Αντιμητσοτακικό ή σοσιαλδημοκρατικό - μεταρρυθμιστικό μέτωπο;

Όσο θα στενεύουν τα χρονικά περιθώρια για την ημερομηνία των εκλογών, όποτε κι αν αυτές οριστούν από τον πρωθυπουργό, τόσο η πολιτική αντιπαράθεση θα οξύνεται και το κλίμα θα γίνεται ολοένα και πιο τοξικό. Κι αυτό γιατί η λαϊκή ετυμηγορία θα διαμορφώσει τον πολιτικό χάρτη της επόμενης Βουλής, με τον συσχετισμό των δυνάμεων να είναι καθοριστικός για τη δυνατότητα συγκρότησης της νέας κυβέρνησης της χώρας. Τα κομματικά επιτελεία επεξεργάζονται τις στρατηγικές και τακτικές τους κινήσεις γνωρίζοντας ότι η επόμενη μέρα εξαρτάται από την εξασφάλιση της εμπιστοσύνης των πολιτών που θα πάνε στην κάλπη.

Μερικούς μήνες πριν τις εκλογές, τρία κόμματα διεκδικούν τη νίκη και την αυτοδυναμία, με βάση τουλάχιστον τις εξαγγελίες τους. Η Νέα Δημοκρατία ζητάει από τους ψηφοφόρους να την εμπιστευτούν για μια τρίτη θητεία προκειμένου να ολοκληρώσει το έργο της. Το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί τη νίκη στο όνομα της πολιτικής αλλαγής που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ζητάει η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Τέλος, η ΕΛΑΣ που έκανε πρόσφατα την εμφάνισή της στο πολιτικό σκηνικό επωφελούμενη της πολυδιάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ και της αδυναμίας εμφάνισης πειστικής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας απέναντι στη ΝΔ, ποντάρει στο προσωπικό ρεβανσιστικό rebranding του Αλέξη Τσίπρα.

Κοινός παρανομαστής των δυνάμεων της αντιπολίτευσης - και όχι μόνο - είναι εδώ και καιρό το αίτημα αποπομπής του Κυριάκου Μητσοτάκη και του επιτελικού του κράτους από την εξουσία που έχει ως αποτέλεσμα τη συγκρότηση ενός πολυσυλλεκτικού και ανόμοιου από κάθε άποψη «αντιμητσοτακικού μετώπου». Το μέτωπο αυτό προσδίδει κυρίως προσωπικά χαρακτηριστικά σε βάρος της βαθιά πολιτικής και ιδεολογικής διάστασης που έχει - και πρέπει να έχει - η προεκλογική αντιπαράθεση. Στο πλαίσιο αυτού του μετώπου εξανεμίζονται αντικειμενικά οι χαώδεις διαφορές μεταξύ των θέσεων των κομμάτων ενώ υπερισχύουν οι προσωπικοί λόγοι, τα κίνητρα και οι σκοπιμότητες των εμπλεκομένων.

Στο «αντιμητσοτακικό μέτωπο» χωράνε πολιτικοί και πολιτικές που συγκροτούν ένα απίθανο συνονθύλευμα από ολόκληρο το κοινοβουλευτικό φάσμα. Από τους δηλωμένους εσωκομματικούς αντιπάλους του σημερινού πρωθυπουργού μέχρι τον επανακάμψαντα πρωθυπουργό της αλήστου μνήμης «πρώτη φορά Αριστερά» καθώς και τους ακροδεξιούς και άλλους ηγέτες των λαϊκιστικών μορφωμάτων που έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους στο πολιτικό στερέωμα. Ταυτόχρονα, στο όνομα του μετώπου, επιχειρείται ένας συμβιβασμός λήθης και παραγραφής των ευθυνών των κυβερνήσεων Καραμανλή (2004-2009) και Τσίπρα (2015-2019) που ξεκίνησε συναινετικά στα χρόνια της κρίσης.

Η συνωμοτική αυτή σιωπή εγκυμονεί κινδύνους επιστροφής σε καταστάσεις που κανείς δεν θέλει να θυμάται και πολύ περισσότερο να ξαναζήσει. Ειδικά η δημοκρατική παράταξη και το ΠΑΣΟΚ που πλήρωσαν - και πληρώνουν ακόμα - ακριβά το τίμημα της συνεπούς στάσης σε όλη τη διάρκεια της κρίσης δεν πρέπει να αφήσουν κανένα περιθώριο ταύτισής τους με συνενοχικούς συμψηφισμούς. Κανένα συγχωροχάρτι δεν μπορεί να δοθεί ούτε στη συντηρητική παράταξη συνολικά ούτε και στη Συριζαϊκή Αριστερά όσα ονόματα κι αν αλλάξει. Γι’ αυτό και κανένα μέτωπο δεν μπορεί να γίνει με δυνάμεις που δεν επιζητούν την πολιτική αλλαγή αλλά την πολιτική απαλλαγή από τις βαριές τους ευθύνες.

Προφανώς οι ευθύνες της Νέας Δημοκρατίας δεν τελειώνουν μαζί με την κρίση και τα μνημόνια. Ζήτησε και έλαβε στη συνέχεια την ψήφο των πολιτών για να οδηγήσει τη χώρα στην ανάπτυξη καταπολεμώντας τις χρόνιες παθογένειες που την οδήγησαν στην κρίση. Οι κατ’ όνομα, στην πλειοψηφία τους, μεταρρυθμίσεις που έφερε όχι μόνο δεν πάταξαν τις παθογένειες αλλά, αντίθετα, τις όξυναν. Το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει, οι θεσμοί δοκιμάζονται συνεχώς, οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται. Η αναγκαία πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να περιοριστεί σε ατομικές δαιμονοποιήσεις αλλά αφορά στην αλλαγή της φιλοσοφίας της συντηρητικής διακυβέρνησης της χώρας.

Η δημοκρατική παράταξη δεν είναι ΑΝΤΙ-παράταξη. Είναι η συμμαχία της σοσιαλδημοκρατίας με τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις. Είναι η παράταξη που στηρίζει τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας, την απρόσκοπτη ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, την ανάπτυξη με ισονομία και κοινωνική δικαιοσύνη, τη μείωση των ανισοτήτων κάθε μορφής, τη θωράκιση των θεσμών, την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική με στόχο την ενίσχυση της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας. Γι’ αυτό και το ΠΑΣΟΚ δεν έχει θέση σε ισοπεδωτικές συσπειρώσεις και απολιτικά μέτωπα που συντηρούν στην ουσία τις συντηρητικές και τις ακραίες λαϊκιστικές πολιτικές.