέδια για το νερό και τους αρχαιολογικούς χώρους. Πρόκειται για δύο κατά βάση τεχνικά νομοσχέδια τα οποία υπό κανονικές συνθήκες θα άφηναν αδιάφορους το 99% των πολιτών. Στην πρώτη περίπτωση ενοποιούνται οι εταιρείες υδάτων που υπάγονταν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση σε έναν κεντρικό φορέα. Και στη δεύτερη δημιουργείται μια ανώνυμη εταιρεία η οποία ανήκει 100% στο δημόσιο με ευθύνη τη διαχείριση των εμπορικών δραστηριοτήτων στους αρχαιολογικούς  χώρους. Η κατηγορία -τι άλλο;- ήταν ότι η κυβέρνηση ιδιωτικοποιεί και εμπορευματοποιεί το νερό και τους πολιτισμικούς μας θησαυρούς.

Τα αριστερά αντανακλαστικά προκάλεσαν άμεση κινητοποίηση. Παρακολουθήσαμε τα πιο απίθανα σενάρια για το τι πρόκειται να γίνει χωρίς το παραμικρό στοιχείο. Το πάρτι έγινε στα κοινωνικά δίκτυα για τον «Κούλη» που ξεπουλάει τα πάντα. Εννοείται κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μπει στην ουσία των νομοσχεδίων, αν πράγματι αυτές οι οργανωτικές αλλαγές βοηθούν ή όχι την καλύτερη αξιοποίηση των πόρων. Είπαμε, η πραγματικότητα είναι απλώς η αφορμή. Μια ευκαιρία για εκρήξεις ηθικής αγανάκτησης και επιβεβαίωσης των προκαταλήψεων μας.

Το έργο, φυσικά, το έχουμε παρακολουθήσει ξανά στο παρελθόν. Δεν πάει και τόσο πολύ καιρός, για παράδειγμα, που τα μουσεία έγιναν Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, έπαψαν να αποτελούν υπηρεσίες του υπουργείου. Και τότε οι ίδιοι κύκλοι είχαν ανέβει στα κεραμίδια εξαπολύοντας τις ίδιες κατηγορίες. Ότι θα μπουν ιδιώτες, θα χαριστούν οι πολιτιστικοί θησαυροί. Όποια υπερβολή μπορεί να φανταστεί κανείς είχε ακουστεί. Φυσικά, δεν έγινε τίποτα, δεν άλλαξε τίποτα, μόνο ίσως κάποιες μικροεξουσίες απειλήθηκαν.

Το ερώτημα είναι τι απήχηση μπορεί να έχει σήμερα μια τέτοιου είδους αντιπολίτευση. Για το ΠΑΣΟΚ και την ΕΛΑΣ, που διεκδικούν τον χώρο της κεντροαριστεράς, ίσως είναι η ώρα να σκεφτούν αν έχει κουράσει. Ιδίως τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους που πρέπει να προσελκύσουν αν θέλουν κάποτε να αποτελέσουν εναλλακτική λύση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.