ΟΠΕΚΕΠΕ: Οι γίδες στην πλάτη της κυβέρνησης κάνουν κοπάδι

Κανονικά η νέα παράσταση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην επανέναρξη της δίκης για το δυστύχημα των Τεμπών (σόου το οποίο της επιτρέπει η βολική επιμονή να μην θεσμοθετείται το ασυμβίβαστο στους ρόλους του βουλευτή και του δικηγόρου) θα έπαιζε πολύ ψηλά. Το ίδιο και η ανακοίνωση της ίδρυσης κόμματος από την κβαντική ιατρό Καρυστιανού. Όμως η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε την ίδια μέρα να ανακοινωθεί το αίτημα για άρση της ασυλίας 11 (μπορεί και παραπάνω) βουλευτών της Νέας της Δημοκρατίας επιβεβαιώνοντας ότι α) το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς γαλάζιο αλλά κρατάει και πυρσό κι έχει και σε κασέτα τα τραγούδια της γαλάζιας γενιάς, και β) ότι ο μοναδικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας είναι η λαιμαργία των στελεχών της.

Ειδική μνεία αξίζει βέβαια στον νομό των Σερρών, του οποίου όλοι οι βουλευτές είναι εμπλεκόμενοι (όπως λέμε στα κυριλέ το «μπλεγμένοι»… κοτζάμ βουλευτές δεν μπορεί να είναι «μπλεγμένοι»… μπλεγμένα είναι τα κλεφτρόνια και οι πορτοφολάδες, όχι όσοι εκμεταλλεύονται ευρωπαϊκά κονδύλια). Καθόλου περίεργο για έναν νομό του οποίου οι ψηφοφόροι ψηφίζουν αποκλειστικά και μόνο επώνυμο επιλέγοντας (ακόμα και λίγους μήνες μετά το δυστύχημα των Τεμπών) τον Κώστα Αχ. Καραμανλή ως εκπρόσωπό τους.

Μόνο που θα ήταν άδικο να ρίξω όλη την ευθύνη στους ψηφοφόρους των Σερρών και γενικά στους ψηφοφόρους οι οποίοι, παρότι μόνο αθώα περιστεράκια δεν είναι, δεν έχουν την ίδια ευθύνη με αυτόν που κρατάει το καρπούζι, κρατάει το μαχαίρι και μοιράζει και τις φέτες. Γιατί τους βουλευτές κάποιος τους βάζει στα ψηφοδέλτια και αυτός ο κάποιος βάζει και τους υπουργούς στα υπουργεία.

Ο Κυριάκος ο Μητσοτάκης είναι ο αρχηγός στη Νέα τη Δημοκρατία, είναι και ο αρχηγός στην κυβέρνηση. Η ευθύνη του είναι αντικειμενική. Όχι μόνο στις επιλογές των προσώπων (που στο κάτω-κάτω σε ένα κόμμα έχουν να κάνουν και με την ισορροπία δυνάμεων), όσο στην ελευθερία κινήσεων που τους έδωσε. Στην αίσθηση του «κάνουμε ό,τι γουστάρουμε». Γιατί, όπως φαίνεται, το μόνο που εμπόδιζε έναν βουλευτή ή έναν υπουργό να ανακατευτεί στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στη μοιρασιά των ευρωπαϊκών κονδυλίων είναι η όρεξή του. Αν υπήρχε η όρεξη, τίποτα δεν τον σταματούσε.

Κανονικά, αν η χώρα είχε στοιχειωδώς πειστική αντιπολίτευση θα συζητούσαμε ήδη για παραίτηση της κυβέρνησης, εκλογές και νέα κυβέρνηση. Η μοίρα όμως μας έχει ρίξει σε μια αντιπολίτευση τόσο ανεπαρκή που ακόμα και μετά από μια τέτοια πολιτική βόμβα δεν τολμά να ζητήσει εκλογές. Πράγμα που σημαίνει ότι ο τυχερός πρωθυπουργός εξακολουθεί να κρατάει την μπάλα στα πόδια του (ή στα χέρια του, ανάλογα με το σπορ που σας αρέσει). Μόνο που, σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες φορές που η κυβέρνηση και το κόμμα πιάστηκαν με τη γίδα στην πλάτη, τώρα πρέπει να κάνει στ’ αλήθεια κάτι παραπάνω από το να κοιτάξει την κάμερα και να πει ένα «συγγνώμη». Και μπράβο του.