Η σύγκλιση της Κεντροαριστεράς: Αναζητείται απλή φυσική νοημοσύνη

Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στα πολιτικά πράγματα της χώρας και η ίδρυση του προσωποπαγούς κόμματος της ΕΛ.Α.Σ. φέρνει και πάλι στην επικαιρότητα τη λεγόμενη σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων. Και στην Ελλάδα όταν λέμε προοδευτικές εννοούμε βεβαίως αριστερές ριζοσπαστικές και αριστερές σοσιαλδημοκρατικές. Πάντως αριστερές. Μην πάει το μυαλό σας στο Κέντρο. Το Κέντρο είναι «αντιδραστικό» και ψηφίζει Μητσοτάκη. Διότι μετρώντας τα κουκιά δεν δημιουργείται αλλιώς η κρίσιμη μάζα που θα ανατρέψει τη Δεξιά από την εξουσία και θα ανοίξει τον δρόμο για την «πρόοδο» της χώρας. Και στο αφήγημα αυτό συσπειρώνονται βεβαίως οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και ικανές δυνάμεις από το ΠΑΣΟΚ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να προσχωρήσει ολοκληρωτικά στην ΕΛ.Α.Σ. αν εξαιρέσεις κάποια στελέχη που δεν θέλουν να γίνουν υποτελείς του Αλέξη Τσίπρα. Απλώς θα προσχωρήσουν ως άτομα γιατί σε ένα προσωπικό κόμμα δεν υπάρχουν παραταξιακές ιδιότητες. Αυτό έλειπε να βάλει ο μεγάλος με το καλημέρα τις φράξιες στο νέο του εγχείρημα. Προφανώς και δεν θα τις γλιτώσει σε βάθος χρόνου διότι δεν νοείται αριστερό κόμμα χωρίς φραξιονισμό. Αλλά δεν τις θέλει με το καλημέρα, για να μην του τινάξουν το μαγαζί στον αέρα, πριν κρεμάσει την ταμπέλα του.

Για το ΠΑΣΟΚ όμως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Φυσικά και το κόμμα έχει ιστορία μαζικής μετανάστευσης στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ την εποχή της μεγάλης κρίσης. Και δεν εκπλήσσει κανέναν ότι υπάρχουν στελέχη του και μάλιστα πρωτοκλασάτα, που ξύνονται στη γκλίτσα του τσομπάνη Αλέξη. Είτε γιατί έχουν καταγωγή από τη ριζοσπαστική Αριστερά, είτε γιατί επηρεάστηκαν από τον αριστερισμό του Νίκου Ανδρουλάκη και δεν τους χωράει πια ο τόπος του ΠΑΣΟΚ. Και τα στελέχη αυτά προσποιούνται σήμερα ότι θέλουν απλώς να συζητήσουν για τη λεγόμενη σύγκλιση. Όταν όμως με το «καλημέρα» η ΕΛ.Α.Σ. εμφανίζεται δεύτερη στις δημοσκοπήσεις και μακριά από το τρίτο ΠΑΣΟΚ, είναι προφανές ότι η συζήτηση είναι το πρόσχημα, ή μάλλον η γέφυρα για τη μετάβαση. Διότι τι νόημα έχουν οι συγκλίσεις αν δεν στοχεύουν στην εξουσία; Η οποία είναι πάντοτε γλυκιά. Και έχει λείψει πολλά χρόνια από το περιβάλλον της «σοσιαλδημοκρατίας».

Το ΠΑΣΟΚ φρόντισε με συνέπεια να προετοιμάσει τον κόσμο του για την έλευση του Αλέξη Τσίπρα της νέας εποχής. Καλλιεργώντας με εμμονή τις αριστερίστικες ιδεοληψίες και τη σύγκλιση των αριστερών δυνάμεων και με αιχμές την καταγγελία και την τοξικότητα απομακρύνθηκε από τον χώρο του Κέντρου και ανοίχτηκε στον κόσμο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ελπίζοντας αφελώς ότι θα την συμπεριλάβει. Δυστυχώς, γι’ αυτό, συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Ανοίχτηκε στον αριστερό άνεμο και πούντιασε. Και έγινε εύκολα έρμαιο των διαθέσεων του Αλέξη Τσίπρα. Αφήνοντας τον χώρο του Κέντρου στον Κ. Μητσοτάκη. Και γι’ αυτό πολλοί θεωρούν τον πρωθυπουργό τυχερό άνθρωπο.

