Το rebranding του Αλέξη Τσίπρα και το νέο κόμμα ΕΛΑΣ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη)
Δεν έχει γίνει γνωστό πόσα ακριβώς πλήρωσε ο Αλέξης Τσίπρας στη διαφημιστική για το περίφημο rebranding, αν ωστόσο κρίνουμε από όσα έχουμε δει μάλλον τον έπιασαν κορόιδο. Το όνομα κατ’ αρχήν. Αυτό το ΕΛΑΣ πολύ φτηνό κόλπο, ούτε ο Βελόπουλος δεν το τόλμησε. Ήδη στα σόσιαλ μίντια γίνεται πάρτι, γέμισαν πειραγμένες φωτογραφίες του Τσίπρα με στολή αξιωματικού της ΕΛΑΣ! Δεν είμαστε τόσο χαϊβάνια τελικά. Για να μην πούμε για την μπάλα της Μπαρτσελόνα. Ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα και σε ποιους απευθύνεται; Ένας κανονικός ψηφοφόρος, ο οποίος ενδιαφέρεται για τα κοινά, το μόνο που εισπράττει είναι μια προσπάθεια ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής. Αν ο χαρακτηρισμός «κυβερνώσα» αριστερά που έχει υιοθετήσει ο Τσίπρας αποτελεί μια προσπάθεια να προσδώσει αξιοπιστία στο εγχείρημά του, η μπαλίτσα, οι φανέλες και τα αστειάκια για πρωτάθλημα πετυχαίνουν το αντίθετο: προβάλλουν την εικόνα ενός μη σοβαρού πολιτικού. Ενός ινφλουένσερ μάλλον παρά ενός υποψήφιου πρωθυπουργού. Ιδίως στο τμήμα των παραδοσιακών ψηφοφόρων της αριστεράς οι οποίοι, ας μην έχει κανείς αυταπάτες, αποτελούν τον κορμό του ΣΥΡΙΖΑ και θα αποτελέσουν τη μαγιά του νέου κόμματος. Μπορεί να φανταστεί κανείς έναν παλαιό πολιτικό, τον Καραμανλή, τον Ανδρέα, τον Φλωράκη ή τον Σημίτη, να αυτογελοιοποιείται με αυτόν τον τρόπο; Όσο για τους νέους μάλλον θα αναρωτιούνται για ποιο λόγο παλιμπαιδίζει αυτός ο πενηντάρης.
Γενικά πάντως αν κρίνουμε από τα σχόλια, η κίνηση Τσίπρα μάλλον έχει προκαλέσει αμηχανία ακόμα και στους δικούς του ανθρώπους. Ο Γιώργος Σταθάκης, για παράδειγμα, σε άρθρο του εκφράζει τον προβληματισμό του για το αν ο Τσίπρας μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη επισημαίνοντας πως λείπει το «μεγάλο αφήγημα» όπως του Ανδρέα το 1981 για την «Αλλαγή», του Σημίτη για τον «εκσυγχρονισμό» το 1996 ή ακόμα και του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Ξέρετε, με ένα νόμο και ένα άρθρο κ.λπ. Στο ίδιο κλίμα, αν και σε πιο διανοουμενίστική εκδοχή, ο Αντώνης Λιάκος, ο οποίος προφανώς έχει απογοητευθεί από τον Κασσελάκη τον οποίο χαρακτήριζε κάποτε ευχάριστη έκπληξη. Ζητά λοιπόν από τον Τσίπρα να «μεταβολίσει τη μελαγχολία… σε νέα πολιτισμική γραμματική του συλλογικού βίου». Κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.
Ο Μπίστης πάντως ανέλαβε να αποκαταστήσει τα πράγματα με την αθεράπευτη αισιοδοξία του. «Τον δρόμο θα τον φτιάξουμε περπατώντας» διακηρύσσει σε πείσμα των άπιστων Θωμάδων. Ούτε αυτός μπορεί να αρνηθεί ωστόσο τη μεγάλη κωλοτούμπα του αρχηγού του. Ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύτηκε με βασική γραμμή τη συνεργασία των προοδευτικών κομμάτων. Ήταν και η αιχμή των επιθέσεών του προς το ΠΑΣΟΚ το οποίο κατηγορούσε ότι, αρνούμενο τη συνεργασία, έκανε πλάτες στη ΝΔ. Σήμερα ρητά αναφέρεται, για παράδειγμα από την εκπρόσωπο Τύπου του Ινστιτούτου Τσίπρα, Θεώνη Κουφονικολάκου, πως «δεν μας αφορά η συζήτηση περί συνεργασιών»! Ο λόγος είναι προφανής και τον επισημαίνει στο άρθρο του ο Γιώργος Σταθάκης: ο Τσίπρας ακολουθεί στρατηγική δεύτερου κόμματος. Δεν έχει στόχο να νικήσει τον Μητσοτάκη αλλά να προσπεράσει το ΠΑΣΟΚ. Η αριστερά μπορεί να περιμένει ωσότου γίνει ξανά κυβερνώσα.
Στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας δεν είχε αυτή την ελευθερία. Όση επιρροή και αν διέθετε, υπήρχαν συγκεκριμένες διαδικασίες. Εννοείται πως υπήρχαν επίσης και στελέχη με διαφορετικές απόψεις, τα οποία ήταν υποχρεωμένος να ακούει. Στο νέο κόμμα λοιπόν τα παλαιά στελέχη θα γίνονται δεκτά μετά από φέις κοντρόλ και αφού παραιτηθούν από κάθε αξίωμα: ένα-ένα, ατομικά και χωρίς τα κομματικά τους γαλόνια. Πρόκειται για μια διαδικασία σχεδόν τελετουργικής ταπείνωσης και ταυτόχρονα μια προσπάθεια να αναδειχθούν νέα πρόσωπα πέραν της συριζαϊκής επετηρίδας. Πρόσωπα όμως τα οποία θα χρωστάνε την πολιτική τους ύπαρξη σε αυτόν προσωπικά.
Ο Τσίπρας, όπως και η Καρυστιανού, προσπαθεί να πείσει πως ως άλλος Σαούλ είδε το φως οδηγημένος από την ίδια την κοινωνία. Το 70% του κόσμου επιζητά πολιτική αλλαγή είναι το επιχείρημα που συνήθως επικαλούνται οι συνεργάτες του. Εννοείται πως με την ίδια δημοσκοπική λογική το 80% του κόσμου δεν θέλει τον Τσίπρα αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Άλλωστε αυτά τα ποσοστά δεν τον αφορούν. Για την ώρα η μισή μονάδα που βρίσκεται μπροστά από το ΠΑΣΟΚ τού φτάνει και με το παραπάνω. Το αν θα τη διατηρήσει θα εξαρτηθεί περισσότερο από τον Ανδρουλάκη και την πολιτική αυτοκτονίας με την οποία φλερτάρει παρά από τον ίδιο.
17°
