Το ΠΑΣΟΚ του 20ού αιώνα είναι εδώ

Όπως ήταν αναμενόμενο, το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν είχε παρατράγουδα. Οι Ιζνογκούντ που θα ήθελαν να γίνουν πρόεδροι στη θέση του προέδρου βλέπουν ότι η πιθανότητα συντριπτικής ήττας στις εκλογές είναι παραπάνω από μεγάλη και δεν έχουν καμία διάθεση να τη χρεωθούν ως υπονομευτές. Οπότε έκαναν το πιο λογικό: εμφανίστηκαν ενωτικοί, χτύπησαν τον σύντροφο Νικόλα στην πλάτη και του είπαν «μια χαρά είσαι, πήγαινε μίλα της» περιμένοντας τη χυλόπιτα για να κάνουν το επόμενο βήμα. Δεν έχουν κανένα λόγο να χρεωθούν μια ήττα που ανήκει εξ ολοκλήρου σε έναν πρόεδρο που μοιάζει απρόθυμος ή ανήμπορος (δεν έχει και τόση σημασία τι από τα δύο) να βοηθήσει το ΠΑΣΟΚ να ξεκολλήσει από το παρελθόν.

Έτσι, για άλλη μια φορά είχαμε μπόλικο Αντρέα, μπόλικο «Καλημέρα Ήλιε» και μπόλικο «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Είχαμε την επιβεβαίωση ότι ο 21ος αιώνας δεν πολυταιριάζει στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη.

Αν το ΠΑΣΟΚ ήταν αντικερί, ομολογουμένως το συνέδριο θα ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να πουλήσει την πραμάτεια του. Όμως το συνέδριο υποτίθεται ότι είναι η αρχή της πορείας προς τη εξουσία κι αυτή δύσκολα γίνεται με αντίκες. Το ημερολόγιο δείχνει 2026, το «Καλημέρα Ήλιε» είναι ένα ρετρό τραγούδι, ο λαός, χάρη στον Αλέκση, αυτό που φαίνεται να μην ξεχνάει περισσότερο από όλα είναι το τι σημαίνει αριστερά και η συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα τη Δημοκρατία είναι πιο πρόσφατη από τις αντιδεξιές θεατρικές παραστάσεις του Αντρέα. Ο κόσμος προχωράει αλλά το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει στο παρελθόν. Και το πρόβλημα όποιου επιστρέφει στο παρελθόν είναι ότι όλοι καταλαβαίνουμε πως δεν έχει μέλλον.

Φανταστείτε ας πούμε ένα συνέδριο της Νέας της Δημοκρατίας στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε ο γέρος Καραμανλής, τα Τραγούδια της Γαλάζιας Γενιάς του Ρόμπερτ Ουίλιαμς και αντιπασοκικά συνθήματα. Μπορεί να είχε πλάκα, όπως κάθε τι ρετρό, αλλά η εικόνα που θα μετέδιδε είναι η εικόνα ενός κόμματος που τίποτα δεν θα είχε να προσφέρει στο μέλλον.

Το ίδιο προβληματική ήταν και η εικόνα του ΓΑΠ και του Βενιζέλου στην πρώτη γραμμή του συνεδρίου. Ένας άνθρωπος που έγινε πρωθυπουργός μόνο εξαιτίας του επωνύμου του και στη συνέχεια απέτυχε παταγωδώς, και ένας άλλος εξαιρετικά αντιδημοφιλής πολιτικός που συνδέθηκε με τη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία (και ο οποίος σε κάθε πλάνο έμοιαζε να πλήττει θανάσιμα), δεν είναι ο καλύτερος τρόπος να διαφημιστεί ένα κόμμα. Πολύ περισσότερο όταν αυτό το κόμμα αποφασίζει ότι για να κυβερνήσει θα συνεργαστεί με ΣΥΡΙΖΑ, Κωνσταντοπούλου, Τσίπρα και οποιονδήποτε άλλο πλην της ΝΔ (πριμοδοτώντας τη).

Με λίγα λόγια, στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ οι σύνεδροι μπορεί να πέρασαν καλά και μπορεί να δόθηκε η εντύπωση της ενότητας, αλλά στην πραγματικότητα ήταν άλλη μια επιβεβαίωση της κυριαρχίας της ΝΔ η οποία θα διατηρηθεί όσο το ΠΑΣΟΚ παραμένει προσκολλημένο στη δεκαετία του ‘80, στο ένδοξο παρελθόν του και στα μικρομέγαλα πείσματα. Από την άλλη, τι μπορεί να κάνει ένα κόμμα που, ενώ στοχεύει στην διακυβέρνηση, έχει για πρόεδρο κάποιον που θεωρείται ακατάλληλος για πρωθυπουργός από τους περισσότερους ψηφοφόρους του; Και μπράβο του.