Διότι προφανώς ο Αλέξης Τσίπρας υπερτερεί του Νίκου Ανδρουλάκη και ο λόγος δεν είναι φυσικά οι γνώσεις των Αγγλικών των δύο ηγετών. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πρωθυπουργική εμπειρία αλλά και το image να προσελκύσει και πάλι ευρύτερες «προοδευτικές μάζες». Έχει το προφίλ πολιτικού ηγέτη που μπορεί να απειλεί τη Δεξιά και να γίνεται πιστευτός. Ακόμα και να απειλεί τη χώρα, το ευρώ, την ΕΕ, τη Δύση γενικώς. Και γι’ αυτό μπορεί να γίνεται ελκυστικός και στον αντισυστημικό χώρο. Παρόλο που τον πρόδωσε και δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα, όταν μπορούσε. Ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν έχει τίποτα από αυτά. Είναι απλώς χλιαρός ακόμα και όταν καμώνεται τον υπέρθερμο. Και μάλιστα σε βαθμό που να μην πείθει ούτε τους ψηφοφόρους του ίδιου του κόμματος, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Με δυο λόγια ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να ηγηθεί σε έναν χώρο που τον βλέπει ως ξένο, ως μετανάστη. Και φυσικά αυτό δεν γίνεται.

Ακόμα και να θελήσουμε να δούμε με συγκατάβαση τη σύγκλιση των «προοδευτικών δυνάμεων», ο τοίχος της πραγματικότητας είναι σκληρός και η κρούση μαζί του θα είναι και πάλι πλαστική. Και θα συντριβούμε. Δείτε το άνοιγμα της ΕΛ.Α.Σ. στην ελληνική κοινή γνώμη. Φυσικά και δεν έχει τίποτα το νέο, πόσο μάλλον μεταρρυθμιστικό και ελπιδοφόρο. Ο λαϊκισμός είναι πάντα μέσα σε κάθε συριζογενές αφήγημα, πόσο μάλλον όταν αυτό οδηγείται από τον πρύτανη του αριστερού λαϊκισμού τον Α. Τσίπρα. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα νεόκοπα στελέχη του η κοινωνία χωρίζεται σε δυο κατηγορίες, τους λίγους πλούσιους και τους πολλούς φτωχούς. Και τα πράγματα θ’ αλλάξουν αν μια φωτισμένη ηγεσία πάρει την εξουσία και μεταφέρει βιαίως το εισόδημα από τις ελίτ στον λαό. Φυσικά όχι με τα όπλα αλλά μέσω της σκληρής φορολογίας. Διότι σύμφωνα με κάποιους «θεωρητικούς» που τον συμβουλεύουν προέχει η αναδιανομή για να ακολουθήσει η παραγωγή πλούτου. Δηλαδή, τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω.

Και αυτά τα τερατώδη λέγονται, προφανώς γιατί δεν θέλουν να θέσουν το θέμα των δραστικών μεταρρυθμίσεων που φαντάζει ως όρος κεντροδεξιός. Αλλά και δεν είναι καθόλου συμπαθής ούτε στους ολιγάρχες που στηρίζουν το νέο εγχείρημα, ούτε στις φυλές του Δημοσίου που αντιστέκονται σε κάθε εκσυγχρονισμό και σε κάθε αλλαγή του κράτους. Και αναρωτιέμαι τι σχέση έχουν αυτά με τη σοσιαλδημοκρατία την οποία υποτίθεται ότι διακονούν στο ΠΑΣΟΚ. Πώς θα βοηθήσουμε τις μάζες αν δεν παράγουμε πλούτο που μετά θα τον διανέμουμε δίκαια; Πώς θα εκσυγχρονίσουμε το κράτος αν δεν σπάσουμε τα στεγανά των συντεχνιών που το λυμαίνονται ακόμα (βλέπε πολεοδομίες); Πώς θα παράγουμε πλούτο αν δεν απλοποιήσουμε τις κρατικές διαδικασίες, αν δεν επιταχύνουμε τη δικαιοσύνη, αν δεν ψηφιοποιήσουμε τις λειτουργίες; Πώς είναι δυνατόν το 2026, η αριστερίλα των 80s να οδηγεί τη «σοσιαλδημοκρατία»;

Και όμως γίνεται όταν η ηγεσία και ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ έχουν μείνει στα 80s. Με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουν τη νέα εποχή, ούτε τις νέες ανάγκες, ούτε τους νέους αγώνες που πρέπει να δοθούν. Και νομίζουν ότι τακιμιάζοντας με αριστερούς ριζοσπάστες, νοσταλγούς του εμφυλίου και του Άρη Βελουχιώτη, θα δημιουργήσουν πλειοψηφικό ρεύμα που θα οδηγήσει τη χώρα στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ας αποκτήσουν πρώτα μια στοιχειώδη φυσική νοημοσύνη και για την τεχνητή βλέπουμε.