Γεια σου Αλέκση ελασίτη

Εννοείται ότι στήθηκα να δω την πρεμιέρα της νέας παράστασης του μπροέδρου Αλέκση και δεν το έκανα μόνο για επαγγελματικούς λόγους. Ο ηγέτης του Μπαλάφα για μένα δεν είναι μόνο δουλειά, είναι και διασκέδαση και για άλλη μια φορά δεν με απογοήτευσε.

Όπως και στην Καρυστιανού λίγες μέρες πριν, η παράσταση ξεκίνησε με δύο παρουσιαστές, τον Αιμίλιο Χειλάκη και τη Μαριάννα Τουμασάτου, οι οποίοι διάβαζαν αστειάκια από το χαρτί που κρατούσαν, πράγμα που αποδείχθηκε πολύ καλύτερο από αυτό που αναγκάστηκε να κάνει ο φουκαράς μπρόεδρος επί σχεδόν 45 λεπτά.

Συνήθως οι πολιτικοί δεν μπορούν να πουν τους λόγους τους απ’ έξω. Άλλωστε δεν τους γράφουν οι ίδιοι. Γι’ αυτό χρησιμοποιούν teleprompter, δηλαδή οθόνες στις οποίες προβάλλεται ο λόγος για να τον διαβάζουν. Οι πιο πρακτικές έχουν τη μορφή τζαμιού, το οποίο από τη στραμμένη στους θεατές πλευρά φαίνεται σαν ένα απλό διαφανές τζάμι ενώ στην πλευρά που βλέπει ο πολιτικός προβάλλεται το κείμενο της ομιλίας. Έτσι μπορεί να βγάζει τον λόγο του χωρίς να σκύβει συνεχώς στα χαρτιά αλλά στραμμένος στο κοινό προσποιούμενος ότι μιλάει από στήθους. Στην παράσταση του Αλέξη αντί για αυτά τα teleprompter είχαν βάλει τρεις οθόνες ξαπλωτές στη σκηνή. Αυτή είναι μια καλή λύση αν ξέρεις τα λόγια σου και απλώς θέλεις πού και πού κάποια υπενθύμιση αλλά αν δεν έχεις μάθει τίποτα απ’ έξω, αυτή η «λύση» είναι καταστροφική. Έτσι ο Αλέκσης σε όλη του την παράσταση αντί να κοιτάζει το κοινό κοίταζε το πάτωμα, θέαμα που πέρα από κωμικό τόνιζε και την υποκρισία των όσων έλεγε.

Γιατί τα όσα έλεγε ήταν ένας αχταρμάς από παλαιοαριστερά κλισέ με την προσθήκη δύο-τριών καινούργιων όρων (τεχνητή νοημοσύνη, συμπερίληψη…) που έμοιαζαν γραμμένα από επιμελή αλλά όχι ιδιαιτέρως ευφυή νεολαίο κόμματος. Γενικούρες, υπερβολές, η συνήθης εκμετάλλευση νεκρών και φυσικά η ακόμα πιο συνήθης μίμηση του Αντρέα του Παπαντρέου. «Ραντεβού με την ιστορία», κοριτσάκι στη σκηνή, επίδειξη της ιδρυτικής διακήρυξης στο στιλ της γνωστής φωτογραφίας της 3ης Σεπτέμβρη… τρικ που πάσχιζαν να κλείσουν το μάτι σε όσους νοσταλγούν το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘80 και της Αυριανής, αλλά τελικά έμοιαζαν με νευρικό τικ.

Και μετά ήρθε το όνομα.

Οφείλω να ομολογήσω ότι η αποκάλυψη του ονόματος του κόμματος του μπροέδρου Αλέκση ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Παρασυρμένος από το «rebranding» και τις προβλέψεις για ξενερωσιές τύπου «Πυξίδα», πιστεύοντας ότι θα προσπαθήσει (ματαίως μεν, σκληρά δε) να παραστήσει ότι έχει αλλάξει δεν περίμενα να έρθω αντιμέτωπος με το βγαλμένο από τα πιο τρελά κωμικά όνειρα «ΕΛΑΣ». ΕΛΑΣ ως αναφορά στο αντάρτικο που με το άρθρο να είναι «η» καταφέρνει τελικά να παραπέμπει στην Ελληνική Αστυνομία. ΕΛΑΣ που αντί να συσπειρώσει, θα διχάσει ακόμα και τους αριστερούς στους οποίους, αποκλειστικά, απευθύνεται. ΕΛΑΣ που μπορεί να πωρώσει κάποιους κατά φαντασίαν επαναστάτες με μπόλικα απωθημένα αλλά θα κάνει όλους τους υπολοίπους να γελάνε καθώς τον φαντάζονται τη μια ως αντάρτη και την άλλη ως τροχονόμο. 

Με λίγα λόγια, χθες το βράδυ επιβεβαιώθηκε το ότι ο Αλέσκης όχι μόνο είναι ίδιος (οι περιορισμένες του δυνατότητες έτσι κι αλλιώς δεν του δίνουν τη δυνατότητα αλλαγής) αλλά πια δεν προσπαθεί να το κρύψει. Θέλει να διχάσει, να καπηλευτεί και να μιμηθεί. Αλλά οι περιορισμένες του δυνατότητες, η ένδεια συνεργατών (μα να μην μπορεί να βρει κάποιον να του γράψει έναν λόγο της προκοπής και κάποιον να τον βοηθήσει να μην κοιτάει το πάτωμα λες και ανησυχεί για επίθεση από κατσαρίδες;) σε συνδυασμό με την μπογιά του που πια περνάει σε λίγους, τον κάνουν αντί για επικίνδυνο, αστείο. Και μπράβο του.