Οι εμφυλιοπολεμικοί γάιδαροι βλέπουν παντού κεφάλες

Αν υποθέσουμε ότι αναφερόμενος σε μια υπόθεση βιασμού πω «ασχέτως του τι έκανε, ο δράστης ήταν ένα πολύ καλό παιδί» ή αν μιλώντας για τον βιασμό γενικώς πω «σιγά μη φοβούνται οι γυναίκες να κυκλοφορήσουν», είναι βέβαιο ότι θα ακούσω τα χειρότερα και θα χαρακτηριστώ (δικαίως) μισογύνης. Αν μετά από λίγο καιρό και με αφορμή μια άλλη υπόθεση βιασμού κάποιος θυμίσει αυτά που είπα, πιστεύετε ότι μπορεί να βρεθεί έστω και ένας που θα τον κατηγορήσει για «μισογυνιστική ρητορική»;

Γιατί ρωτάω τα αυτονόητα; Γιατί δυστυχώς αυτά που μας φαίνονται αυτονόητα δεν είναι αυτονόητα για όλους. Και πολύ περισσότερο για τους χαϊδεμένους και κακομαθημένους συντρόφους.

Οι σύντροφοι λατρεύουν τον Άρη τον Βελουχιώτη. Το ΚΚΕ φέτος οργανώνει γιορτές για τα 80 χρόνια από την ίδρυση του «Δημοκρατικού» Στρατού Ελλάδος (δηλαδή από την έναρξη του Εμφύλιου) και γενικώς η αριστερά τιμά σε κάθε ευκαιρία την προσπάθεια να επιβληθεί στην Ελλάδα φιλοσοβιετική δικτατορία. Για τους περισσότερους συντρόφους, τα «Δεκεμβριανά» δεν ήταν ένα εγκληματικό λάθος αλλά μια δίκαιη και ηρωική μάχη που χάθηκε. Ο Εμφύλιος δεν είναι κάτι που θέλουν να ξεχάσουν, ή που το θυμούνται ως μελανό σημάδι, αλλά μια πηγή έμπνευσης. Για τους συντρόφους ο όρος «δεξιός» περιγράφει περισσότερο εχθρό πάρα πολιτικό αντίπαλο. Και δεν υπάρχει τίποτα από όλα τα παραπάνω που να μην αξίζει τον όρο «εμφυλιοπολεμικός».

Παρόλα αυτά, οι ίδιοι άνθρωποι που τα υγρά τους όνειρα κυριαρχούνται από έναν εμφύλιο με αυτούς νικητές, χαρακτηρίζουν ως «εμφυλιοπολεμική ρητορική» οποιαδήποτε ρητή αντίθεση με την αριστερά. Ένας αριστερός μπορεί εύκολα να πει ότι «η δεξιά κατέστρεψε την Ελλάδα» χωρίς να δώσει κανείς σημασία. Αν ένας δεξιός (ή και κεντρώος, δεν έχει σημασία, για τους συντρόφους όλοι αυτοί είναι δεξιοί) τολμήσει να πει κάτι αντίστοιχο για την αριστερά, θα κατηγορηθεί αμέσως για «εμφυλιοπολεμική ρητορική». Κι επειδή κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να διορθώνει τους γαϊδάρους συντρόφους όταν λένε όλους τους άλλους κεφάλες, εδώ και λίγες ημέρες «εμφυλιοπολεμική ρητορική» συνιστά και η υπόμνηση των περιπτώσεων όπου ο αυτοαποκαλούμενος «προοδευτικός» κόσμος της χώρας έκλεισε το μάτι σε εγκληματίες.

Οι φράσεις «η 17 Νοέμβρη είχε ένα λαθεμένο ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου», «κανείς δεν τρομοκρατήθηκε από τη 17 Νοέμβρη», «δεν θυμάμαι κανένας να έχει σκοτωθεί από μολότοφ», «ποιο είναι το αδίκημα κάποιου που έχει πάνω του μια μολότοφ;», «τι σας νοιάζει εσάς αν κάποιος έχει μολότοφ;» είναι φράσεις οι οποίες έχουν βγει από το στόμα βουλευτών και στελεχών της αριστεράς (αν αναρωτιέστε, αυτός που δεν θυμόταν νεκρούς από μολότοφ δεν τους θυμόταν μετά τις δολοφονίες στη Μαρφίν). Και δεν είναι φράσεις του περασμένου αιώνα, αλλά των 10 τελευταίων ετών. Τα στελέχη που τις ξεστόμισαν δεν υπέστησαν καμία συνέπεια. Ούτε τους διέγραψαν ούτε τους μάλωσαν. Αλλά αν τύχει κανείς και τις θυμίσει, τότε κατηγορείται για «εμφυλιοπολεμική ρητορική» (ακόμα και από το ΠΑΣΟΚ το οποίο έχει τόσο πολύ ταυτιστεί με την αριστερά που αισθάνεται την ανάγκη να συμπλέει μαζί της σε όλα).

Αντιλαμβάνομαι ότι η ανωριμότητα που βρίσκεται στον πυρήνα της αριστερής σκέψης ευνοεί μια ανοχή στους συντρόφους. Αλλά εδώ μιλάμε για προνομιούχους που πιστεύουν ότι δικαιούνται να λένε ό,τι τους κατέβει και ταυτοχρόνως να επιτίθενται με μένος σε οποιονδήποτε λέει κάτι που τους είναι δυσάρεστο. Δεκαετίες χαϊδέματος (κυρίως από τον τύπο) έχουν μετατρέψει τους συντρόφους σε κακομαθημένα δεκάχρονα που αντιμετωπίζουν όλους τους άλλους ως καρπαζοεισπράκτορες. Η ενηλικίωση και η ωρίμανση θα είναι δύσκολη και οδυνηρή αλλά είναι και αναπόφευκτη. Τους εύχομαι κουράγιο και μπράβο τους.